Αυγουστιάτικη Ομορφιά….

Ένας μήνας τόσο όμορφος ο Αύγουστος.
Από το όνομα του μόνο μπορείς να νιώσεις την αλμύρα του μπλε της θάλασσας , τα γυμνά πόδια στα βότσαλα , τις μυρωδιές όχι μόνο κυριολεκτικά αλλά και από τα συναισθήματα…

Μαγικός μήνας!
Αγαπημένος!
Που όσο να θες να τον γευτείς νομίζεις ότι δεν το κάνεις ποτέ…ποτέ δεν προλαβαίνεις τα πάντα….Πάντα σου μένει κάτι λίγο…η αίσθηση ότι κάτι σου έχει ξεφύγει να γευτείς…και κάνεις σχέδια για τον επόμενο….

Έτσι ήταν και ο φετινός Αύγουστος.
Γεμάτος….
Δροσερός…..
Γελαστός …..Παιχνιδιάρης……
Χαλαρός…..

Ένα μήνα σε ένα σπίτι που κάθε χρόνο τέτοιο μήνα μας καλωσορίζει και αυτό με τον τρόπο του….
Με τον πρωινό του ουρανό με την τόση ομίχλη όση χρειάζεται για αν απολαύσεις τον καφέ σου προτού ξυπνήσουν τα μικρά πλάσματα και αρχίζει και βουίζει το σπίτι…..

βλογ

 

Με την δροσιά σε όποια γωνιά και να πας σε όποια στιγμή μέσα στην ημέρα , ακόμη και την πιο ζεστή….
Με τον απογευματινό του ήλιο που σε γλυκαίνει βλέποντας την δύση του τόσο ζεστού ήλιου….

βλογ2

Με τον τεράστιο ουρανό τα βράδια , αυτόν τον τόσο όμορφο ουρανό με τα χιλιάδες αστέρια….Πεφταστέρια…..

βλογ3
Και εμείς κάπου εκεί ο καθένας κάνοντας τις δικές του ευχές…..στην σιωπή….

Ένας φετινός Αύγουστος που τα είχε όλα….
Τούρτες που σβήσαμε για τα 4 χρόνια της ξαδέλφης των παιδιών …..
Μπάνια ατελείωτα , που αν μπορούσαμε θα είχαμε πιεί όλο τον Ευβοϊκό….

Happy Hour..

Εκδρομές σε μέρη τόσο μαγευτικά , παραλίες που νόμιζες ότι μπορούσες κάπου εκεί να μείνεις και για πάντα , ακούγοντας τα κύματα.

blog5 blog6

Να φτιάχνεις κάστρα και ηφαίστεια και να δίνεις όρκους αγάπης σαν τα μικρά παιδιά στην άμμο…και ενώ φτάνει το κύμα…να μην το σβήνει…..

blog7 blog8 blog9

Βράδια που η κούραση όλης της ημέρας ήταν τόση μεγάλη που ήθελες να πέσεις για ύπνο αλλά που η βραδιά ήταν τόσο γαλήνια , ήρεμη…όμορφη….και η παρέα άλλο τόσο….που απλά τελικά σε μάγευε αυτή η τόση ομορφιά.

Μια μαγεία….Μια ομορφιά……

Ενας μήνας που από μόνος του είναι τόσο φωτεινός , τόσο γεμάτος από αλμύρα και ζωντάνια…..ένας μήνας που ακόμα και το φεγγάρι είναι το πιο όμορφο του χρόνου ολάκερου…..

Που τα βράδια είναι τόσο δροσερά…..που η αλμύρα της θάλασσας δεν σε ενοχλεί….

blog10
Που τα γέλια και οι φωνές τους δεν σε ενοχλούν , γιατί απλά φωνάζεις και εσύ μαζί τους…σε παρασέρνουν…..

Που ζηλεύεις και εσύ τα παιχνίδια τους ατελείωτες ώρες στο μπλε…..που οι φατσούλες τους είναι τόσο αστείες όταν τους λες …»φεύγουμε»…μετά από 5 ώρες στην παραλία…..

blog12 blog13

Και μετά έρχεται η τελευταία βδομάδα και τα παιδιά αρχίζουν και ρωτάνε….»έφτασε η μέρα που θα φύγουμε???……»…..ευελπιστώντας να ακούσουν το όχι…και εμείς να νιώθουμε όπως και εκείνα αλλά να μην το δείχνουμε γιατί πόσο άσχημα θα αισθανθούν ακόμα εκείνα αν το νιώσουν?….

Και τελικά έρχεται η μέρα που θα φύγουμε….Και ετοιμάζουμε τα πράγματα τόσο αργά…τόσο νωχελικά.
Που όλο και καθυστερούμε , θυμόνταν ότι κάτι έχουμε ξεχάσει , ότι κάτι δεν έχουμε προλάβει να κάνουμε.

blog11
Βλέποντας τους έτσι λοιπόν , και επειδή ήξερα τι ένιωθαν…καθίσαμε όλοι μαζί στα σκαλιά και υποσχεθήκαμε ότι θα υπάρξει ακόμα ένα Σαββατοκύρακο….έστω και μονοημερο….ότι μπορεί και περισσότερα….ότι φεύγοντας από εδώ έχουμε τόσα να μας περιμένουν.

Έχουμε να δούμε φίλους μας αγαπημένους , να μοιράσουμε αγκαλιές σε εκείνους που μας έλειψαν , έχουμε να οργανώσουμε τα νέα μας ξεκινήματα που τα οργανώνουμε καιρό τώρα….
Που ο Σεπτέμβρης είναι ένας τόσος όμορφος μήνας και αυτός…που οι εικόνες του Καλοκαιριού δεν είναι πλέον αναμνήσεις…που ακόμα είναι όλα νωπά και που είναι γεμάτος εκπλήξεις και αυτός ο μήνας….

Φύγαμε λοιπόν…..
Φύγαμε αλλά δεν αποχαιρετίσαμε…..Αυτό θα το κάνουμε μέσα σε αυτόν τον μήνα….που ήρθε με ευχές από ανθρώπους που πραγματικά σε εκτιμούν , σε νοιάζονται…..

Πως μπορεί λοιπόν ο μήνας αυτός να μην είναι Όμορφος…?
Μπήκε με τόσες ευχές , θα αποχαιρετίσει με τον πιο όμορφο τρόπο τον μήνα που μας χάρισε τις πιο γλυκές αναμνήσεις για όλους μας και τέλος…
Θα καλωσορίσει τα νέα ξεκινήματα μας , τα σχέδια μας ,τις υποσχέσεις που έχουμε δώσει στους εαυτούς μας….

Δεν αποχαιρετάμε λοιπόν….Καλοσωρίζουμε…..

…Ποτέ μην αποχαιρετάς κάτι που θες να έρθει πάλι…Και θέλουμε και άλλους να έρθουν….και περιμένουμε τον επόμενο λατρεμένο μας Αύγουστο….Επιστρέψαμε πίσω γεμάτοι….Η αλμύρα ακόμα την νιώθουμε στο δέρμα….και θα κάνει καιρό να φύγει….Γιατί ήταν τόσο όμορφα όλα.
Ειμαι ευγνώμον και για αυτόν και για τους προηγούμενους και ευλπιστώ για τους επόμενους….Νιώθω τύχερη…

ήταν ένας υπέροχος Αύγουστος…θα είναι έανς ακόμα πιο όμορφος Σεπτέμβρης….

Καλό Μήνα

Αφροδίτη….

Advertisements
Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ρομαντισμός σε λάθος Εποχή…..

Διακοπές , μπλε της θάλασσας , γέλια , παιχνίδια με τα παιδιά , το μυαλό να φεύγει….

ΠΑΣΧΑ2014 061

Έτσι περνάμε , αυτό είναι ξεκούραση.

Να μην σε ενοχλεί τίποτα , να μην νευριάζεις με τίποτα , να «φεύγει» το μυαλό…..
Να ξεφεύγει η ψυχή μαζί με το μυαλό…
Για αυτό μας αρέσει εδώ….για αυτό ζητάνε τα παιδιά να έρχονται εδώ…
Ξεφεύγουν και εκείνα και εμείς μαζί τους…

ΠΑΣΧΑ2014 053
Και όμως…ειδήσεις που δεν θα ήθελες ποτέ να ακούσεις , γεγονότα που απλά νόμιζες ότι δεν θα γίνουν ξανά ποτέ γιατί η παραλογία έχει σταματήσει….

Γιατί η λογική θα είχε υπερισχύσει….
Γιατί πίστευες ότι η ίδια Ανθρωπότητα θα έχει αλλάξει…θα έχει πάρει το μάθημα της μετά από τόσους πολέμους , μετά από τόσες ψυχές που είχαν χαθεί , για το τόσο αίμα που είχε χυθεί.

Και όμως…τελικά το πάθημα δεν έγινε μάθημα….
Η Ανθρωπότητα δεν άλλαξε…
Δεν κυριάρχισε η ανθρωπιά και η λογική….
Εμείς αλλάξαμε , εμείς ίσως τελικά ήμασταν λίγο παραπάνω ρομαντικοί….

Όλο το καλοκαίρι διαβάζουμε τα γεγονότα που συμβαίνουν στην Γάζα , για τους συνεχείς βομβαρδισμούς εκεί….

Διαβάζουμε , βλέπουμε εικόνες που δεν περιμέναμε να δούμε , και μια παραλογία μέχρι εκεί που δεν πιστεύαμε ότι μπορούμε να δούμε …
Πόσο αίμα έχει χυθεί , πόσος φόβος υπάρχει εκεί κάτω….

Πόσες ψυχές έχουν φύγει με το πιο άδικο τρόπο , με τον πιο απάνθρωπο τρόπο….
Το μωρό που γεννήθηκε από μια μητέρα νεκρή έδειξε το πόσο ήθελε να ζήσει , πόσο δυνατό ήταν τελικά να τα καταφέρει μέχρι να γεννηθεί….
Η μάνα χάθηκε τόσο άδικα…μικρή ίσως και εκείνη…
Όμως αυτό το πλάσμα ήρθε στο κόσμο αυτό , σε αυτόν το τόσο άσχημο τόπο , σε ένα τόπο κατεστραμλενο για να δείξει την ζωή….

Την ζωή μέσα σε αυτήν την ασχήμια…

Και πόσο τραγικό όμως ήταν όλο αυτό??
Η απόφαση που είχε πάρει αυτό το δυνατό μωρό ήδη μέσα από την κοιλιά της μάνας του για να ζήσει , το δικαίωμα για να ζήσει , του το άρπάξαν μέσα από τα ίδια του τα μικρά , αδύναμα χεράκια…..
Ειχαν δώσει λένε εντολή να σταματήσουν την παροχή ρεύματος στην Γάζα….
Και μαζί σταμάτησαν όλα…για την Shaima….
Και το άσχημο , το τραγικό είναι ότι αυτό το μικρό πλάσμα είχε την δύναμη να το παλέψει , απλά του πήραν το δικαίωμα να ζήσει….

Παιδιά σε σχολεία που «φεύγουν» έτσι απλά,,,ως μια είδηση σε site και Social Media….
Και μετά μια θλίψη….μόνο θλίψη….

Εικόνες που θα ξεχαστούν σίγουρα γρήγορα στην αμέσως επόμενη βουτιά σε αυτό το μαγευτικό μπλε….
Αυτό που σε κάνει να νιώθεις ανήμπορος τελικά δεν είναι ότι δεν μπορείς να κάνεις κάτι σε όλο αυτό…ότι ο απλός λαός είναι απλά θεατής….

Δεν το πιστεύω αυτό…ποτέ δεν το πίστεψα….Ποτέ δεν θα το πιστέψω…Ο Λαός είναι ξάγρυπνος….Βλέπει και αισθάνεται….

Θλίβεται….

Οργίζεται….
Όμως εμείς όλοι τελικά ίσως είμαστε πολύ πιο λίγοι από αυτό το μεγάλο θεριό….

Ίσως είμαστε πολύ πιο ρομαντικοί ότι θα το σταματήσουμε όλο αυτό όλοι μαζί με μια γροθιά….
Βλέποντας όλα αυτά , διαβάζοντας άλλα τόσα , σαν αυτό της Shaima δεν μπορεί παρά να νιώσεις έναν  κόμπο στο λαιμό , και πόνο σε όλο σου το κορμί….

Πονάς γιατί αισθάνεσαι το πόνο που νιώθει εκεί αυτός ο πονεμένος λαός , της μάνας που έχει στα χέρια της κάποιο άψυχο κορμί….

Και γιατί νιώθεις και εσύ ίσως όχι τον ίδιο πόνο αλλά την συμπονάς και αυτό έχει την ίδια περίπου σημασία….
Και μετά εύχεσαι , χωρίς να θέλεις να το ομολογήσεις στον ίδιο στο τον εαυτό , να μη συμβεί κάτι τέτοιο στα δικά σου τα παιδιά…

Να μην βρεθείς ποτέ σε αυτήν την θέση εκείνης της μάνας…..
Και τότε έρχονται οι τύψεις , που εσύ είσαι σε ένα σκηνικό , που αντί για βόμβες να πέφτουν ακούς τζιτζίκια παιδικά γέλια και φωνές χαρούμενες , που ακούς μουσική στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας για μπάνιο….
Και έτσι ξαφνικά σε «χτυπάει» και εσένα μια βόμβα….εκεί που κάθεσαι και χαζεύεις τα δικά σου πλάσματάκια , εκεί που απολαμβάνεις τον παγωμένο σου καφέ….

Σε χτυπάνε εκατοντάδες βόμβες…..και ίσως αυτές είναι οι χειρότερες τελικά…..

Είμαστε μήπως θεατές όλοι σε μια τραγική παράσταση??
Μήπως είμαστε παρατηρητές σε μια Παγκόσμια τραγωδία χάνοντας το πιο σημαντικό…την εμπιστοσύνη που έχουμε εμείς οι ίδιοι στους εαυτούς μας…?

Όχι….Τίποτα από αυτά….

χερια
Είμαστε όλοι τελικά πολύ Ρομαντικοί….Νομίζουμε ότι το τέλος δεν θα είναι αυτό που βλέπουμε να έρχεται…δεν το πιστεύουμε…..Δεν θέλουμε ίσως να το παραδεχτούμε….
Να παραδεχτούμε την ασχήμια αυτού του κόσμου…

.Αυτής της ανθρωπότητας….
Χάνονται ψυχές άδικα….Κάπου εκεί υπάρχει ένας λαός που υποφέρει που πονάει , που χάνεται….

Που όμως είμαι σίγουρη ότι παρόλα αυτά δεν έχει χάσει το κουράγιο του….

Που παρόλα αυτά ίσως και εκείνοι είναι Ρομαντικοί….
Που ίσως τελικά η Ελπίδα δεν θα πεθάνει τελευταία….

Ελπίζω!….Ναι!!!

Ο ρομαντισμός δεν είναι απλά μια δικαιολογία για να νιώσουμε καλύτερα…Ο ρομαντισμός μέσα του έχει συναισθήματα πιο πολλα…έχει και ανθρωπιά….Και για αυτό νιώθω καλά…Γιατί δεν έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας…
Απλά έχουμε χάσει λίγη από την δύναμη μας….

Ελπίζω….!
Σε εμάς ελπίζω και στον Ρομαντισμό που έχουμε όλοι μας…Γιατί τελικά…
Και ο πόλεμος ένα πάθος είναι…ίσως το χειρότερο…
Όπως και ο Ρομαντισμός…. Ένα πάθος….που όμως μέσα του έχει πίστη και ελπίδα…
Και με αυτά ίσως εμείς οι ίδιοι ίσως πολεμήσουμε καλύτερα….

Καλημέρα σε όλους….
Ας είμαστε ρομαντικοί…Αυτό τουλάχιστον δεν πονάει τόσο….Οι εικόνες του και το αποτέλεσμα του είναι λιγότερο φρικιαστικό….http://elitedaily.com/life/culture/night-owls-creative-intelligent/686025/
Δεν είναι τόσο άσχημο….

………………………….Αφροδίτη…………

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ιστορίες Καλοκαιριού…..

Προχθές το βράδυ και ενώ είχαν πέσει όλοι για ύπνο εγώ βρήκα λίγη ώρα για να χαλαρώσω λίγο απο την ένταση όλης την μέρας.

Η σκέψη μου βέβαια ήταν γύρω-γύρω απο τις Διακοπές μας.!

Πως θα μπορούσε άλλωστε να ήταν κάπου αλλού.

 

Η δουλειά τελείωνε σε λίγες μέρες , τα παιδιά είναι έτοιμα απο καιρό για αυτό το μήνα που θα είμαστε σε αυτό το μαγευτικό μέρος που πάμε κάθε χρόνο πια  , και γενικά η διάθεση μας είναι ανεβασμένη!!

Τα απογεύματα μας τα περνάμε φέτος πολύ πιο διασκεδαστικά.

Ναι , φέτος είναι πολύ πιο διαφορετικά τα πράγματα!!

Τα δυο μεγάλα πλέον έχουν άλλα ενδειαφέροντα.

Παίζουν παιχνίδια που μέχρι πέρισυ δεν μπορούσαν , μιλάνε  σχεδιάζουν πράγματα μαζί….έ!..εντάξη…τσακώνονται κιόλας αλλά τα βρίσκουν σε χρόνο ρεκόρ!!

Τα δυο πιο μικρά , αυτό το αχτύπητο δίδυμο , Βαγγελίνος-Δέσποινα ,είναι σαν να έχουν φέτος τον δικός τους τρόπο επικοινωνίας!!

Τους δικούς τους κώδικες….

Πάντοτε τους είχαν βέβαια..απο πολύ μικρά αλλά χρόνο με τον χρόνο αυτό γίνεται όλο και πιο έντονο!

Φέτος όμως είναι πιο εύκολα και για εκείνα και για εμάς….Παίζουν , σχεδιάζουν , είναι και οι 4 τους πιο ανεξάρτητοι….Και αυτό είναι τόσο ωραίο γιατί το έχουν επιτύχει μόνοι τους με την καθημερινή τριβή !

Πόσο ωραίο είναι να τους βλέπεις να μεγαλώνουν όλα μαζί!

Φέτος κάναμε την αρχή να πάμε όλοι μαζί σε Θερινό Σινεμά  αγαπημένη μου ανάμνηση , που δυστυχώς τείνει να εξαφανιστεί…

Όμως όταν έμαθα ότι θα έχει ταινία πήγαμε όλοι μαζί….Πορτοκαλάδες ,ποπ-κόρν , πατατάκια….Κάποια στιγμή νόμιζα ότι είχαμε βγει για να φάμε και όχι να δούμε ταινία!

Το απολαύσαμε όλοι!!!!

Είχαμε και βόλτες με τους φίλους απο το σχολείο για εκείνον….και για εμένα με φίλες καινούριες και αγαπημένες…Στιγμές με γέλιο και πολύ παιχνίδι!!!

Και όλα αυτά , περιμένοντας να έρθουν οι μέρες που θα είμαστε όλοι μαζί , θα χορτάσουμε ο ένας τον άλλον όλη την μέρα!!

Ναι…αυτό το κάνουμε και τώρα….όμως εκεί.είναι όλα διαφορετικά!!

Εκεί όλα φαίνονται αλλιώς….Είναι αλλιώς!!

Είναι και ο ήλιος….Αχ!…Αυτός ο υπέροχος  Ήλιος της Εξοχής!!

Τόσο διαφορετικός….όλος ο ουρανός είναι αλλιώς.!

Θυμάμαι τα Καλοκαίρια σαν παιδί στο εξοχικό του Παππού και της Γιαγιάς….

Θυμάμαι τα πρωινά που ξυπνούσαμε νωρίς , τρώγαμε φέτες με μπόλικο βούτυρο , και φορούσαμε κατευθείαν τα μαγιό  μας για να δείξουμε ότι εμείς ήμαστε έτοιμοι για μπάνιο!!!!

Θυμάμαι το μεσημεριανό μας «ύπνο»…..διαβάζοντας  Εικονογραφημένα ..δίπλα σε ένα μεγάλο ντιβάνι και ψηλό που χωρούσε και εμένα και τον αδελφό μου..Ο ένας απο την πάνω μεριά…ο άλλος απο την κάτω…δίπλα σε ένα ανοιχτό παράθυρο με μια βερυκοκιά να μας κρατάει σκιά…

Θυμάμαι τα απογεύματα που ο καθένας περίμενε την σειρά του για να κάνει ποδήλατο με αυτό το ένα το μοναδικό που υπήρχε εκεί , ξεχασμένο , με ένα χρώμα ξεθωριασμένο , κόκκινο , με δυο λάστιχα γεμάτο μπαλώματα απο τον παππού , που έπρεπε να κάνεις αγώνα για να βρεις λάστιχο!!

όμως πόσες βόλτες μας χάρισε , μακρινές βόλτες σε χωματόδρομους , μέχρι τον Κινηματογράφο «ο Άρης» που πηγαίναμε το βράδυ όταν είχε κατάλληλη ταινία.

«Είναι κατάλληλη η ταινία? ?….» μας ρωτούσαν κάθε φορά που ζητούσαμε να πάμε!!

Θερινό σινεμά!!!

Εκεί πρωτοπήγαμε , εκεί το απόλαυσα και εγώ και λιγότερο ο αδελφός μου!

Μια απλή οθόνη , ήχος ….μακρινός….που έκανες τόση ησυχία όταν άνοιγες την σακούλα απο τα πατατάκια για να μην ενοχλήσεις τους άλλους.

Καρέκλες απο πλαστικά σχοινιά , πάντα πολύχρωμα , και ομολογώ τόσο άνετες!

Και βέβαια , το διάλειμμα με την παραδοσιακή ταμπελίτσα στην οθόνη….

Θυμάμαι την μυρωδιά απο το φιδάκι που έβαζε η γιαγιά μας όταν άρχιζε και έπεφτε το βράδυ γιατί τα κουνούπια έκαναν επιδρομή.

Κάθε Καλοκαίρι που μου έρχεται αυτή η μυρωδιά , τι αναμνήσεις απο μια γιαγιά με μια ζακέτα στην πλάτη , φρούτα σε μια πιατέλα , τηλεόραση έξω στην αυλή και έτοιμο το βραδι!!

Και στο τέλος της βραδιάς , κατάκωποι πια  , πηγαίναμε για ύπνο και ήμασταν τόσο χορτασμένοι!

Και το πρωί ο παππούς μετά απο αυτές τις τεράστιες πραγματικά φέτες ψωμιού , μας καλημέριζε με το μακρύ του παντελόνι , την άσπρη φανέλα με το ραντάκι και ένα ψάθινο καπέλο , φωνάζοντας στην γιαγιά μου να φέρει ένα πιάτο….Τα σύκα τα έκοβε απο το μεγάλο δέντρο , τα έπλενε στο λάστιχο και έτσι με τις στάλες νερού μέσα σε ένα πια΄το τα έβαζε πάνω στο άσπρο σιδερένιο τρίποδο τραπεζάκι για να φάμε πριν φύγουμε για μπάνιο!!!!!

Φρούτα κάθε λογής είχε εκείνο το κτήμα!!!

Και όλα με αυτές τις υπέροχες στάλες απο το λάστιχο…..

 

Και το μεσημέρι , γυρνώντας απο το μπάνιο και το παιχνίδι , μας λύγιζαν οι μυρωδιές απο το χτιστό μικρό φούρνο που είχε ετοιμαστεί το φαγητό…..

Αυτός ο φούρνος…..

 

Ο παππούς , τα μυρωδικά γύρω-γύρω απο την πόρτα του για να μοσχομυρίζει ακόμα πιο πολύ…..

Κάθε καλοκαίρι , οι ίδιες αναμνήσεις , τα ίδια ωραία συναισθήματα , τα ίδια γεμάτα χρόνια μου έρχονται στο μυαλό!

Εικόνες απλές αλλά τόσο σημαντικές γιατί συμβολίζουν πολλά…

Αγάπη ,

Οικογένεια ,

Ξεγνοιασιά!

Και κάθε χρόνο γίνονται πιο έντονα τα συναισθήματα , πιο έντονες οι μυρωδιές απο τα καλοκαιρινά βράδια , απο το φαγητό στο χτιστό φούρνο , απο την ελαφριά ψύχρα το βράδυ τρώγοντας πασατέμπο….

Γίνεται πιο έντονος ο ήχος που κάναμε για να γυρίσουμε την σελίδα στα εικονογραφημένα μας , τα σιγανά μας γέλια.

Γίνεται πιο έντονη η εικόνα τους ντους μετά την θάλασσα , πιάνοντας νερό απο το πηγάδι για να πλυθούμε , 

Οι εικόνες αυτές έχουν τόσο έντονα συναισθήματα και μυρωδιές γιατί κάθε χρόνο εγώ η ίδια «φεύγω» απο μακρυά τους έναν χρόνο….

Μπορεί να φεύγει ένας χρόνος αλλά ήταν όλα τόσο μαγικά, τόσο ευτυχισμένα , που οι εικόνες είναι ένα μεγάλο μου κομμάτι!

Ιστορίες που γίνονται ακόμα πιο ευτυχισμένες γιατί τις μεταφέρω στα δικά μου μικρά ανθρωπάκια και βλέπω ότι τα ζουν και εκείνα μαζί μου , μέσα απο τα δικά μου μάτια!

Όμως δεν μένω σε αυτό μόνο….Δημιουργώ πλέον και εγώ τις δικές τους αναμνήσεις….

Τις δικές τους Καλοκαιρινές Ιστορίες….

Που ίσως και εκείνοι σε κάμποσα χρόνια να τις γράφουν και εκείνοι με την ίδια συγκίνηση όπως η δική μου..

Και χαίρομαι τόσο πολύ όταν έρχονται ενθουσιασμένα και μου λένε…«μαμά…θυμάμαι που είχαμε κάνει αυτό εκείνο το καλοκαίρι»…..

Και χαμογελάω  , συγκινούμε γιατί τότε είμαι σίγουρη ότι ναι ! , ίσως βάλω και εγώ το δικό μου λιθαράκι στις δικές του Καλοκαιρινές Ιστορίες…

Στόχος επετεύχθη!!

kalokairi 1

Καλό Καλοκαίρι σε όλους….Χορτασμένο Καλοκαίρι

….Γεμάτο Ιστορίες Καλοκαιρινές!!!!

 

…………….Αφροδίτη………..

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ιστορίες Καλοκαιριού…

Προχθές το βράδυ και ενώ είχαν πέσει όλοι για ύπνο εγώ βρήκα λίγη ώρα για να χαλαρώσω λίγο απο την ένταση όλης την μέρας.

Η σκέψη μου βέβαια ήταν γύρω-γύρω απο τις Διακοπές μας.!

Πως θα μπορούσε άλλωστε να ήταν κάπου αλλού.

Η δουλειά τελείωνε σε λίγες μέρες , τα παιδιά είναι έτοιμα απο καιρό για αυτό το μήνα που θα είμαστε σε αυτό το μαγευτικό μέρος που πάμε κάθε χρόνο πια  , και γενικά η διάθεση μας είναι ανεβασμένη!!

Τα απογεύματα μας τα περνάμε φέτος πολύ πιο διασκεδαστικά.

Ναι , φέτος είναι πολύ πιο διαφορετικά τα πράγματα!!

Τα δυο μεγάλα πλέον έχουν άλλα ενδειαφέροντα.

Παίζουν παιχνίδια που μέχρι πέρισυ δεν μπορούσαν , μιλάνε  σχεδιάζουν πράγματα μαζί….έ!..εντάξη…τσακώνονται κιόλας αλλά τα βρίσκουν σε χρόνο ρεκόρ!!

Τα δυο πιο μικρά , αυτό το αχτύπητο δίδυμο , Βαγγελίνος-Δέσποινα ,είναι σαν να έχουν φέτος τον δικός τους τρόπο επικοινωνίας!!

Τους δικούς τους κώδικες….

Πάντοτε τους είχαν βέβαια..απο πολύ μικρά αλλά χρόνο με τον χρόνο αυτό γίνεται όλο και πιο έντονο!

Φέτος όμως είναι πιο εύκολα και για εκείνα και για εμάς….Παίζουν , σχεδιάζουν , είναι και οι 4 τους πιο ανεξάρτητοι….Και αυτό είναι τόσο ωραίο γιατί το έχουν επιτύχει μόνοι τους με την καθημερινή τριβή !

Πόσο ωραίο είναι να τους βλέπεις να μεγαλώνουν όλα μαζί!

Φέτος κάναμε την αρχή να πάμε όλοι μαζί σε Θερινό Σινεμά  αγαπημένη μου ανάμνηση , που δυστυχώς τείνει να εξαφανιστεί…

Όμως όταν έμαθα ότι θα έχει ταινία πήγαμε όλοι μαζί….Πορτοκαλάδες ,ποπ-κόρν , πατατάκια….Κάποια στιγμή νόμιζα ότι είχαμε βγει για να φάμε και όχι να δούμε ταινία!

Το απολαύσαμε όλοι!!!!

Είχαμε και βόλτες με τους φίλους απο το σχολείο για εκείνον….και για εμένα με φίλες καινούριες και αγαπημένες…Στιγμές με γέλιο και πολύ παιχνίδι!!!

Και όλα αυτά , περιμένοντας να έρθουν οι μέρες που θα είμαστε όλοι μαζί , θα χορτάσουμε ο ένας τον άλλον όλη την μέρα!!

Ναι…αυτό το κάνουμε και τώρα….όμως εκεί.είναι όλα διαφορετικά!!

Εκεί όλα φαίνονται αλλιώς….Είναι αλλιώς!!

Είναι και ο ήλιος….Αχ!…Αυτός ο υπέροχος  Ήλιος της Εξοχής!!

Τόσο διαφορετικός….όλος ο ουρανός είναι αλλιώς.!

Θυμάμαι τα Καλοκαίρια σαν παιδί στο εξοχικό του Παππού και της Γιαγιάς….

Θυμάμαι τα πρωινά που ξυπνούσαμε νωρίς , τρώγαμε φέτες με μπόλικο βούτυρο , και φορούσαμε κατευθείαν τα μαγιό  μας για να δείξουμε ότι εμείς ήμαστε έτοιμοι για μπάνιο!!!!

Θυμάμαι το μεσημεριανό μας «ύπνο»…..διαβάζοντας  Εικονογραφημένα ..δίπλα σε ένα μεγάλο ντιβάνι και ψηλό που χωρούσε και εμένα και τον αδελφό μου..Ο ένας απο την πάνω μεριά…ο άλλος απο την κάτω…δίπλα σε ένα ανοιχτό παράθυρο με μια βερυκοκιά να μας κρατάει σκιά…

Θυμάμαι τα απογεύματα που ο καθένας περίμενε την σειρά του για να κάνει ποδήλατο με αυτό το ένα το μοναδικό που υπήρχε εκεί , ξεχασμένο , με ένα χρώμα ξεθωριασμένο , κόκκινο , με δυο λάστιχα γεμάτο μπαλώματα απο τον παππού , που έπρεπε να κάνεις αγώνα για να βρεις λάστιχο!!

όμως πόσες βόλτες μας χάρισε , μακρινές βόλτες σε χωματόδρομους , μέχρι τον Κινηματογράφο «ο Άρης» που πηγαίναμε το βράδυ όταν είχε κατάλληλη ταινία.

«Είναι κατάλληλη η ταινία? ?….» μας ρωτούσαν κάθε φορά που ζητούσαμε να πάμε!!

Θερινό σινεμά!!!

Εκεί πρωτοπήγαμε , εκεί το απόλαυσα και εγώ και λιγότερο ο αδελφός μου!

Μια απλή οθόνη , ήχος ….μακρινός….που έκανες τόση ησυχία όταν άνοιγες την σακούλα απο τα πατατάκια για να μην ενοχλήσεις τους άλλους.

Καρέκλες απο πλαστικά σχοινιά , πάντα πολύχρωμα , και ομολογώ τόσο άνετες!

Και βέβαια , το διάλειμμα με την παραδοσιακή ταμπελίτσα στην οθόνη….

Θυμάμαι την μυρωδιά απο το φιδάκι που έβαζε η γιαγιά μας όταν άρχιζε και έπεφτε το βράδυ γιατί τα κουνούπια έκαναν επιδρομή.

Κάθε Καλοκαίρι που μου έρχεται αυτή η μυρωδιά , τι αναμνήσεις απο μια γιαγιά με μια ζακέτα στην πλάτη , φρούτα σε μια πιατέλα , τηλεόραση έξω στην αυλή και έτοιμο το βραδι!!

Και στο τέλος της βραδιάς , κατάκωποι πια  , πηγαίναμε για ύπνο και ήμασταν τόσο χορτασμένοι!

Και το πρωί ο παππούς μετά απο αυτές τις τεράστιες πραγματικά φέτες ψωμιού , μας καλημέριζε με το μακρύ του παντελόνι , την άσπρη φανέλα με το ραντάκι και ένα ψάθινο καπέλο , φωνάζοντας στην γιαγιά μου να φέρει ένα πιάτο….Τα σύκα τα έκοβε απο το μεγάλο δέντρο , τα έπλενε στο λάστιχο και έτσι με τις στάλες νερού μέσα σε ένα πια΄το τα έβαζε πάνω στο άσπρο σιδερένιο τρίποδο τραπεζάκι για να φάμε πριν φύγουμε για μπάνιο!!!!!

Φρούτα κάθε λογής είχε εκείνο το κτήμα!!!

Και όλα με αυτές τις υπέροχες στάλες απο το λάστιχο…..

 

Και το μεσημέρι , γυρνώντας απο το μπάνιο και το παιχνίδι , μας λύγιζαν οι μυρωδιές απο το χτιστό μικρό φούρνο που είχε ετοιμαστεί το φαγητό…..

Αυτός ο φούρνος…..

 

Ο παππούς , τα μυρωδικά γύρω-γύρω απο την πόρτα του για να μοσχομυρίζει ακόμα πιο πολύ…..

Κάθε καλοκαίρι , οι ίδιες αναμνήσεις , τα ίδια ωραία συναισθήματα , τα ίδια γεμάτα χρόνια μου έρχονται στο μυαλό!

Εικόνες απλές αλλά τόσο σημαντικές γιατί συμβολίζουν πολλά…

Αγάπη ,

Οικογένεια ,

Ξεγνοιασιά!

Και κάθε χρόνο γίνονται πιο έντονα τα συναισθήματα , πιο έντονες οι μυρωδιές απο τα καλοκαιρινά βράδια , απο το φαγητό στο χτιστό φούρνο , απο την ελαφριά ψύχρα το βράδυ τρώγοντας πασατέμπο….

Γίνεται πιο έντονος ο ήχος που κάναμε για να γυρίσουμε την σελίδα στα εικονογραφημένα μας , τα σιγανά μας γέλια.

Γίνεται πιο έντονη η εικόνα τους ντους μετά την θάλασσα , πιάνοντας νερό απο το πηγάδι για να πλυθούμε , 

Οι εικόνες αυτές έχουν τόσο έντονα συναισθήματα και μυρωδιές γιατί κάθε χρόνο εγώ η ίδια «φεύγω» απο μακρυά τους έναν χρόνο….

Μπορεί να φεύγει ένας χρόνος αλλά ήταν όλα τόσο μαγικά, τόσο ευτυχισμένα , που οι εικόνες είναι ένα μεγάλο μου κομμάτι!

Ιστορίες που γίνονται ακόμα πιο ευτυχισμένες γιατί τις μεταφέρω στα δικά μου μικρά ανθρωπάκια και βλέπω ότι τα ζουν και εκείνα μαζί μου , μέσα απο τα δικά μου μάτια!

Όμως δεν μένω σε αυτό μόνο….Δημιουργώ πλέον και εγώ τις δικές τους αναμνήσεις….

Τις δικές τους Καλοκαιρινές Ιστορίες….

Που ίσως και εκείνοι σε κάμποσα χρόνια να τις γράφουν και εκείνοι με την ίδια συγκίνηση όπως η δική μου..

Και χαίρομαι τόσο πολύ όταν έρχονται ενθουσιασμένα και μου λένε…«μαμά…θυμάμαι που είχαμε κάνει αυτό εκείνο το καλοκαίρι»…..

Και χαμογελάω  , συγκινούμε γιατί τότε είμαι σίγουρη ότι ναι ! , ίσως βάλω και εγώ το δικό μου λιθαράκι στις δικές του Καλοκαιρινές Ιστορίες…

Στόχος επετεύχθη!!

kalokairi 1

 

 

Καλό Καλοκαίρι σε όλους….Χορτασμένο Καλοκαίρι

….Γεμάτο Ιστορίες Καλοκαιρινές!!!!

 

…………….Αφροδίτη………..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ο Συνδυασμός των Δυο….

Τρίτη 8 Ιουλίου 2014……

Πόσο καιρό έχω να γράψω δεν ξέρω….πολύ καιρό μάλλον.
Καθημερινά όλο και κάτι ήθελα να γράψω αλλά ποτέ δεν είχα την ώρα που ήθελα.
Υπήρχαν στιγμές που ήθελα να γράψω κάτι αλλά εν υπήρχε ο χρόνος…..
Υπήρχαν φορές που είχα τον χρόνο αλλά δεν είχα την διάθεση…..

Και βέβαια υπήρξαν και γεγονότα που όλο και με προλάβαιναν….Άλλα άσχημα…άλλα ευχάριστα και πάντα με εξέλιξη που δεν περίμενα.

Ένα περίεργο καλοκαίρι το φετινό…
Σαν κάτι να πλανάτε στον αέρα αλλά δεν ξέρω πώς να το προσδιορίσω….
Σαν αερικό….

Άλλοτε καλό…άλλοτε πάλι όχι.
Με όλα αυτά καθυστερήσαμε να κάνουμε και το πρώτο μας μπάνιο….
Βέβαια δεν βοήθησε και ο καιρός….
Περίεργος και αυτός….Αερικό….

Το ωραίο όμως αυτό του καλοκαιριού είναι η Επέτειος του Γάμου μου….

10 χρόνια παντρεμένοι!

 

 

Θέλω τόσα πολλά να γράψω για αυτόν τον γάμο….άλλα πόσα να αποτυπώσεις σε ένα χαρτί?
Για μια γνωριμία που έτυχε να γίνει σε ένα ολιγοήμερο ταξίδι στην Ελλάδα….

Μια γνωριμία που μου άλλαξε την ζωή και τα σχέδια που είχα…
Προς το καλύτερο πάντα.
Και πώς να μην είναι προς το καλύτερο όταν ένας γάμος γιορτάζει 10 χρόνια με δύο παιδιά, δύο υγιείς Γονείς….

Γεγονότα ευχάριστα και δυσάρεστα….Αλλά το βασικό ότι ήμασταν πάντα δυο.
Ποτέ ένας!
Πάντα δύο!
Αυτό μετράω.

Μια γνωριμία που άλλαξε την ζωή και των δύο προς το καλύτερο!

Μια σχέση που ακόμα και τα αρνητικά μας έφεραν κοντά , πιο δυνατούς.
Όταν είσαι με έναν άνθρωπο και δεν μετράς μόνο τα καλά αλλά νιώθεις ότι βγαίνεις Νικητής από κάτι γιατί έχεις ένα σωστό σύντροφο τότε νομίζω ότι μετράς σωστά 10χρόνια ευτυχίας.

Η ζωή ποτέ δεν είναι εύκολη…Αυτό το έμαθα από πολύ μικρή με το που έχασα τον Πατέρα μου.
Με δίδαξε με τον πιο άσχημο τρόπο.

Στον Γάμο μου δεν είναι όλα ρόδινα…Όλα ροζ , πάντα κατανόηση , πάντα ευγένεια .
Υπάρχουν βέβαια αλλά όχι μόνο αυτά…
Και αν ήταν πάντα μόνο έτσι τότε θα έπρεπε να ανησυχήσω!!

Ο Γάμος , όπως η ζωή , είναι στιγμές ευτυχίας!
Είναι πολλές στιγμές από προβλήματα , καθημερινά , σοβαρά , άλλοτε πάλι ανούσια.
Αλλά το ωραίο είναι ότι πάντα ήμασταν δυο να τα αντιμετωπίζουμε…Ποτέ ένας!

Πάντα δύο…
Η δική μας πρώτη ομάδα…
Ο δικός μας Κύκλος.

Ο οποίος μεγάλωσε με δυο παιδιά και έδωσε άλλο νόημα στην σχέση μας , στο γάμο μας σε εμάς τους ίδιους!
Και πάλι ήρθαν άλλες ανησυχίες , άλλα προβλήματα , και πάλι όμως μαζί εμείς!

Δεν υπάρχει στιγμή όμως που δεν ήμασταν μαζί!
Και αυτό γιορτάσαμε φέτος στα 10 χρόνια Γάμου μας!
Το ότι είμαστε μαζί πάντα.

Το ότι κρατήσαμε τις Υποσχέσεις που δώσαμε ο ένας στον άλλον και στους εαυτούς μας…
Πόσο σημαντικό είναι να μην χάσεις τον ίδιο σου τον εαυτό σε έναν Γάμο.
Το ότι ο ένας συμπληρώνει τον άλλον , τον διορθώνει τον φτιάχνει , του βγάζει τον καλό του εαυτό.

Η εκτίμηση , ο σεβασμός δεν είναι δεδομένα…παλεύεις για αυτά καθημερινά και τα κερδίζεις.

Αυτό μένει στο τέλος και η αγάπη που σε συνδυασμό με αυτά είναι το τέλειο δείγμα.
Τίποτα δεν είναι στρωμένο με ροδοπέταλα…..
Εμείς τα φτιάχνουμε όπως θέλουμε , όπως έχουμε διάθεση , όπως ίσως στο τέλος μας εμπνέει και ο άλλος.

Στιγμές είναι η ζωή μας…στιγμές είναι και ένας Γάμος…
Αρκεί να ξέρεις να μετράς σωστά τις ευτυχισμένες στιγμές , να εκτιμάς και να προχωράς!

Δυο κάνουν πολλά μαζί…Ένας πολύ λιγότερα!

Είμαστε συνοδοιπόροι στην ζωή ο ένας του άλλου , σύντροφοι , γονείς , υποστηρικτές…
Στην ουσία εγώ ίσως είμαι το αλάτι και εκείνος το πιπέρι…
Ή και αντίστροφα…
.Όμως το κυριότερο είναι ότι το ένα δεν «κάνει χωρίς το άλλο…
Το ένα συμπληρώνει το άλλο…..
Το ένα δεν υπάρχει χωρίς το άλλο…

Και αυτό είναι ένας Γάμος…
Και αυτό είμαστε και εμείς….

10 Χρόνια Γάμου λοιπόν….
Το αλάτι και το Πιπέρι της ζωής στις πιο σωστές του αναλογίες….

Χρόνια μας Πολλά…….
…………..Αφροδίτη………..

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ο Εγωισμός μιας Μαμάς!

Τελείωσε και αυτός ο Μήνας.

Και είχε τόσα πολλά.

Γενέθλια , Γιορτές παιχνίδι ετοιμασίες για το Καλοκαίρι που δεν λέει να έρθει!
Όμως είχε και άλλες εκπλήξεις που μας έκανα να συνειδητοποιήσουμε πόσο γρήγορα περνάει η ζωή.

Πριν λίγο καιρό ήρθε ένας φάκελος στο όνομα του Βαγγελίνου.
Ήξερα από πού ήταν και δεν τον άνοιξα!

Τον φώναξα λοιπόν και του είπα ότι αυτός ο φάκελος ήταν δικός του.
Άνοιξε διάπλατα τα μάτια του και ανοίγοντας τον φάκελο , έπεσε από μέσα μια μικρογραφία ενός σχολείου!
Με ρώτησε τι ήταν αυτό και μόλις του είπα ότι αυτό ήταν για να πάει σχολείο , ενθουσιάστηκε τόσο πολύ που άρχιζε να φωνάζει….
«Γιούπι…..!!!!!!Θα πάω σχολείο!!!»……

Εικόνα

http://kidsfun.gr/goneis-gia-to-paidi-mou/prwti-mera-sto-sxoleio/

Ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησε και επίσημα πλέον ότι μεγαλώνει!!
Και εγώ το ίδιο….Μεγάλωσε!!

Από εκείνη την στιγμή και μετά , άρχισε να το δείχνει σε όλους τις υπόλοιπες μέρες την μικρογραφία του σχολείου του και να λέει με φωνές ότι θα πάει σχολείο και εκείνος!!
Και πόσο μου άρεσε που έβλεπα αυτόν τον ενθουσιασμό του ότι μεγαλώνει!!

Ο Βαγγελίνος δεν πήγε καθόλου Παιδικό Σταθμό , γιατί από δική μου επιλογή έμεινα σπίτι για να είμαι δίπλα και στους δυο εκείνη την περίοδο.
Και δεν το μετάνιωσα καθόλου αυτό.Γιατί και έκανα αυτό που ήθελα , να τους χορτάσω και τους δύο και να είμαι και στον Κωνσταντίνο δίπλα καθώς άρχιζε εκείνος τότε την δική του σχολική ένταξη!

Ήμουν δίπλα τους και το έζησα και μου άρεσε!
Και λόγω αυτού , ο μικρός δεν έχει φύγει ποτέ από δίπλα μου.
Πάντα μαζί λοιπόν!
Οπότε ο αποχωρισμός του ένα από τον άλλον , ξέρω ότι θα είναι λίγο δύσκολος!
Καταρχήν , είναι τόσο χαρούμενος από την μια που θα κάνει κάτι και εκείνος , όπως λέει .
Από την άλλη ‘όμως νιώθει ότι πια οι ώρες που θα είμαστε μαζί θα λιγοστεύουν.
Θα γίνει ο αποχωρισμός του από εμένα και εμένα από εκείνον!
Και το δουλεύουμε τόσο καλά εδώ και καιρό αυτό.

Όταν λάβαμε το φάκελο με το χαρτί για την ένταξη του στο σχολείο , την μια στιγμή ήταν τόσο χαρούμενος και ενθουσιασμένος και μετά αφού αυτό πέρασε , κατάλαβε ότι σε αυτό υπάρχουν και τα αρνητικά….Αποχωρισμός από την μαμά!!
Στα μάτια του φαίνεται τεράστιο , τρομακτικό.
Και έτσι είναι.
Από την στιγμή της γέννησης του είναι μαζί μου σε όλα!
Έχουμε μάθει τόσο καλά ο ένας τον άλλον που ξέρουμε ανά πάσα στιγμή πως αισθάνεται ο καθένας .

Πόσο όμορφο είναι αυτό?
Είναι…

Και επειδή τον ξέρω τόσο καλά , ξέρω ότι δεν του αρέσει που θα είναι εκεί και εγώ αλλού.
Παρόλα αυτά το επεξεργαζόμαστε καιρό τώρα.
Έχουμε πει τα θετικά του να πάει κάποιος στο σχολείο.Πόσα θα μάθει εκεί…Πόσους φίλους θα κάνει….Και πόσο ενθουσιασμένη είμαι που μεγαλώνεις και πλέον έφτασε η στιγμή που θα πάει και σχολείο!

Λόγια πολλά ενθαρρυντικά , ενθουσιώδη και εκεί που έβλεπες μάτια υγρά , βλέπεις και το χαμόγελο να σκάει!
Και το ύφος να ονειροπολεί σε όλα αυτά που άκουσε.
Και ενθουσιάστηκε και εκείνος!
Και με αγκάλιασε τόσο σφιχτα…»Μανούλα μου εσύ»…..
Κάθε φορά που αισθάνεται σιγουριά , ασφάλεια μου το λέει…Κάτι σαν ευχαριστώ…

Και το θέμα είναι αυτό.Το αίσθημα της ασφάλειας που νιώθει.
Θέλει να πάει σχολείο..Το θέλει πολύ

Εικόνα

http://gr.dreamstime.com/%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BA-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%B9-%CE%B9%CF%8E%CE%BD–%CE%B9%CE%B1-%CF%81%CF%8C%CE%BC%CF%89-image17849994

 

.
Έχει κάνει σχέδια από τι τσάντα θα πάρει , τι παγουράκι , τι πετσετούλα.
Θέλει να πάρει μαρκαδόρους , μπλοκ ζωγραφικής , τετράδια , μολύβια , γόμες και η λίστα δεν τελειώνει ποτέ!
Και εκεί που μιλάει ασταμάτητα , ενθουσιάζεται…..σταματάει ξαφνικά.
Και ξέρω ότι θα έρθει η ερώτηση που μου κάνει πάντα,,,,,,
«Μαμά…θα μου πάρεις ένα κινητό να το έχω μαζί μου στο σχολείο??»…..

Δεν τον ρωτάω πια γιατί το θέλει….ξέρω.Το ήξερα Πο την πρώτη φορά που μου το είχε ρωτήσει…
Θέλει την επαφή , θέλει να ξέρει ότι εγώ θα είμαι εκεί.Την πρώτη φορά που μου το είχε πει , παρόλο που ήξερα την απάντηση , τον ρώτησα και …..
«Το θέλω μαζί μου για να σε παίρνω και να σου λέω ότι κλαίω….»

Πηγαίνοντας το παρακάτω , με την δική μου καρδιά σφιγμένη και έτοιμη να του πω…»ναι αγόρι μου , θα στο πάρω»!!!!! , του είπα ότι το ξέρω ότι ίσως λίγο στεναχωρηθεί που δεν θα είμαστε μαζί….Αλλά αυτό θα είναι για λίγο….Γιατί αμέσως θα κάνει τόσους φίλους , θα τους πει τα παραμύθια και τα τραγούδια που ξέρει , θα μάθει και άλλα , θα μάθει τόσα πολλά….Θα γίνει ακόμα πιο έξυπνος,
Και εγώ θα είμαι εκεί στο τέλος της ημέρας για να τον πάρω…Για να του δώσω αγκαλιές , και να με κάνει κάθε μέρα χαρούμενη που μαθαίνει τόσα πράγματα!!!!

Και έτσι περάσαμε στο άλλο στάδιο…Αυτό της απέραντης χαράς και ανυπομονησίας που θα πάει σχολείο!!!!!
Και εγώ μαζί του πέρασα ακριβώς τα ίδια….

Ενθουσιασμό που θα πάει και εκείνος σχολείο , Χαρά , και μια θλίψη στην ιδέα ενός τόσο ήσυχου σπιτιού πλέον!
Και τελικά συνειδητοποιώ ότι και για εμένα αυτός ο αποχωρισμός θα είναι δύσκολος….και θα χρειαστώ και εγώ τον χρόνο μου να προσπαρμοστώ….Και να συνηθίσω στο να είμαι μόνη μου.,που ουισαστηκα δεν θα ειμαι μονη μου θα δουλευω….

Και ναι , αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει , και θα γίνει έτσι όπως πρέπει!
Αυτό το καλοκαίρι θα είναι γεμάτο αλλαγές για εμάς , για άλλους.
Θα είναι γεμάτο από συναισθήματα.

θα είμαστε δυνατοί!

Και όταν φαίνομαι εγώ δυνατή , παίρνουν και εκείνα λίγο από αυτήν την δύναμη.
Όταν είμαστε στεναχωρημένοι οι γονείς , το νιώθουν και τα παιδιά , με έναν μαγικό τρόπο , ανεξήγητο!
Ίσως ο Βαγγελινος να ένιωσε την δική μου την στεναχώρια…την στεναχώρια μιας μαμάς που θα γυρίσει σε ένα τόσο ήσυχο σπίτι μετά την πρώτη μέρα στο σχολείο…Και στεναχωρήθηκε.

Και ένιωσε την δική μου θλίψη , και ίσως και την δική μου απραξία!
Και με το που το συνειδητοποίησα τι γίνεται , μεμιάς το άλλαξα….

Μετέτρεψα όλα τα συναισθήματα , τα εγωιστικά μου συναισθήματα σε ενθουσιασμό για το αυτήν την δική του αλλαγή!
Και όντως , βάζοντας τα δικά μου εγωιστικά συναισθήματα στην άκρη , ένιωσα την δική του χαρά….

Μεγαλώνει και χαίρεται…θέλει να ελευθερωθεί και εκείνος , χωρίς να σκέφτεται ότι εγώ είμαι πίσω μόνη….
Όταν πια του είπα ότι εγώ θα είμαι σπίτι και θα δουλεύω μέχρι να έρθει η ώρα να πάω να τον πάρω από το σχολείο , και πόσο χαρούμενη είμαι τελικά που θα κάνει τόσα πράγματα και εκείνος…σταμάτησε και η κουβέντα για το κινητό!

Αισθάνθηκε την ασφάλεια που του στερούσα εγώ , λόγω της δικής μου ανασφάλειας!
Και όλα πήραν τον δρόμο τους….Είμαστε όλοι τόσο ενθουσιασμένοι και ανυπομονούμε να αρχίσει το σχολικό έτος!

Αυτό ήταν λοιπόν μικρό μου Πριγκηπάκι….Μεγαλώνεις!
Μεγαλώνεις και συνεχίζεις να μου μαθαίνεις!
Μου μαθαίνεται και οι δυο!

Καλό Μήνα….περμενοντας το Καλοκαίρι που δεν θέλει να έρθει!

…………..Αφροδίτη………

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ο Μάης που αγαπώ…

Λατρεύω τον Μάη….
Είναι ο αγαπημένος μου μήνας….
Από παιδί.
Θυμάμαι ότι μετά το Πάσχα περίμενα πότε θα έρθει ο Μάης!!

Γιατί μαζί του ερχόντουσαν και αυτά που αγαπούσα.
Όταν είσαι παιδί αυτό που λατρεύεις είναι το καλοκαίρι , τα μπάνια , το παιχνίδι , τα καλοκαιρινά βράδια έξω μέχρι αργά , παιχνίδια με φίλους , βόλτες που δεν σε νοιάζει αν πρέπει να κοιμηθείς ή να ξυπνήσεις νωρίς.

Διακοπές με λίγα λόγια.
Έτσι λοιπόν ο ερχομός του Μάη για εμένα πάντα μου προμήνυε την έναρξη όλων αυτών ως παιδί.
Φέτος λοιπόν είναι μια ιδιαίτερη χρονιά για εμένα.

http://didee.gr/2013/09/16/ekrixeis-louloudion-apo-ton-martin-klimas/Εικόνα

Ιδιαίτερη γιατί εκτός από όλα αυτά που μου φέρνει κάθε χρόνο , φέτος θα έκλεινα και τα 0 χρόνια της ζωής μου….
ΕΕΕΕΕΕ….έναν πανικό τον είχα…σαράντα χρόνια είναι αυτά.
Θυμάμαι ότι μια κρίση ηλικίας με είχε πιάσει λίγο πριν τα 30 πάλι…εκεί γύρω στα…25!!!!!

Πόσο αστείο μου φαίνεται τώρα και κάθε φορά που το σκέφτομαι ότι στα 25 μου σκεφτόμουν ότι σε 5 χρόνια θα κλείσω τα 30 και με είχε πιάσει πανικός γιατί ένιωθα ότι μεγαλώνω!!!!!!!
Και όταν έφτασε η στιγμή μετά από 5 χρόνια να σβήσω την τούρτα των 30 μου χρόνων ήταν τόσο ωραίο γιατί εκείνη την περίοδο παντρευόμουν!!!!!!Και είχαν προτεραιότητα άλλα συναισθήματα και όχι λύπης….μόνο χαράς…Πόσο περίεργο…

Τον τελευταίο χρόνο λοπόν το σκεφτόμουν πολύ αυτό….Μεγαλώνω σκεφτόμουν….Ερχόμουν αντιμέτωπη με συναισθήματα άγχους και ανησυχίας γιατί μεγαλώνω , και βέβαια άλλο 30…άλλο 40!!!!!!

Επειδή όμως πάντα αυτό που με ενοχλεί το σατιρίζω πολύ , άμυνα , έτσι έκανα και φέτος…
Ένα ολόκληρο χρόνο αστειευόμουν για αυτό , το σατίριζα , αλλά πάντα με ένα μικρό αγκαθάκι γιατί στην ουσία βέβαια όλο αυτό ήταν η δική μου άμυνα προς το ίδιο μου τον εαυτό τελικά!!!!

Ο Μάης όμως για αυτό τον λατρεύω…γιατί είναι μαγικός από μόνος του…Και να θέλεις να αισθανθείς χάλια….δεν στο επιτρέπει!!

Εδώ και χρόνια λοιπόν περιμένω αυτόν τον μήνα γιατί εκτός όλων των άλλων είναι και η γιορτή του μεγάλου μου αγοριού.
Γιορτάζει ο Κωνσταντίνος μου , το πρώτο μου αγόρι.
Όταν γεννήθηκε , την πρώτη χρονιά προετοιμαζόμουν μέρες για το γεγονός αυτό…Η δική του γιορτή και τα δικά μου γενέθλεια….με μια μέρα διαφορά!!!!

Ξεχείλιζα από χαρά , αγάπη συγκίνηση…Κάτι που λατρεύω τόσο πολύ , το παιδί μου, εκτός από όλα τα υπόλοιπα θα μοιραστώ μαζί του και κάτι ακόμα πιο δυνατό…Τα γενέθλια μου…Ο δεσμός γίνεται λοιπόν ακόμα πιο ισχυρός από πιο πλούσια συναισθήματα!!!
Από τότε που γέννησα ποτέ δεν γιόρτασα τα γενέθλια μου σαν γενέθλεια…αλλά σαν μια ευχαριστία για αυτά που έχω πλέον….Για το ότι είμαι μαμά , σύντροφος , φίλη.
Και η λίστα από πλούσια και γεμάτα συναισθήματα κάθε χρόνο αυξάνονταν!!
Φέτος λοιπόν θεωρούσα ότι η ατμόσφαιρα θα είναι λίγο…βαριά!!

40 χρόνια είναι αυτά βρε αδελφέ….Άσε και τις ρυτίδες , άσε το άγχος του να είμαι καλά πάνω από όλα , αν θα προλάβω να κάνω τελικά όσα θέλω , μήπως είμαι και πολύ μεγάλη για ένα τρίτο παιδί…αλλά αν μπορεί η Χάλι Μπέρι , τότε εγώ γιατί όχι….
Τον τελευταίο χρόνο σε γυναικείες παρέες , έχω αρχίσει και ακούω για ανάπλαση δέρματος , μπότοξ , κάτι περίεργες ενεσούλες….

Μπρρρρρρρρρρρρρ………Και μετά βλέποντας με στο καθρέπτη νομίζω ότι έχω μεγαλώσει 10 χρόνια παραπάνω….

Όμως κάτι περίεργο έγινε φέτος…..Κάτι αλλιώτικο και όλα αυτά που περίμενα ότι θα έρθουν επίσκεψη εκείνη την μέρα…δεν ήρθαν τελικά!!!!!

Ξύπνησα το πρωί και η διάθεση μου έφτιαξε με ένα κάρο μηνύματα από ανθρώπους που αγαπώ πολύ…Μηνύματα τρυφερά , συγκινητικά , αστεία…..Γέλασα , συγκινήθηκα χάρηκα.
Χάρηκα πολύ η αλήθεια είναι!!!
Το πρωί ετοιμάζοντας τον μικρό για το σχολείο , πριν φύγει μου δίνει μια μεγάλη αγκαλιά , ένα φιλί και ένα ακόμα πιο μεγάλο «Μαμά μου , Χρόνια Πολλά!!!!»……

Φτάνοντας στο σχολείο , συναδέλφισες μαμάδες και φίλες άρχισαν τις αγκαλιές και τις ευχές και τα πειράγματα….και πόσο γελούσαμε…και ακόμα ούτε καφέ δεν είχα πιεί!!!!
Στην διάρκεια της μέρας ακόμα πιο ωραία μηνύματα , με μπόλικη αγάπη , συγκίνηση , ακόμα πιο αστεία!!!!
Και τελικά το βράδυ , έσβησα την τούρτα μου γελώντας και ευχαριστώντας για μια ακόμη χρονιά για όλα αυτά που έχω!

Ο μπαμπάς μας μου έφερα μια τούρτα με ένα ερωτηματικό…σκεφτόμενος ότι ίσως δεν θέλω να δω το 40 να δεσπόζει πάνω της…και μάλιστα φωτισμένο!!!!

Μια Ω!! του θαύματος…στεναχωρήθηκα που δεν το είδα εκεί πάνω να στέκεται έτοιμο για να το σβήσω….

Εικόνα
Όχι…τρελλή δεν είμαι…γιατί κάτι τέτοιο σκέφτηκε ο Μπαμπάς μας…
Απλά ένιωσα τόσο καλά τελικά.
Έκανα έναν μικρό απολογισμό όλων αυτών των σαράντα χρόνων και είδα ότι τελικά πρέπει να είμαι πολύ χαρούμενη που δεν γιορτάζω μόνο τα χρόνια μου όπως κάθε χρόνο.
Φέτος θα γιορτάσω γιατί είμαι καλά .

Είμαι μαμά με δυο παιδιά που είναι τόσο τρυφερά αλλά θέλουν να δείξουν και πόσο αντράκια είναι.
Είμαι σύντροφος με έναν άνθρωπο που μου έχει μάθει πολλά…
Κάνω αυτό που αγαπάω και με γεμίζει τόσο πολύ…

Έχω ανθρώπους δίπλα μου που αισθάνομαι την αγάπη τους , την νιώθω στις αγκαλιές τους , στο γέλιο τους , στο βλέμμα τους…..
Στην πορεία αυτών των 40 χρόνων είχα και άσχημες στιγμές , στιγμές που σε σημαδεύουν για μια ζωή απώλειες που δεν καλύπτονται , εμπειρίες που σου αλλάζουν την ρότα της ζωής σου….
Και αν το δεις θετικά στην αλλάζουν προς το καλύτερο.

Και αυτό κάνω….ότι το αρνητικό το αλλάζω σε θετικό…

Πάντα σε κάτι αρνητικό , υπάρχει και το θετικό του…Πάντα!!
Έτσι φέτος έσβησα το ερωτηματικό μου προς μεγάλη μου θλίψη που δεν το είδα εκεί , και προς μεγάλη απορία του Δημήτρη , περήφανη , ευτυχισμένη , χαρούμενη , γελαστή!!
Και ναι…Τελικά έχω πολλούς λόγους για να γιορτάζω , να είμαι γελαστή , ευτυχισμένη!!!
Και αυτό γιόρτασα…
Ότι είμαι έτσι όπως θα ήθελα να είμαι στα 40 μου χρόνια…..ίσως όχι στο σημείο που θα ήθελα αλλά στο μεγαλύτερο του μέρος τα έχω καταφέρει!!!!

Λατρεύω τον Μάη…και από φέτος θα όψο και κάτι παραπάνω να γιορτάζω τελικά!!

Ευχαριστώ πολύ πολύ για τις τόσο όμορφες ευχές όλων….
40 Χρόνια γεμάτα από συναισθήματα και έσβηνα το ερωτηματικό μου ευχόμενη έτσι να είναι και του χρόνου , βέβαιη πια….χωρίς κανένα ερωτηματικό!!
…………..Αφροδίτη….

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε