Αυγουστιάτικη Ομορφιά….

Ένας μήνας τόσο όμορφος ο Αύγουστος.
Από το όνομα του μόνο μπορείς να νιώσεις την αλμύρα του μπλε της θάλασσας , τα γυμνά πόδια στα βότσαλα , τις μυρωδιές όχι μόνο κυριολεκτικά αλλά και από τα συναισθήματα…

Μαγικός μήνας!
Αγαπημένος!
Που όσο να θες να τον γευτείς νομίζεις ότι δεν το κάνεις ποτέ…ποτέ δεν προλαβαίνεις τα πάντα….Πάντα σου μένει κάτι λίγο…η αίσθηση ότι κάτι σου έχει ξεφύγει να γευτείς…και κάνεις σχέδια για τον επόμενο….

Έτσι ήταν και ο φετινός Αύγουστος.
Γεμάτος….
Δροσερός…..
Γελαστός …..Παιχνιδιάρης……
Χαλαρός…..

Ένα μήνα σε ένα σπίτι που κάθε χρόνο τέτοιο μήνα μας καλωσορίζει και αυτό με τον τρόπο του….
Με τον πρωινό του ουρανό με την τόση ομίχλη όση χρειάζεται για αν απολαύσεις τον καφέ σου προτού ξυπνήσουν τα μικρά πλάσματα και αρχίζει και βουίζει το σπίτι…..

βλογ

 

Με την δροσιά σε όποια γωνιά και να πας σε όποια στιγμή μέσα στην ημέρα , ακόμη και την πιο ζεστή….
Με τον απογευματινό του ήλιο που σε γλυκαίνει βλέποντας την δύση του τόσο ζεστού ήλιου….

βλογ2

Με τον τεράστιο ουρανό τα βράδια , αυτόν τον τόσο όμορφο ουρανό με τα χιλιάδες αστέρια….Πεφταστέρια…..

βλογ3
Και εμείς κάπου εκεί ο καθένας κάνοντας τις δικές του ευχές…..στην σιωπή….

Ένας φετινός Αύγουστος που τα είχε όλα….
Τούρτες που σβήσαμε για τα 4 χρόνια της ξαδέλφης των παιδιών …..
Μπάνια ατελείωτα , που αν μπορούσαμε θα είχαμε πιεί όλο τον Ευβοϊκό….

Happy Hour..

Εκδρομές σε μέρη τόσο μαγευτικά , παραλίες που νόμιζες ότι μπορούσες κάπου εκεί να μείνεις και για πάντα , ακούγοντας τα κύματα.

blog5 blog6

Να φτιάχνεις κάστρα και ηφαίστεια και να δίνεις όρκους αγάπης σαν τα μικρά παιδιά στην άμμο…και ενώ φτάνει το κύμα…να μην το σβήνει…..

blog7 blog8 blog9

Βράδια που η κούραση όλης της ημέρας ήταν τόση μεγάλη που ήθελες να πέσεις για ύπνο αλλά που η βραδιά ήταν τόσο γαλήνια , ήρεμη…όμορφη….και η παρέα άλλο τόσο….που απλά τελικά σε μάγευε αυτή η τόση ομορφιά.

Μια μαγεία….Μια ομορφιά……

Ενας μήνας που από μόνος του είναι τόσο φωτεινός , τόσο γεμάτος από αλμύρα και ζωντάνια…..ένας μήνας που ακόμα και το φεγγάρι είναι το πιο όμορφο του χρόνου ολάκερου…..

Που τα βράδια είναι τόσο δροσερά…..που η αλμύρα της θάλασσας δεν σε ενοχλεί….

blog10
Που τα γέλια και οι φωνές τους δεν σε ενοχλούν , γιατί απλά φωνάζεις και εσύ μαζί τους…σε παρασέρνουν…..

Που ζηλεύεις και εσύ τα παιχνίδια τους ατελείωτες ώρες στο μπλε…..που οι φατσούλες τους είναι τόσο αστείες όταν τους λες …»φεύγουμε»…μετά από 5 ώρες στην παραλία…..

blog12 blog13

Και μετά έρχεται η τελευταία βδομάδα και τα παιδιά αρχίζουν και ρωτάνε….»έφτασε η μέρα που θα φύγουμε???……»…..ευελπιστώντας να ακούσουν το όχι…και εμείς να νιώθουμε όπως και εκείνα αλλά να μην το δείχνουμε γιατί πόσο άσχημα θα αισθανθούν ακόμα εκείνα αν το νιώσουν?….

Και τελικά έρχεται η μέρα που θα φύγουμε….Και ετοιμάζουμε τα πράγματα τόσο αργά…τόσο νωχελικά.
Που όλο και καθυστερούμε , θυμόνταν ότι κάτι έχουμε ξεχάσει , ότι κάτι δεν έχουμε προλάβει να κάνουμε.

blog11
Βλέποντας τους έτσι λοιπόν , και επειδή ήξερα τι ένιωθαν…καθίσαμε όλοι μαζί στα σκαλιά και υποσχεθήκαμε ότι θα υπάρξει ακόμα ένα Σαββατοκύρακο….έστω και μονοημερο….ότι μπορεί και περισσότερα….ότι φεύγοντας από εδώ έχουμε τόσα να μας περιμένουν.

Έχουμε να δούμε φίλους μας αγαπημένους , να μοιράσουμε αγκαλιές σε εκείνους που μας έλειψαν , έχουμε να οργανώσουμε τα νέα μας ξεκινήματα που τα οργανώνουμε καιρό τώρα….
Που ο Σεπτέμβρης είναι ένας τόσος όμορφος μήνας και αυτός…που οι εικόνες του Καλοκαιριού δεν είναι πλέον αναμνήσεις…που ακόμα είναι όλα νωπά και που είναι γεμάτος εκπλήξεις και αυτός ο μήνας….

Φύγαμε λοιπόν…..
Φύγαμε αλλά δεν αποχαιρετίσαμε…..Αυτό θα το κάνουμε μέσα σε αυτόν τον μήνα….που ήρθε με ευχές από ανθρώπους που πραγματικά σε εκτιμούν , σε νοιάζονται…..

Πως μπορεί λοιπόν ο μήνας αυτός να μην είναι Όμορφος…?
Μπήκε με τόσες ευχές , θα αποχαιρετίσει με τον πιο όμορφο τρόπο τον μήνα που μας χάρισε τις πιο γλυκές αναμνήσεις για όλους μας και τέλος…
Θα καλωσορίσει τα νέα ξεκινήματα μας , τα σχέδια μας ,τις υποσχέσεις που έχουμε δώσει στους εαυτούς μας….

Δεν αποχαιρετάμε λοιπόν….Καλοσωρίζουμε…..

…Ποτέ μην αποχαιρετάς κάτι που θες να έρθει πάλι…Και θέλουμε και άλλους να έρθουν….και περιμένουμε τον επόμενο λατρεμένο μας Αύγουστο….Επιστρέψαμε πίσω γεμάτοι….Η αλμύρα ακόμα την νιώθουμε στο δέρμα….και θα κάνει καιρό να φύγει….Γιατί ήταν τόσο όμορφα όλα.
Ειμαι ευγνώμον και για αυτόν και για τους προηγούμενους και ευλπιστώ για τους επόμενους….Νιώθω τύχερη…

ήταν ένας υπέροχος Αύγουστος…θα είναι έανς ακόμα πιο όμορφος Σεπτέμβρης….

Καλό Μήνα

Αφροδίτη….

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ρομαντισμός σε λάθος Εποχή…..

Διακοπές , μπλε της θάλασσας , γέλια , παιχνίδια με τα παιδιά , το μυαλό να φεύγει….

ΠΑΣΧΑ2014 061

Έτσι περνάμε , αυτό είναι ξεκούραση.

Να μην σε ενοχλεί τίποτα , να μην νευριάζεις με τίποτα , να «φεύγει» το μυαλό…..
Να ξεφεύγει η ψυχή μαζί με το μυαλό…
Για αυτό μας αρέσει εδώ….για αυτό ζητάνε τα παιδιά να έρχονται εδώ…
Ξεφεύγουν και εκείνα και εμείς μαζί τους…

ΠΑΣΧΑ2014 053
Και όμως…ειδήσεις που δεν θα ήθελες ποτέ να ακούσεις , γεγονότα που απλά νόμιζες ότι δεν θα γίνουν ξανά ποτέ γιατί η παραλογία έχει σταματήσει….

Γιατί η λογική θα είχε υπερισχύσει….
Γιατί πίστευες ότι η ίδια Ανθρωπότητα θα έχει αλλάξει…θα έχει πάρει το μάθημα της μετά από τόσους πολέμους , μετά από τόσες ψυχές που είχαν χαθεί , για το τόσο αίμα που είχε χυθεί.

Και όμως…τελικά το πάθημα δεν έγινε μάθημα….
Η Ανθρωπότητα δεν άλλαξε…
Δεν κυριάρχισε η ανθρωπιά και η λογική….
Εμείς αλλάξαμε , εμείς ίσως τελικά ήμασταν λίγο παραπάνω ρομαντικοί….

Όλο το καλοκαίρι διαβάζουμε τα γεγονότα που συμβαίνουν στην Γάζα , για τους συνεχείς βομβαρδισμούς εκεί….

Διαβάζουμε , βλέπουμε εικόνες που δεν περιμέναμε να δούμε , και μια παραλογία μέχρι εκεί που δεν πιστεύαμε ότι μπορούμε να δούμε …
Πόσο αίμα έχει χυθεί , πόσος φόβος υπάρχει εκεί κάτω….

Πόσες ψυχές έχουν φύγει με το πιο άδικο τρόπο , με τον πιο απάνθρωπο τρόπο….
Το μωρό που γεννήθηκε από μια μητέρα νεκρή έδειξε το πόσο ήθελε να ζήσει , πόσο δυνατό ήταν τελικά να τα καταφέρει μέχρι να γεννηθεί….
Η μάνα χάθηκε τόσο άδικα…μικρή ίσως και εκείνη…
Όμως αυτό το πλάσμα ήρθε στο κόσμο αυτό , σε αυτόν το τόσο άσχημο τόπο , σε ένα τόπο κατεστραμλενο για να δείξει την ζωή….

Την ζωή μέσα σε αυτήν την ασχήμια…

Και πόσο τραγικό όμως ήταν όλο αυτό??
Η απόφαση που είχε πάρει αυτό το δυνατό μωρό ήδη μέσα από την κοιλιά της μάνας του για να ζήσει , το δικαίωμα για να ζήσει , του το άρπάξαν μέσα από τα ίδια του τα μικρά , αδύναμα χεράκια…..
Ειχαν δώσει λένε εντολή να σταματήσουν την παροχή ρεύματος στην Γάζα….
Και μαζί σταμάτησαν όλα…για την Shaima….
Και το άσχημο , το τραγικό είναι ότι αυτό το μικρό πλάσμα είχε την δύναμη να το παλέψει , απλά του πήραν το δικαίωμα να ζήσει….

Παιδιά σε σχολεία που «φεύγουν» έτσι απλά,,,ως μια είδηση σε site και Social Media….
Και μετά μια θλίψη….μόνο θλίψη….

Εικόνες που θα ξεχαστούν σίγουρα γρήγορα στην αμέσως επόμενη βουτιά σε αυτό το μαγευτικό μπλε….
Αυτό που σε κάνει να νιώθεις ανήμπορος τελικά δεν είναι ότι δεν μπορείς να κάνεις κάτι σε όλο αυτό…ότι ο απλός λαός είναι απλά θεατής….

Δεν το πιστεύω αυτό…ποτέ δεν το πίστεψα….Ποτέ δεν θα το πιστέψω…Ο Λαός είναι ξάγρυπνος….Βλέπει και αισθάνεται….

Θλίβεται….

Οργίζεται….
Όμως εμείς όλοι τελικά ίσως είμαστε πολύ πιο λίγοι από αυτό το μεγάλο θεριό….

Ίσως είμαστε πολύ πιο ρομαντικοί ότι θα το σταματήσουμε όλο αυτό όλοι μαζί με μια γροθιά….
Βλέποντας όλα αυτά , διαβάζοντας άλλα τόσα , σαν αυτό της Shaima δεν μπορεί παρά να νιώσεις έναν  κόμπο στο λαιμό , και πόνο σε όλο σου το κορμί….

Πονάς γιατί αισθάνεσαι το πόνο που νιώθει εκεί αυτός ο πονεμένος λαός , της μάνας που έχει στα χέρια της κάποιο άψυχο κορμί….

Και γιατί νιώθεις και εσύ ίσως όχι τον ίδιο πόνο αλλά την συμπονάς και αυτό έχει την ίδια περίπου σημασία….
Και μετά εύχεσαι , χωρίς να θέλεις να το ομολογήσεις στον ίδιο στο τον εαυτό , να μη συμβεί κάτι τέτοιο στα δικά σου τα παιδιά…

Να μην βρεθείς ποτέ σε αυτήν την θέση εκείνης της μάνας…..
Και τότε έρχονται οι τύψεις , που εσύ είσαι σε ένα σκηνικό , που αντί για βόμβες να πέφτουν ακούς τζιτζίκια παιδικά γέλια και φωνές χαρούμενες , που ακούς μουσική στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας για μπάνιο….
Και έτσι ξαφνικά σε «χτυπάει» και εσένα μια βόμβα….εκεί που κάθεσαι και χαζεύεις τα δικά σου πλάσματάκια , εκεί που απολαμβάνεις τον παγωμένο σου καφέ….

Σε χτυπάνε εκατοντάδες βόμβες…..και ίσως αυτές είναι οι χειρότερες τελικά…..

Είμαστε μήπως θεατές όλοι σε μια τραγική παράσταση??
Μήπως είμαστε παρατηρητές σε μια Παγκόσμια τραγωδία χάνοντας το πιο σημαντικό…την εμπιστοσύνη που έχουμε εμείς οι ίδιοι στους εαυτούς μας…?

Όχι….Τίποτα από αυτά….

χερια
Είμαστε όλοι τελικά πολύ Ρομαντικοί….Νομίζουμε ότι το τέλος δεν θα είναι αυτό που βλέπουμε να έρχεται…δεν το πιστεύουμε…..Δεν θέλουμε ίσως να το παραδεχτούμε….
Να παραδεχτούμε την ασχήμια αυτού του κόσμου…

.Αυτής της ανθρωπότητας….
Χάνονται ψυχές άδικα….Κάπου εκεί υπάρχει ένας λαός που υποφέρει που πονάει , που χάνεται….

Που όμως είμαι σίγουρη ότι παρόλα αυτά δεν έχει χάσει το κουράγιο του….

Που παρόλα αυτά ίσως και εκείνοι είναι Ρομαντικοί….
Που ίσως τελικά η Ελπίδα δεν θα πεθάνει τελευταία….

Ελπίζω!….Ναι!!!

Ο ρομαντισμός δεν είναι απλά μια δικαιολογία για να νιώσουμε καλύτερα…Ο ρομαντισμός μέσα του έχει συναισθήματα πιο πολλα…έχει και ανθρωπιά….Και για αυτό νιώθω καλά…Γιατί δεν έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας…
Απλά έχουμε χάσει λίγη από την δύναμη μας….

Ελπίζω….!
Σε εμάς ελπίζω και στον Ρομαντισμό που έχουμε όλοι μας…Γιατί τελικά…
Και ο πόλεμος ένα πάθος είναι…ίσως το χειρότερο…
Όπως και ο Ρομαντισμός…. Ένα πάθος….που όμως μέσα του έχει πίστη και ελπίδα…
Και με αυτά ίσως εμείς οι ίδιοι ίσως πολεμήσουμε καλύτερα….

Καλημέρα σε όλους….
Ας είμαστε ρομαντικοί…Αυτό τουλάχιστον δεν πονάει τόσο….Οι εικόνες του και το αποτέλεσμα του είναι λιγότερο φρικιαστικό….http://elitedaily.com/life/culture/night-owls-creative-intelligent/686025/
Δεν είναι τόσο άσχημο….

………………………….Αφροδίτη…………

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ιστορίες Καλοκαιριού…..

Προχθές το βράδυ και ενώ είχαν πέσει όλοι για ύπνο εγώ βρήκα λίγη ώρα για να χαλαρώσω λίγο απο την ένταση όλης την μέρας.

Η σκέψη μου βέβαια ήταν γύρω-γύρω απο τις Διακοπές μας.!

Πως θα μπορούσε άλλωστε να ήταν κάπου αλλού.

 

Η δουλειά τελείωνε σε λίγες μέρες , τα παιδιά είναι έτοιμα απο καιρό για αυτό το μήνα που θα είμαστε σε αυτό το μαγευτικό μέρος που πάμε κάθε χρόνο πια  , και γενικά η διάθεση μας είναι ανεβασμένη!!

Τα απογεύματα μας τα περνάμε φέτος πολύ πιο διασκεδαστικά.

Ναι , φέτος είναι πολύ πιο διαφορετικά τα πράγματα!!

Τα δυο μεγάλα πλέον έχουν άλλα ενδειαφέροντα.

Παίζουν παιχνίδια που μέχρι πέρισυ δεν μπορούσαν , μιλάνε  σχεδιάζουν πράγματα μαζί….έ!..εντάξη…τσακώνονται κιόλας αλλά τα βρίσκουν σε χρόνο ρεκόρ!!

Τα δυο πιο μικρά , αυτό το αχτύπητο δίδυμο , Βαγγελίνος-Δέσποινα ,είναι σαν να έχουν φέτος τον δικός τους τρόπο επικοινωνίας!!

Τους δικούς τους κώδικες….

Πάντοτε τους είχαν βέβαια..απο πολύ μικρά αλλά χρόνο με τον χρόνο αυτό γίνεται όλο και πιο έντονο!

Φέτος όμως είναι πιο εύκολα και για εκείνα και για εμάς….Παίζουν , σχεδιάζουν , είναι και οι 4 τους πιο ανεξάρτητοι….Και αυτό είναι τόσο ωραίο γιατί το έχουν επιτύχει μόνοι τους με την καθημερινή τριβή !

Πόσο ωραίο είναι να τους βλέπεις να μεγαλώνουν όλα μαζί!

Φέτος κάναμε την αρχή να πάμε όλοι μαζί σε Θερινό Σινεμά  αγαπημένη μου ανάμνηση , που δυστυχώς τείνει να εξαφανιστεί…

Όμως όταν έμαθα ότι θα έχει ταινία πήγαμε όλοι μαζί….Πορτοκαλάδες ,ποπ-κόρν , πατατάκια….Κάποια στιγμή νόμιζα ότι είχαμε βγει για να φάμε και όχι να δούμε ταινία!

Το απολαύσαμε όλοι!!!!

Είχαμε και βόλτες με τους φίλους απο το σχολείο για εκείνον….και για εμένα με φίλες καινούριες και αγαπημένες…Στιγμές με γέλιο και πολύ παιχνίδι!!!

Και όλα αυτά , περιμένοντας να έρθουν οι μέρες που θα είμαστε όλοι μαζί , θα χορτάσουμε ο ένας τον άλλον όλη την μέρα!!

Ναι…αυτό το κάνουμε και τώρα….όμως εκεί.είναι όλα διαφορετικά!!

Εκεί όλα φαίνονται αλλιώς….Είναι αλλιώς!!

Είναι και ο ήλιος….Αχ!…Αυτός ο υπέροχος  Ήλιος της Εξοχής!!

Τόσο διαφορετικός….όλος ο ουρανός είναι αλλιώς.!

Θυμάμαι τα Καλοκαίρια σαν παιδί στο εξοχικό του Παππού και της Γιαγιάς….

Θυμάμαι τα πρωινά που ξυπνούσαμε νωρίς , τρώγαμε φέτες με μπόλικο βούτυρο , και φορούσαμε κατευθείαν τα μαγιό  μας για να δείξουμε ότι εμείς ήμαστε έτοιμοι για μπάνιο!!!!

Θυμάμαι το μεσημεριανό μας «ύπνο»…..διαβάζοντας  Εικονογραφημένα ..δίπλα σε ένα μεγάλο ντιβάνι και ψηλό που χωρούσε και εμένα και τον αδελφό μου..Ο ένας απο την πάνω μεριά…ο άλλος απο την κάτω…δίπλα σε ένα ανοιχτό παράθυρο με μια βερυκοκιά να μας κρατάει σκιά…

Θυμάμαι τα απογεύματα που ο καθένας περίμενε την σειρά του για να κάνει ποδήλατο με αυτό το ένα το μοναδικό που υπήρχε εκεί , ξεχασμένο , με ένα χρώμα ξεθωριασμένο , κόκκινο , με δυο λάστιχα γεμάτο μπαλώματα απο τον παππού , που έπρεπε να κάνεις αγώνα για να βρεις λάστιχο!!

όμως πόσες βόλτες μας χάρισε , μακρινές βόλτες σε χωματόδρομους , μέχρι τον Κινηματογράφο «ο Άρης» που πηγαίναμε το βράδυ όταν είχε κατάλληλη ταινία.

«Είναι κατάλληλη η ταινία? ?….» μας ρωτούσαν κάθε φορά που ζητούσαμε να πάμε!!

Θερινό σινεμά!!!

Εκεί πρωτοπήγαμε , εκεί το απόλαυσα και εγώ και λιγότερο ο αδελφός μου!

Μια απλή οθόνη , ήχος ….μακρινός….που έκανες τόση ησυχία όταν άνοιγες την σακούλα απο τα πατατάκια για να μην ενοχλήσεις τους άλλους.

Καρέκλες απο πλαστικά σχοινιά , πάντα πολύχρωμα , και ομολογώ τόσο άνετες!

Και βέβαια , το διάλειμμα με την παραδοσιακή ταμπελίτσα στην οθόνη….

Θυμάμαι την μυρωδιά απο το φιδάκι που έβαζε η γιαγιά μας όταν άρχιζε και έπεφτε το βράδυ γιατί τα κουνούπια έκαναν επιδρομή.

Κάθε Καλοκαίρι που μου έρχεται αυτή η μυρωδιά , τι αναμνήσεις απο μια γιαγιά με μια ζακέτα στην πλάτη , φρούτα σε μια πιατέλα , τηλεόραση έξω στην αυλή και έτοιμο το βραδι!!

Και στο τέλος της βραδιάς , κατάκωποι πια  , πηγαίναμε για ύπνο και ήμασταν τόσο χορτασμένοι!

Και το πρωί ο παππούς μετά απο αυτές τις τεράστιες πραγματικά φέτες ψωμιού , μας καλημέριζε με το μακρύ του παντελόνι , την άσπρη φανέλα με το ραντάκι και ένα ψάθινο καπέλο , φωνάζοντας στην γιαγιά μου να φέρει ένα πιάτο….Τα σύκα τα έκοβε απο το μεγάλο δέντρο , τα έπλενε στο λάστιχο και έτσι με τις στάλες νερού μέσα σε ένα πια΄το τα έβαζε πάνω στο άσπρο σιδερένιο τρίποδο τραπεζάκι για να φάμε πριν φύγουμε για μπάνιο!!!!!

Φρούτα κάθε λογής είχε εκείνο το κτήμα!!!

Και όλα με αυτές τις υπέροχες στάλες απο το λάστιχο…..

 

Και το μεσημέρι , γυρνώντας απο το μπάνιο και το παιχνίδι , μας λύγιζαν οι μυρωδιές απο το χτιστό μικρό φούρνο που είχε ετοιμαστεί το φαγητό…..

Αυτός ο φούρνος…..

 

Ο παππούς , τα μυρωδικά γύρω-γύρω απο την πόρτα του για να μοσχομυρίζει ακόμα πιο πολύ…..

Κάθε καλοκαίρι , οι ίδιες αναμνήσεις , τα ίδια ωραία συναισθήματα , τα ίδια γεμάτα χρόνια μου έρχονται στο μυαλό!

Εικόνες απλές αλλά τόσο σημαντικές γιατί συμβολίζουν πολλά…

Αγάπη ,

Οικογένεια ,

Ξεγνοιασιά!

Και κάθε χρόνο γίνονται πιο έντονα τα συναισθήματα , πιο έντονες οι μυρωδιές απο τα καλοκαιρινά βράδια , απο το φαγητό στο χτιστό φούρνο , απο την ελαφριά ψύχρα το βράδυ τρώγοντας πασατέμπο….

Γίνεται πιο έντονος ο ήχος που κάναμε για να γυρίσουμε την σελίδα στα εικονογραφημένα μας , τα σιγανά μας γέλια.

Γίνεται πιο έντονη η εικόνα τους ντους μετά την θάλασσα , πιάνοντας νερό απο το πηγάδι για να πλυθούμε , 

Οι εικόνες αυτές έχουν τόσο έντονα συναισθήματα και μυρωδιές γιατί κάθε χρόνο εγώ η ίδια «φεύγω» απο μακρυά τους έναν χρόνο….

Μπορεί να φεύγει ένας χρόνος αλλά ήταν όλα τόσο μαγικά, τόσο ευτυχισμένα , που οι εικόνες είναι ένα μεγάλο μου κομμάτι!

Ιστορίες που γίνονται ακόμα πιο ευτυχισμένες γιατί τις μεταφέρω στα δικά μου μικρά ανθρωπάκια και βλέπω ότι τα ζουν και εκείνα μαζί μου , μέσα απο τα δικά μου μάτια!

Όμως δεν μένω σε αυτό μόνο….Δημιουργώ πλέον και εγώ τις δικές τους αναμνήσεις….

Τις δικές τους Καλοκαιρινές Ιστορίες….

Που ίσως και εκείνοι σε κάμποσα χρόνια να τις γράφουν και εκείνοι με την ίδια συγκίνηση όπως η δική μου..

Και χαίρομαι τόσο πολύ όταν έρχονται ενθουσιασμένα και μου λένε…«μαμά…θυμάμαι που είχαμε κάνει αυτό εκείνο το καλοκαίρι»…..

Και χαμογελάω  , συγκινούμε γιατί τότε είμαι σίγουρη ότι ναι ! , ίσως βάλω και εγώ το δικό μου λιθαράκι στις δικές του Καλοκαιρινές Ιστορίες…

Στόχος επετεύχθη!!

kalokairi 1

Καλό Καλοκαίρι σε όλους….Χορτασμένο Καλοκαίρι

….Γεμάτο Ιστορίες Καλοκαιρινές!!!!

 

…………….Αφροδίτη………..

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ιστορίες Καλοκαιριού…

Προχθές το βράδυ και ενώ είχαν πέσει όλοι για ύπνο εγώ βρήκα λίγη ώρα για να χαλαρώσω λίγο απο την ένταση όλης την μέρας.

Η σκέψη μου βέβαια ήταν γύρω-γύρω απο τις Διακοπές μας.!

Πως θα μπορούσε άλλωστε να ήταν κάπου αλλού.

Η δουλειά τελείωνε σε λίγες μέρες , τα παιδιά είναι έτοιμα απο καιρό για αυτό το μήνα που θα είμαστε σε αυτό το μαγευτικό μέρος που πάμε κάθε χρόνο πια  , και γενικά η διάθεση μας είναι ανεβασμένη!!

Τα απογεύματα μας τα περνάμε φέτος πολύ πιο διασκεδαστικά.

Ναι , φέτος είναι πολύ πιο διαφορετικά τα πράγματα!!

Τα δυο μεγάλα πλέον έχουν άλλα ενδειαφέροντα.

Παίζουν παιχνίδια που μέχρι πέρισυ δεν μπορούσαν , μιλάνε  σχεδιάζουν πράγματα μαζί….έ!..εντάξη…τσακώνονται κιόλας αλλά τα βρίσκουν σε χρόνο ρεκόρ!!

Τα δυο πιο μικρά , αυτό το αχτύπητο δίδυμο , Βαγγελίνος-Δέσποινα ,είναι σαν να έχουν φέτος τον δικός τους τρόπο επικοινωνίας!!

Τους δικούς τους κώδικες….

Πάντοτε τους είχαν βέβαια..απο πολύ μικρά αλλά χρόνο με τον χρόνο αυτό γίνεται όλο και πιο έντονο!

Φέτος όμως είναι πιο εύκολα και για εκείνα και για εμάς….Παίζουν , σχεδιάζουν , είναι και οι 4 τους πιο ανεξάρτητοι….Και αυτό είναι τόσο ωραίο γιατί το έχουν επιτύχει μόνοι τους με την καθημερινή τριβή !

Πόσο ωραίο είναι να τους βλέπεις να μεγαλώνουν όλα μαζί!

Φέτος κάναμε την αρχή να πάμε όλοι μαζί σε Θερινό Σινεμά  αγαπημένη μου ανάμνηση , που δυστυχώς τείνει να εξαφανιστεί…

Όμως όταν έμαθα ότι θα έχει ταινία πήγαμε όλοι μαζί….Πορτοκαλάδες ,ποπ-κόρν , πατατάκια….Κάποια στιγμή νόμιζα ότι είχαμε βγει για να φάμε και όχι να δούμε ταινία!

Το απολαύσαμε όλοι!!!!

Είχαμε και βόλτες με τους φίλους απο το σχολείο για εκείνον….και για εμένα με φίλες καινούριες και αγαπημένες…Στιγμές με γέλιο και πολύ παιχνίδι!!!

Και όλα αυτά , περιμένοντας να έρθουν οι μέρες που θα είμαστε όλοι μαζί , θα χορτάσουμε ο ένας τον άλλον όλη την μέρα!!

Ναι…αυτό το κάνουμε και τώρα….όμως εκεί.είναι όλα διαφορετικά!!

Εκεί όλα φαίνονται αλλιώς….Είναι αλλιώς!!

Είναι και ο ήλιος….Αχ!…Αυτός ο υπέροχος  Ήλιος της Εξοχής!!

Τόσο διαφορετικός….όλος ο ουρανός είναι αλλιώς.!

Θυμάμαι τα Καλοκαίρια σαν παιδί στο εξοχικό του Παππού και της Γιαγιάς….

Θυμάμαι τα πρωινά που ξυπνούσαμε νωρίς , τρώγαμε φέτες με μπόλικο βούτυρο , και φορούσαμε κατευθείαν τα μαγιό  μας για να δείξουμε ότι εμείς ήμαστε έτοιμοι για μπάνιο!!!!

Θυμάμαι το μεσημεριανό μας «ύπνο»…..διαβάζοντας  Εικονογραφημένα ..δίπλα σε ένα μεγάλο ντιβάνι και ψηλό που χωρούσε και εμένα και τον αδελφό μου..Ο ένας απο την πάνω μεριά…ο άλλος απο την κάτω…δίπλα σε ένα ανοιχτό παράθυρο με μια βερυκοκιά να μας κρατάει σκιά…

Θυμάμαι τα απογεύματα που ο καθένας περίμενε την σειρά του για να κάνει ποδήλατο με αυτό το ένα το μοναδικό που υπήρχε εκεί , ξεχασμένο , με ένα χρώμα ξεθωριασμένο , κόκκινο , με δυο λάστιχα γεμάτο μπαλώματα απο τον παππού , που έπρεπε να κάνεις αγώνα για να βρεις λάστιχο!!

όμως πόσες βόλτες μας χάρισε , μακρινές βόλτες σε χωματόδρομους , μέχρι τον Κινηματογράφο «ο Άρης» που πηγαίναμε το βράδυ όταν είχε κατάλληλη ταινία.

«Είναι κατάλληλη η ταινία? ?….» μας ρωτούσαν κάθε φορά που ζητούσαμε να πάμε!!

Θερινό σινεμά!!!

Εκεί πρωτοπήγαμε , εκεί το απόλαυσα και εγώ και λιγότερο ο αδελφός μου!

Μια απλή οθόνη , ήχος ….μακρινός….που έκανες τόση ησυχία όταν άνοιγες την σακούλα απο τα πατατάκια για να μην ενοχλήσεις τους άλλους.

Καρέκλες απο πλαστικά σχοινιά , πάντα πολύχρωμα , και ομολογώ τόσο άνετες!

Και βέβαια , το διάλειμμα με την παραδοσιακή ταμπελίτσα στην οθόνη….

Θυμάμαι την μυρωδιά απο το φιδάκι που έβαζε η γιαγιά μας όταν άρχιζε και έπεφτε το βράδυ γιατί τα κουνούπια έκαναν επιδρομή.

Κάθε Καλοκαίρι που μου έρχεται αυτή η μυρωδιά , τι αναμνήσεις απο μια γιαγιά με μια ζακέτα στην πλάτη , φρούτα σε μια πιατέλα , τηλεόραση έξω στην αυλή και έτοιμο το βραδι!!

Και στο τέλος της βραδιάς , κατάκωποι πια  , πηγαίναμε για ύπνο και ήμασταν τόσο χορτασμένοι!

Και το πρωί ο παππούς μετά απο αυτές τις τεράστιες πραγματικά φέτες ψωμιού , μας καλημέριζε με το μακρύ του παντελόνι , την άσπρη φανέλα με το ραντάκι και ένα ψάθινο καπέλο , φωνάζοντας στην γιαγιά μου να φέρει ένα πιάτο….Τα σύκα τα έκοβε απο το μεγάλο δέντρο , τα έπλενε στο λάστιχο και έτσι με τις στάλες νερού μέσα σε ένα πια΄το τα έβαζε πάνω στο άσπρο σιδερένιο τρίποδο τραπεζάκι για να φάμε πριν φύγουμε για μπάνιο!!!!!

Φρούτα κάθε λογής είχε εκείνο το κτήμα!!!

Και όλα με αυτές τις υπέροχες στάλες απο το λάστιχο…..

 

Και το μεσημέρι , γυρνώντας απο το μπάνιο και το παιχνίδι , μας λύγιζαν οι μυρωδιές απο το χτιστό μικρό φούρνο που είχε ετοιμαστεί το φαγητό…..

Αυτός ο φούρνος…..

 

Ο παππούς , τα μυρωδικά γύρω-γύρω απο την πόρτα του για να μοσχομυρίζει ακόμα πιο πολύ…..

Κάθε καλοκαίρι , οι ίδιες αναμνήσεις , τα ίδια ωραία συναισθήματα , τα ίδια γεμάτα χρόνια μου έρχονται στο μυαλό!

Εικόνες απλές αλλά τόσο σημαντικές γιατί συμβολίζουν πολλά…

Αγάπη ,

Οικογένεια ,

Ξεγνοιασιά!

Και κάθε χρόνο γίνονται πιο έντονα τα συναισθήματα , πιο έντονες οι μυρωδιές απο τα καλοκαιρινά βράδια , απο το φαγητό στο χτιστό φούρνο , απο την ελαφριά ψύχρα το βράδυ τρώγοντας πασατέμπο….

Γίνεται πιο έντονος ο ήχος που κάναμε για να γυρίσουμε την σελίδα στα εικονογραφημένα μας , τα σιγανά μας γέλια.

Γίνεται πιο έντονη η εικόνα τους ντους μετά την θάλασσα , πιάνοντας νερό απο το πηγάδι για να πλυθούμε , 

Οι εικόνες αυτές έχουν τόσο έντονα συναισθήματα και μυρωδιές γιατί κάθε χρόνο εγώ η ίδια «φεύγω» απο μακρυά τους έναν χρόνο….

Μπορεί να φεύγει ένας χρόνος αλλά ήταν όλα τόσο μαγικά, τόσο ευτυχισμένα , που οι εικόνες είναι ένα μεγάλο μου κομμάτι!

Ιστορίες που γίνονται ακόμα πιο ευτυχισμένες γιατί τις μεταφέρω στα δικά μου μικρά ανθρωπάκια και βλέπω ότι τα ζουν και εκείνα μαζί μου , μέσα απο τα δικά μου μάτια!

Όμως δεν μένω σε αυτό μόνο….Δημιουργώ πλέον και εγώ τις δικές τους αναμνήσεις….

Τις δικές τους Καλοκαιρινές Ιστορίες….

Που ίσως και εκείνοι σε κάμποσα χρόνια να τις γράφουν και εκείνοι με την ίδια συγκίνηση όπως η δική μου..

Και χαίρομαι τόσο πολύ όταν έρχονται ενθουσιασμένα και μου λένε…«μαμά…θυμάμαι που είχαμε κάνει αυτό εκείνο το καλοκαίρι»…..

Και χαμογελάω  , συγκινούμε γιατί τότε είμαι σίγουρη ότι ναι ! , ίσως βάλω και εγώ το δικό μου λιθαράκι στις δικές του Καλοκαιρινές Ιστορίες…

Στόχος επετεύχθη!!

kalokairi 1

 

 

Καλό Καλοκαίρι σε όλους….Χορτασμένο Καλοκαίρι

….Γεμάτο Ιστορίες Καλοκαιρινές!!!!

 

…………….Αφροδίτη………..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ο Συνδυασμός των Δυο….

Τρίτη 8 Ιουλίου 2014……

Πόσο καιρό έχω να γράψω δεν ξέρω….πολύ καιρό μάλλον.
Καθημερινά όλο και κάτι ήθελα να γράψω αλλά ποτέ δεν είχα την ώρα που ήθελα.
Υπήρχαν στιγμές που ήθελα να γράψω κάτι αλλά εν υπήρχε ο χρόνος…..
Υπήρχαν φορές που είχα τον χρόνο αλλά δεν είχα την διάθεση…..

Και βέβαια υπήρξαν και γεγονότα που όλο και με προλάβαιναν….Άλλα άσχημα…άλλα ευχάριστα και πάντα με εξέλιξη που δεν περίμενα.

Ένα περίεργο καλοκαίρι το φετινό…
Σαν κάτι να πλανάτε στον αέρα αλλά δεν ξέρω πώς να το προσδιορίσω….
Σαν αερικό….

Άλλοτε καλό…άλλοτε πάλι όχι.
Με όλα αυτά καθυστερήσαμε να κάνουμε και το πρώτο μας μπάνιο….
Βέβαια δεν βοήθησε και ο καιρός….
Περίεργος και αυτός….Αερικό….

Το ωραίο όμως αυτό του καλοκαιριού είναι η Επέτειος του Γάμου μου….

10 χρόνια παντρεμένοι!

 

 

Θέλω τόσα πολλά να γράψω για αυτόν τον γάμο….άλλα πόσα να αποτυπώσεις σε ένα χαρτί?
Για μια γνωριμία που έτυχε να γίνει σε ένα ολιγοήμερο ταξίδι στην Ελλάδα….

Μια γνωριμία που μου άλλαξε την ζωή και τα σχέδια που είχα…
Προς το καλύτερο πάντα.
Και πώς να μην είναι προς το καλύτερο όταν ένας γάμος γιορτάζει 10 χρόνια με δύο παιδιά, δύο υγιείς Γονείς….

Γεγονότα ευχάριστα και δυσάρεστα….Αλλά το βασικό ότι ήμασταν πάντα δυο.
Ποτέ ένας!
Πάντα δύο!
Αυτό μετράω.

Μια γνωριμία που άλλαξε την ζωή και των δύο προς το καλύτερο!

Μια σχέση που ακόμα και τα αρνητικά μας έφεραν κοντά , πιο δυνατούς.
Όταν είσαι με έναν άνθρωπο και δεν μετράς μόνο τα καλά αλλά νιώθεις ότι βγαίνεις Νικητής από κάτι γιατί έχεις ένα σωστό σύντροφο τότε νομίζω ότι μετράς σωστά 10χρόνια ευτυχίας.

Η ζωή ποτέ δεν είναι εύκολη…Αυτό το έμαθα από πολύ μικρή με το που έχασα τον Πατέρα μου.
Με δίδαξε με τον πιο άσχημο τρόπο.

Στον Γάμο μου δεν είναι όλα ρόδινα…Όλα ροζ , πάντα κατανόηση , πάντα ευγένεια .
Υπάρχουν βέβαια αλλά όχι μόνο αυτά…
Και αν ήταν πάντα μόνο έτσι τότε θα έπρεπε να ανησυχήσω!!

Ο Γάμος , όπως η ζωή , είναι στιγμές ευτυχίας!
Είναι πολλές στιγμές από προβλήματα , καθημερινά , σοβαρά , άλλοτε πάλι ανούσια.
Αλλά το ωραίο είναι ότι πάντα ήμασταν δυο να τα αντιμετωπίζουμε…Ποτέ ένας!

Πάντα δύο…
Η δική μας πρώτη ομάδα…
Ο δικός μας Κύκλος.

Ο οποίος μεγάλωσε με δυο παιδιά και έδωσε άλλο νόημα στην σχέση μας , στο γάμο μας σε εμάς τους ίδιους!
Και πάλι ήρθαν άλλες ανησυχίες , άλλα προβλήματα , και πάλι όμως μαζί εμείς!

Δεν υπάρχει στιγμή όμως που δεν ήμασταν μαζί!
Και αυτό γιορτάσαμε φέτος στα 10 χρόνια Γάμου μας!
Το ότι είμαστε μαζί πάντα.

Το ότι κρατήσαμε τις Υποσχέσεις που δώσαμε ο ένας στον άλλον και στους εαυτούς μας…
Πόσο σημαντικό είναι να μην χάσεις τον ίδιο σου τον εαυτό σε έναν Γάμο.
Το ότι ο ένας συμπληρώνει τον άλλον , τον διορθώνει τον φτιάχνει , του βγάζει τον καλό του εαυτό.

Η εκτίμηση , ο σεβασμός δεν είναι δεδομένα…παλεύεις για αυτά καθημερινά και τα κερδίζεις.

Αυτό μένει στο τέλος και η αγάπη που σε συνδυασμό με αυτά είναι το τέλειο δείγμα.
Τίποτα δεν είναι στρωμένο με ροδοπέταλα…..
Εμείς τα φτιάχνουμε όπως θέλουμε , όπως έχουμε διάθεση , όπως ίσως στο τέλος μας εμπνέει και ο άλλος.

Στιγμές είναι η ζωή μας…στιγμές είναι και ένας Γάμος…
Αρκεί να ξέρεις να μετράς σωστά τις ευτυχισμένες στιγμές , να εκτιμάς και να προχωράς!

Δυο κάνουν πολλά μαζί…Ένας πολύ λιγότερα!

Είμαστε συνοδοιπόροι στην ζωή ο ένας του άλλου , σύντροφοι , γονείς , υποστηρικτές…
Στην ουσία εγώ ίσως είμαι το αλάτι και εκείνος το πιπέρι…
Ή και αντίστροφα…
.Όμως το κυριότερο είναι ότι το ένα δεν «κάνει χωρίς το άλλο…
Το ένα συμπληρώνει το άλλο…..
Το ένα δεν υπάρχει χωρίς το άλλο…

Και αυτό είναι ένας Γάμος…
Και αυτό είμαστε και εμείς….

10 Χρόνια Γάμου λοιπόν….
Το αλάτι και το Πιπέρι της ζωής στις πιο σωστές του αναλογίες….

Χρόνια μας Πολλά…….
…………..Αφροδίτη………..

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ο Εγωισμός μιας Μαμάς!

Τελείωσε και αυτός ο Μήνας.

Και είχε τόσα πολλά.

Γενέθλια , Γιορτές παιχνίδι ετοιμασίες για το Καλοκαίρι που δεν λέει να έρθει!
Όμως είχε και άλλες εκπλήξεις που μας έκανα να συνειδητοποιήσουμε πόσο γρήγορα περνάει η ζωή.

Πριν λίγο καιρό ήρθε ένας φάκελος στο όνομα του Βαγγελίνου.
Ήξερα από πού ήταν και δεν τον άνοιξα!

Τον φώναξα λοιπόν και του είπα ότι αυτός ο φάκελος ήταν δικός του.
Άνοιξε διάπλατα τα μάτια του και ανοίγοντας τον φάκελο , έπεσε από μέσα μια μικρογραφία ενός σχολείου!
Με ρώτησε τι ήταν αυτό και μόλις του είπα ότι αυτό ήταν για να πάει σχολείο , ενθουσιάστηκε τόσο πολύ που άρχιζε να φωνάζει….
«Γιούπι…..!!!!!!Θα πάω σχολείο!!!»……

Εικόνα

http://kidsfun.gr/goneis-gia-to-paidi-mou/prwti-mera-sto-sxoleio/

Ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησε και επίσημα πλέον ότι μεγαλώνει!!
Και εγώ το ίδιο….Μεγάλωσε!!

Από εκείνη την στιγμή και μετά , άρχισε να το δείχνει σε όλους τις υπόλοιπες μέρες την μικρογραφία του σχολείου του και να λέει με φωνές ότι θα πάει σχολείο και εκείνος!!
Και πόσο μου άρεσε που έβλεπα αυτόν τον ενθουσιασμό του ότι μεγαλώνει!!

Ο Βαγγελίνος δεν πήγε καθόλου Παιδικό Σταθμό , γιατί από δική μου επιλογή έμεινα σπίτι για να είμαι δίπλα και στους δυο εκείνη την περίοδο.
Και δεν το μετάνιωσα καθόλου αυτό.Γιατί και έκανα αυτό που ήθελα , να τους χορτάσω και τους δύο και να είμαι και στον Κωνσταντίνο δίπλα καθώς άρχιζε εκείνος τότε την δική του σχολική ένταξη!

Ήμουν δίπλα τους και το έζησα και μου άρεσε!
Και λόγω αυτού , ο μικρός δεν έχει φύγει ποτέ από δίπλα μου.
Πάντα μαζί λοιπόν!
Οπότε ο αποχωρισμός του ένα από τον άλλον , ξέρω ότι θα είναι λίγο δύσκολος!
Καταρχήν , είναι τόσο χαρούμενος από την μια που θα κάνει κάτι και εκείνος , όπως λέει .
Από την άλλη ‘όμως νιώθει ότι πια οι ώρες που θα είμαστε μαζί θα λιγοστεύουν.
Θα γίνει ο αποχωρισμός του από εμένα και εμένα από εκείνον!
Και το δουλεύουμε τόσο καλά εδώ και καιρό αυτό.

Όταν λάβαμε το φάκελο με το χαρτί για την ένταξη του στο σχολείο , την μια στιγμή ήταν τόσο χαρούμενος και ενθουσιασμένος και μετά αφού αυτό πέρασε , κατάλαβε ότι σε αυτό υπάρχουν και τα αρνητικά….Αποχωρισμός από την μαμά!!
Στα μάτια του φαίνεται τεράστιο , τρομακτικό.
Και έτσι είναι.
Από την στιγμή της γέννησης του είναι μαζί μου σε όλα!
Έχουμε μάθει τόσο καλά ο ένας τον άλλον που ξέρουμε ανά πάσα στιγμή πως αισθάνεται ο καθένας .

Πόσο όμορφο είναι αυτό?
Είναι…

Και επειδή τον ξέρω τόσο καλά , ξέρω ότι δεν του αρέσει που θα είναι εκεί και εγώ αλλού.
Παρόλα αυτά το επεξεργαζόμαστε καιρό τώρα.
Έχουμε πει τα θετικά του να πάει κάποιος στο σχολείο.Πόσα θα μάθει εκεί…Πόσους φίλους θα κάνει….Και πόσο ενθουσιασμένη είμαι που μεγαλώνεις και πλέον έφτασε η στιγμή που θα πάει και σχολείο!

Λόγια πολλά ενθαρρυντικά , ενθουσιώδη και εκεί που έβλεπες μάτια υγρά , βλέπεις και το χαμόγελο να σκάει!
Και το ύφος να ονειροπολεί σε όλα αυτά που άκουσε.
Και ενθουσιάστηκε και εκείνος!
Και με αγκάλιασε τόσο σφιχτα…»Μανούλα μου εσύ»…..
Κάθε φορά που αισθάνεται σιγουριά , ασφάλεια μου το λέει…Κάτι σαν ευχαριστώ…

Και το θέμα είναι αυτό.Το αίσθημα της ασφάλειας που νιώθει.
Θέλει να πάει σχολείο..Το θέλει πολύ

Εικόνα

http://gr.dreamstime.com/%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BA-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%B9-%CE%B9%CF%8E%CE%BD–%CE%B9%CE%B1-%CF%81%CF%8C%CE%BC%CF%89-image17849994

 

.
Έχει κάνει σχέδια από τι τσάντα θα πάρει , τι παγουράκι , τι πετσετούλα.
Θέλει να πάρει μαρκαδόρους , μπλοκ ζωγραφικής , τετράδια , μολύβια , γόμες και η λίστα δεν τελειώνει ποτέ!
Και εκεί που μιλάει ασταμάτητα , ενθουσιάζεται…..σταματάει ξαφνικά.
Και ξέρω ότι θα έρθει η ερώτηση που μου κάνει πάντα,,,,,,
«Μαμά…θα μου πάρεις ένα κινητό να το έχω μαζί μου στο σχολείο??»…..

Δεν τον ρωτάω πια γιατί το θέλει….ξέρω.Το ήξερα Πο την πρώτη φορά που μου το είχε ρωτήσει…
Θέλει την επαφή , θέλει να ξέρει ότι εγώ θα είμαι εκεί.Την πρώτη φορά που μου το είχε πει , παρόλο που ήξερα την απάντηση , τον ρώτησα και …..
«Το θέλω μαζί μου για να σε παίρνω και να σου λέω ότι κλαίω….»

Πηγαίνοντας το παρακάτω , με την δική μου καρδιά σφιγμένη και έτοιμη να του πω…»ναι αγόρι μου , θα στο πάρω»!!!!! , του είπα ότι το ξέρω ότι ίσως λίγο στεναχωρηθεί που δεν θα είμαστε μαζί….Αλλά αυτό θα είναι για λίγο….Γιατί αμέσως θα κάνει τόσους φίλους , θα τους πει τα παραμύθια και τα τραγούδια που ξέρει , θα μάθει και άλλα , θα μάθει τόσα πολλά….Θα γίνει ακόμα πιο έξυπνος,
Και εγώ θα είμαι εκεί στο τέλος της ημέρας για να τον πάρω…Για να του δώσω αγκαλιές , και να με κάνει κάθε μέρα χαρούμενη που μαθαίνει τόσα πράγματα!!!!

Και έτσι περάσαμε στο άλλο στάδιο…Αυτό της απέραντης χαράς και ανυπομονησίας που θα πάει σχολείο!!!!!
Και εγώ μαζί του πέρασα ακριβώς τα ίδια….

Ενθουσιασμό που θα πάει και εκείνος σχολείο , Χαρά , και μια θλίψη στην ιδέα ενός τόσο ήσυχου σπιτιού πλέον!
Και τελικά συνειδητοποιώ ότι και για εμένα αυτός ο αποχωρισμός θα είναι δύσκολος….και θα χρειαστώ και εγώ τον χρόνο μου να προσπαρμοστώ….Και να συνηθίσω στο να είμαι μόνη μου.,που ουισαστηκα δεν θα ειμαι μονη μου θα δουλευω….

Και ναι , αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει , και θα γίνει έτσι όπως πρέπει!
Αυτό το καλοκαίρι θα είναι γεμάτο αλλαγές για εμάς , για άλλους.
Θα είναι γεμάτο από συναισθήματα.

θα είμαστε δυνατοί!

Και όταν φαίνομαι εγώ δυνατή , παίρνουν και εκείνα λίγο από αυτήν την δύναμη.
Όταν είμαστε στεναχωρημένοι οι γονείς , το νιώθουν και τα παιδιά , με έναν μαγικό τρόπο , ανεξήγητο!
Ίσως ο Βαγγελινος να ένιωσε την δική μου την στεναχώρια…την στεναχώρια μιας μαμάς που θα γυρίσει σε ένα τόσο ήσυχο σπίτι μετά την πρώτη μέρα στο σχολείο…Και στεναχωρήθηκε.

Και ένιωσε την δική μου θλίψη , και ίσως και την δική μου απραξία!
Και με το που το συνειδητοποίησα τι γίνεται , μεμιάς το άλλαξα….

Μετέτρεψα όλα τα συναισθήματα , τα εγωιστικά μου συναισθήματα σε ενθουσιασμό για το αυτήν την δική του αλλαγή!
Και όντως , βάζοντας τα δικά μου εγωιστικά συναισθήματα στην άκρη , ένιωσα την δική του χαρά….

Μεγαλώνει και χαίρεται…θέλει να ελευθερωθεί και εκείνος , χωρίς να σκέφτεται ότι εγώ είμαι πίσω μόνη….
Όταν πια του είπα ότι εγώ θα είμαι σπίτι και θα δουλεύω μέχρι να έρθει η ώρα να πάω να τον πάρω από το σχολείο , και πόσο χαρούμενη είμαι τελικά που θα κάνει τόσα πράγματα και εκείνος…σταμάτησε και η κουβέντα για το κινητό!

Αισθάνθηκε την ασφάλεια που του στερούσα εγώ , λόγω της δικής μου ανασφάλειας!
Και όλα πήραν τον δρόμο τους….Είμαστε όλοι τόσο ενθουσιασμένοι και ανυπομονούμε να αρχίσει το σχολικό έτος!

Αυτό ήταν λοιπόν μικρό μου Πριγκηπάκι….Μεγαλώνεις!
Μεγαλώνεις και συνεχίζεις να μου μαθαίνεις!
Μου μαθαίνεται και οι δυο!

Καλό Μήνα….περμενοντας το Καλοκαίρι που δεν θέλει να έρθει!

…………..Αφροδίτη………

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ο Μάης που αγαπώ…

Λατρεύω τον Μάη….
Είναι ο αγαπημένος μου μήνας….
Από παιδί.
Θυμάμαι ότι μετά το Πάσχα περίμενα πότε θα έρθει ο Μάης!!

Γιατί μαζί του ερχόντουσαν και αυτά που αγαπούσα.
Όταν είσαι παιδί αυτό που λατρεύεις είναι το καλοκαίρι , τα μπάνια , το παιχνίδι , τα καλοκαιρινά βράδια έξω μέχρι αργά , παιχνίδια με φίλους , βόλτες που δεν σε νοιάζει αν πρέπει να κοιμηθείς ή να ξυπνήσεις νωρίς.

Διακοπές με λίγα λόγια.
Έτσι λοιπόν ο ερχομός του Μάη για εμένα πάντα μου προμήνυε την έναρξη όλων αυτών ως παιδί.
Φέτος λοιπόν είναι μια ιδιαίτερη χρονιά για εμένα.

http://didee.gr/2013/09/16/ekrixeis-louloudion-apo-ton-martin-klimas/Εικόνα

Ιδιαίτερη γιατί εκτός από όλα αυτά που μου φέρνει κάθε χρόνο , φέτος θα έκλεινα και τα 0 χρόνια της ζωής μου….
ΕΕΕΕΕΕ….έναν πανικό τον είχα…σαράντα χρόνια είναι αυτά.
Θυμάμαι ότι μια κρίση ηλικίας με είχε πιάσει λίγο πριν τα 30 πάλι…εκεί γύρω στα…25!!!!!

Πόσο αστείο μου φαίνεται τώρα και κάθε φορά που το σκέφτομαι ότι στα 25 μου σκεφτόμουν ότι σε 5 χρόνια θα κλείσω τα 30 και με είχε πιάσει πανικός γιατί ένιωθα ότι μεγαλώνω!!!!!!!
Και όταν έφτασε η στιγμή μετά από 5 χρόνια να σβήσω την τούρτα των 30 μου χρόνων ήταν τόσο ωραίο γιατί εκείνη την περίοδο παντρευόμουν!!!!!!Και είχαν προτεραιότητα άλλα συναισθήματα και όχι λύπης….μόνο χαράς…Πόσο περίεργο…

Τον τελευταίο χρόνο λοπόν το σκεφτόμουν πολύ αυτό….Μεγαλώνω σκεφτόμουν….Ερχόμουν αντιμέτωπη με συναισθήματα άγχους και ανησυχίας γιατί μεγαλώνω , και βέβαια άλλο 30…άλλο 40!!!!!!

Επειδή όμως πάντα αυτό που με ενοχλεί το σατιρίζω πολύ , άμυνα , έτσι έκανα και φέτος…
Ένα ολόκληρο χρόνο αστειευόμουν για αυτό , το σατίριζα , αλλά πάντα με ένα μικρό αγκαθάκι γιατί στην ουσία βέβαια όλο αυτό ήταν η δική μου άμυνα προς το ίδιο μου τον εαυτό τελικά!!!!

Ο Μάης όμως για αυτό τον λατρεύω…γιατί είναι μαγικός από μόνος του…Και να θέλεις να αισθανθείς χάλια….δεν στο επιτρέπει!!

Εδώ και χρόνια λοιπόν περιμένω αυτόν τον μήνα γιατί εκτός όλων των άλλων είναι και η γιορτή του μεγάλου μου αγοριού.
Γιορτάζει ο Κωνσταντίνος μου , το πρώτο μου αγόρι.
Όταν γεννήθηκε , την πρώτη χρονιά προετοιμαζόμουν μέρες για το γεγονός αυτό…Η δική του γιορτή και τα δικά μου γενέθλεια….με μια μέρα διαφορά!!!!

Ξεχείλιζα από χαρά , αγάπη συγκίνηση…Κάτι που λατρεύω τόσο πολύ , το παιδί μου, εκτός από όλα τα υπόλοιπα θα μοιραστώ μαζί του και κάτι ακόμα πιο δυνατό…Τα γενέθλια μου…Ο δεσμός γίνεται λοιπόν ακόμα πιο ισχυρός από πιο πλούσια συναισθήματα!!!
Από τότε που γέννησα ποτέ δεν γιόρτασα τα γενέθλια μου σαν γενέθλεια…αλλά σαν μια ευχαριστία για αυτά που έχω πλέον….Για το ότι είμαι μαμά , σύντροφος , φίλη.
Και η λίστα από πλούσια και γεμάτα συναισθήματα κάθε χρόνο αυξάνονταν!!
Φέτος λοιπόν θεωρούσα ότι η ατμόσφαιρα θα είναι λίγο…βαριά!!

40 χρόνια είναι αυτά βρε αδελφέ….Άσε και τις ρυτίδες , άσε το άγχος του να είμαι καλά πάνω από όλα , αν θα προλάβω να κάνω τελικά όσα θέλω , μήπως είμαι και πολύ μεγάλη για ένα τρίτο παιδί…αλλά αν μπορεί η Χάλι Μπέρι , τότε εγώ γιατί όχι….
Τον τελευταίο χρόνο σε γυναικείες παρέες , έχω αρχίσει και ακούω για ανάπλαση δέρματος , μπότοξ , κάτι περίεργες ενεσούλες….

Μπρρρρρρρρρρρρρ………Και μετά βλέποντας με στο καθρέπτη νομίζω ότι έχω μεγαλώσει 10 χρόνια παραπάνω….

Όμως κάτι περίεργο έγινε φέτος…..Κάτι αλλιώτικο και όλα αυτά που περίμενα ότι θα έρθουν επίσκεψη εκείνη την μέρα…δεν ήρθαν τελικά!!!!!

Ξύπνησα το πρωί και η διάθεση μου έφτιαξε με ένα κάρο μηνύματα από ανθρώπους που αγαπώ πολύ…Μηνύματα τρυφερά , συγκινητικά , αστεία…..Γέλασα , συγκινήθηκα χάρηκα.
Χάρηκα πολύ η αλήθεια είναι!!!
Το πρωί ετοιμάζοντας τον μικρό για το σχολείο , πριν φύγει μου δίνει μια μεγάλη αγκαλιά , ένα φιλί και ένα ακόμα πιο μεγάλο «Μαμά μου , Χρόνια Πολλά!!!!»……

Φτάνοντας στο σχολείο , συναδέλφισες μαμάδες και φίλες άρχισαν τις αγκαλιές και τις ευχές και τα πειράγματα….και πόσο γελούσαμε…και ακόμα ούτε καφέ δεν είχα πιεί!!!!
Στην διάρκεια της μέρας ακόμα πιο ωραία μηνύματα , με μπόλικη αγάπη , συγκίνηση , ακόμα πιο αστεία!!!!
Και τελικά το βράδυ , έσβησα την τούρτα μου γελώντας και ευχαριστώντας για μια ακόμη χρονιά για όλα αυτά που έχω!

Ο μπαμπάς μας μου έφερα μια τούρτα με ένα ερωτηματικό…σκεφτόμενος ότι ίσως δεν θέλω να δω το 40 να δεσπόζει πάνω της…και μάλιστα φωτισμένο!!!!

Μια Ω!! του θαύματος…στεναχωρήθηκα που δεν το είδα εκεί πάνω να στέκεται έτοιμο για να το σβήσω….

Εικόνα
Όχι…τρελλή δεν είμαι…γιατί κάτι τέτοιο σκέφτηκε ο Μπαμπάς μας…
Απλά ένιωσα τόσο καλά τελικά.
Έκανα έναν μικρό απολογισμό όλων αυτών των σαράντα χρόνων και είδα ότι τελικά πρέπει να είμαι πολύ χαρούμενη που δεν γιορτάζω μόνο τα χρόνια μου όπως κάθε χρόνο.
Φέτος θα γιορτάσω γιατί είμαι καλά .

Είμαι μαμά με δυο παιδιά που είναι τόσο τρυφερά αλλά θέλουν να δείξουν και πόσο αντράκια είναι.
Είμαι σύντροφος με έναν άνθρωπο που μου έχει μάθει πολλά…
Κάνω αυτό που αγαπάω και με γεμίζει τόσο πολύ…

Έχω ανθρώπους δίπλα μου που αισθάνομαι την αγάπη τους , την νιώθω στις αγκαλιές τους , στο γέλιο τους , στο βλέμμα τους…..
Στην πορεία αυτών των 40 χρόνων είχα και άσχημες στιγμές , στιγμές που σε σημαδεύουν για μια ζωή απώλειες που δεν καλύπτονται , εμπειρίες που σου αλλάζουν την ρότα της ζωής σου….
Και αν το δεις θετικά στην αλλάζουν προς το καλύτερο.

Και αυτό κάνω….ότι το αρνητικό το αλλάζω σε θετικό…

Πάντα σε κάτι αρνητικό , υπάρχει και το θετικό του…Πάντα!!
Έτσι φέτος έσβησα το ερωτηματικό μου προς μεγάλη μου θλίψη που δεν το είδα εκεί , και προς μεγάλη απορία του Δημήτρη , περήφανη , ευτυχισμένη , χαρούμενη , γελαστή!!
Και ναι…Τελικά έχω πολλούς λόγους για να γιορτάζω , να είμαι γελαστή , ευτυχισμένη!!!
Και αυτό γιόρτασα…
Ότι είμαι έτσι όπως θα ήθελα να είμαι στα 40 μου χρόνια…..ίσως όχι στο σημείο που θα ήθελα αλλά στο μεγαλύτερο του μέρος τα έχω καταφέρει!!!!

Λατρεύω τον Μάη…και από φέτος θα όψο και κάτι παραπάνω να γιορτάζω τελικά!!

Ευχαριστώ πολύ πολύ για τις τόσο όμορφες ευχές όλων….
40 Χρόνια γεμάτα από συναισθήματα και έσβηνα το ερωτηματικό μου ευχόμενη έτσι να είναι και του χρόνου , βέβαιη πια….χωρίς κανένα ερωτηματικό!!
…………..Αφροδίτη….

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Όταν τα βλέμματα πονάνε….

Πλέον βαδίζουμε στο τέλος της Σχολικής Χρονιάς και φέτος το περιμένουμε με μεγάλη ανυπομονησία!

Θέλουμε να ξεκουραστούμε πολύ φέτος το καλοκαίρι!

Θέλουμε να κάνουμε μπάνια , να χαλαρώσουμε γιατί η χρονιά ήταν πολύ φορτωμένη!!
Και ο φετινός χειμώνας προβλέπεται με έντονες και ευχάριστες αλλαγές!
Οπότε θέλουμε να μαζέψουμε δυνάμεις και ενέργεια και ευχάριστη διάθεση!
Ο καιρός είναι βέβαια Ανοιξιάτικος , ενίοτε πολύ καλοκαιρινός θυμίζοντας μας ότι πλησιάζει!!
Και εμείς απλά αναμένουμε!

Αυτό που μου κάνει εντύπωση καθημερινά με τα παιδιά στα σχολεία είναι πόσο έντονα έχουν το θέμα της ενσυναίσθησης!
Το πόσο νοιάζονται ο ένας για τον άλλον.
Το πόσο πολύ εύκολα μοιράζονται πράγματα!
Όσο εύκολα τσακώνονται , την αμέσως επόμενη στιγμή , μοιράζονται!!
Πόσα έχω μάθει αυτά τα δυο χρόνια από αυτά τα παιδιά!

Πέρσι ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά.
Για πολλούς γονείς το αίσθημα της στέρησης προς τα παιδιά τους , η έλλειψη φαγητού , ακόμα και η αίσθηση πείνας….
Το έβλεπες στα μάτια των παιδιών , όταν έβλεπαν άλλα να τρώνε στο διάλειμμα και κάποια άλλα να κοιτάνε…..Και πόσο μεγάλωναν τα μάτια τους…..Πόσο μίκραιναν τα μάτια των άλλων παιδιών που έτρωγαν….Και αμέσως , χωρίς δεύτερη σκέψη , ο ένας έδινε στον άλλον…Αυτός που είχε , έδινε σε αυτόν που δεν είχε.

Χωρίς κουβέντες , χωρίς λόγια , και οι δύο…απλά μοιράζονταν την στιγμή αλλά και τα συναισθήματα τους…Τόσο απλά!
Πόσο με δυνάμωνε αυτή η εικόνα κάθε φορά που ήμουν μάρτυρας μια τέτοιας σκηνής….Πόσο με έκανε περήφανη για τα παιδιά αυτά….Πόσο δυνατά τα έκανε όλο αυτό χωρίς να το ξέρουν ακόμα.
Πόσο ανιδιοτελής η πράξεις τους…..

Η περσινή χρονιά κύλησε πολύ δύσκολα και για τους Γονείς και για τα παιδιά.
Με Γονείς κουρασμένους , εξαντλημένους , αδύναμους να κάνουν κάτι γιατί τους είχαν στερήσει όλη την περηφάνια και τον αυτοσεβασμό.

Εικόνα http://stonipiagogio.blogspot.gr/2012/09/blog-post_7491.html

Και τα παιδιά το ένιωθαν όλο αυτό…Το ζούσαν και εκείνα με τον δικό τους τρόπο….
Με τα μάτια που τους κοιτούσαν έντονα όταν έτρωγαν κάτι , όταν αντί να πάνε εκδρομή εκείνα προφασίζονταν λόγους που δεν ίσχυαν…που απλά όλοι ξέραμε ,όλοι νιώθαμε και δεν μιλούσαμε , δεν μιλούσαμε με λόγια , αλλά με τα μάτια.
Βλέμματα κατανόησης , βλέμματα συμπαράστασης ……

Όμως αυτό το αίσθημα του Γονιού που δεν έχει να δώσει στο παιδί του, είναι απλά τόσο χειμαρρώδες που μπορεί να σε ισοπεδώσει…Και πόσοι γονείς το ένιωσαν αυτό…Και το νιώθουν ακόμη…
Πέρυσι στο άκουσμα ότι η Ελλάδα με την βοήθεια της Ευρώπης θα δίνει γάλα και φρούτα καθημερινά στα παιδιά στα σχολεία , ανακουφιστήκαμε όλοι μας….

Από αυτούς που δεν είχαν μέχρι και εκείνους που είχαν και κατάλαβαν ότι πλέον θα ανακουφιστούν οι πρώτοι και δεν θα υπάρχουν βλέμματα ντροπής και του ενός παιδιού και του άλλου….
Θυμάμαι ότι το είχα ακούσει ένα βράδυ , αφού είχαν βάλει τα παιδιά για ύπνο…..Την επόμενη μέρα τα αποτελέσματα αυτής της είδησης φάνηκαν σε όλους…
Πιο χαμογελαστά πρόσωπα , πιο χαρούμενα βλέμματα .
Βλέμματα ανακούφισης….Απο όλους μας….
Και αισθανθήκαμε ότι κάτι γίνεται , αν όχι για εμάς , για εκείνα!

Εικόνα

http://www.ethnos.gr/summary.asp?catid=23782&subid=2&pubid=3196760

Και περνούσε ο καιρός , και περιμέναμε όλοι μας….
Και περνούσαν οι μήνες και τα βλέμματα προσπαθούσαν να κρατήσουν την αισιοδοξία εκείνης την πρώτης μέρας στο άκουσμα εκείνης της είδησης….
Και προσπαθούσαν , και ρωτούσαν Δασκάλους , άλλους γονείς , και τίποτα….
Και απλά οι μήνες περνούσαν και επέστρεψαν τα βλέμματα που σε πονάνε στην ψυχή σου…μέσα βαθιά….
Και επανήλθαν τα βλέμματα…..

Και τελείωσε η χρονιά και ήρθε η επόμενη…Και εκείνη η είδηση δεν έγινε πράξη ποτέ….
Και τα βλέμματα πια είχαν αλλάξει μορφή….Δεν ήταν απελπισμένα , ήταν όμως κουρασμένα , από την αναμονή και τις υποσχέσεις….
Αλλά είχαν φως πλέον…είχαν μια λάμψη …

http://gr.forwallpaper.com/wallpaper/digital-blasphemy-wallpapers-pictures-spring-flowers-nature-wallpaper-718464.htmlΕικόνα

Και τα βλέμματα των γονιών και των παιδιών…..
Γιατί απλά , μάθαμε όλοι μας να δίνουμε «τροφή» στην ψυχή μας….
Μπολιάσαμε την ψυχή μας με πιο σημαντικές τροφές που τα αποτελέσματα τους θα παραμείνουν για πάντα.
Μάθαμε πολλά ο ένας για τον άλλον , επικοινωνήσαμε , εμείς και τα παιδιά μας μεταξύ τους , νιώσαμε τόσα πολλά , μοιραστήκαμε άλλα τόσα!
Και εμείς οι ίδιοι ανατρέψαμε τα βλέμματα της εξαθλίωσης σε βλέμματα λαμπερά.
Από αυτό το μπόλιασμα που σου δίνει λάμψη….Αγάπη.

Και πριν λίγες μέρες , πέντε μέρες πριν την Κυριακή των Εκλογών, ο Κωνσταντίνος γύρισε από το σχολείο με μια σακούλα φρούτα…..

Πέντε μήλα!
Και την επόμενη μέρα άλλα πέντε , και την επόμενη άλλα τόσα…και ο Μικρός αυτός με πόση περηφάνια είπε…
»Μαμά , μην ανησυχείς…Εγω θα φέρνω φρούτα από εδώ και πέρα…..»
Και εκείνα τα βλέμματα αυτές τις μέρες , δεν ενθουσιάστηκαν , δεν έλαμψαν πιο πολύ…

«Γελούσαν» με μια πικρή αίσθηση…
Και τα παιδιά ακούγονταν πολύ δυνατά από τον ενθουσιασμό τους που εκείνα έφεραν τα μήλα στους γονείς τους….Που θα χαρούν ίσως και οι γονείς , και έβλεπες τα βλέμματα των παιδιών να ψάχνουν βλέμματα ανακούφισης και χαράς στα βλέμματα αυτού του εξαθλιωμένου γονιού…..
Και πάλι οι γονείς δεν μιλούσαν….Μόνο τα μάτια μιλούσαν….Και το νιώθαμε όλοι μας….

Ένας κόμπος….
Μπορεί να μην έδωσαν τα φρούτα στα παιδιά να μην έδωσαν το γάλα που είχαν υποσχεθεί , μπορεί να ήμασταν μάρτυρες σε στιγμές τραγικές αλλά όμως τελικά «πήραμε» ο ένας από τον άλλον…Τα παιδιά μας «πήραν» πολλά το ένα από το άλλο.
Οι σκηνές που έβλεπα πέρσι δεν θα φύγουν ποτέ από το μυαλό μου.
Από την ψυχή μου….Αυτό το έντονο συναίσθημα που ένιωθες σε όλα τα βλέματα…στα παιδιά….
Δεν θα ξεχάσω αυτά που είδα , και κυρίως αυτά που ένιωσα.

Ούτε τα παιδιά ….
Όμως ξέρω ότι μάθαμε ο ένας πιο πολλά για τους εαυτούς μας , για τις αντοχές μας , για τον αυτοσεβασμό μας….
Και αυτό μας το έμαθαν τα παιδιά….

Εικόνα

http://www.osmelhores.net/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CF%84%CF%85%CE%BF-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%AD/

.Και νιώθω τόσο περήφανη που το έκαναν εκείνα που μας έμαθαν αξίες ,που μας τις θύμισαν έστω.

Καλό Σαββατοκύριακο….με βλέμματα και καρδιές «φρουτένιες»!!

……………Αφροδίτη…..,

 

 

Posted in Uncategorized | 1 σχόλιο

Ένα πλάσμα , πολλές μορφές!…Μαμά….

Εδώ και μια βδομάδα διαβάζω σε blogs και άλλες διάφορες αναρτήσει στο Διαδίκτυο αναρτήσεις για την χθεσινή μέρα!
Μαμάδες δυνατές , μαμάδες χαρούμενες , μαμάδες που τα καταφέρνουν όλα , μαμάδες που έχουν ανεξάντλητη δύναμη και αντοχές!
Και εγώ είμαι μία από αυτές!
Και χαίρομαι τόσο που είμαι μαμά , που έχω δυο παιδιά τόσο ευτυχισμένα!
Όμως υπάρχουν και στιγμές που μια μαμά δεν είναι όλα αυτά!

Υπάρχουν στιγμές που μια μαμά δεν είναι τόσο γελαστή…

Υπάρχουν στιγμές που μια μαμά δεν είναι τόσο δυνατή……..

Υπάρχουν στιγμές που εκείνη δεν θέλει να είναι τόσο ξεκούραστη γιατί απλά είναι …κουρασμένη….

Υπάρχουν στιγμές που θυμώνει….

Στιγμές που φωνάζει….

Στιγμές που έχει άδικο….

Στιγμές που θέλει να είναι μόνη της…..

Στιγμές που έχει τύψεις για το ότι τελικά άδικη προς τα παιδιά της γιατί απλά δεν είχε άλλες αντοχές!

Στιγμές που ίσως πει πράγματα που δεν τα εννοεί…..

Στιγμές που δεν θέλει να πάει βόλτες…..

Στιγμές που ψάχνει τελικά να βρει για εκείνη την ίδια μόνο και να μην βρίσκει….

Γιατί μαμά δεν είναι μόνο μια ευτυχισμένη μαμά…Είναι ένα κράμα από όλα αυτά.
Γιατί μαμά είναι και εκείνη που έχει άδικο , που φωνάζει σε εκείνα , τα πλάσματα που την έκαναν αυτό που είναι αλλά στο τέλος της ημέρας ξέρει να ζητάει συγνώμη.

Μα είναι όλα αυτά…..
Και εγώ είμαι μια από εκείνες!

Εικόνα

https://www.goldenbuy.gr/?item/29940

Και χαίρομαι που τα αισθάνομαι όλα αυτά , που έχω και τις καλές μου τις στιγμές αλλά και τις άσχημες.
Γιατί μαθαίνω και εγώ μαζί τους πως πρέπει να είμαι , ποιο είναι το σωστό…..

Γιατί η ζωή της μαμάς είναι αυτό!!!
Με τα καλά αλλά και τα άσχημα!

Γιατί μπορεί τα παιδιά της να της έδωσαν το ρόλο αυτό αλλά ξέρει και εκείνη ότι δεν πρέπει να χάσει τον εαυτό της μέσα σε αυτόν τον ρόλο…
Πρέπει να αποδεχτεί η ίδια τον εαυτό της πρώτα για να την αποδεχτούν και τα πλάσματα τα δικά της…το άλλο της μισό .
Όμως όλα μπορούν εύκολα να αλλάξουν …η άσχημη διάθεση , η κούραση , τα νεύρα , η εξάντληση , με την βοήθεια εκείνων.
Αλλάζει με το χαμόγελο τους , με την αγκαλιά τους , με τα αστεία τους με το να της πουν ένα «μαμά σε ευχαριστώ για την βόλτα σήμερα»

Πρώτα μια μανούλα πρέπει να αποδεχτεί τον ίδιο της τον εαυτό…ότι δεν είναι ένα ρομπότ , ότι είναι μια ψυχή που έχει όλα αυτά , και τα θετικά και τα αρνητικά!
Να αγαπήσει τον εαυτό της….να αγαπήσει τις αρετές της , τα αρνητικά της!

Γιατί έτσι και εκείνοι θα την αγαπήσουν ακόμα πιο πολύ.
Αυτό είναι μια μαμά…..
Αυτό είμαι εγώ….

Και χθες δεν κάναμε κάτι ιδιαίτερο…

Δεν πήγαμε βόλτα από το πρωί , δεν χορέψαμε όλη μέρα σε τρελούς χαρούμενους ρυθμούς….
Όμως όλες τις προηγούμενες μέρες κάναμε πράγματα που τα ευχαριστήθηκαν και εκείνα και εγώ….
Και η αγκαλιά που πήρα από εκείνα προχθές το βράδυ και τα φιλιά γιατί περάσανε τόσο ωραία , ήταν και το δώρο μου.
Και χθες το βράδυ ζήτησα και ένα συγνώμη γιατί δεν ήμουν και τόσο καλή μαμά…

.Όπως θέλω να τους ζητάω ενίοτε για τον χρόνο που δεν τους αφιερώνω όσο θα μου άρεσε και θα ήθελα ή για την κούραση που έχω ή ακόμα και την δική μου ένταση και νεύρα….
Και αυτό θα τους ζητήσω να καταλάβουν…ότι αυτό είναι μια μαμά…ένα πλάσμα που τα έχει όλα , που τα αισθάνεται όλα.
Ευχαριστώ αγόρια μου , μικρά κου θαυματάκια που με δέχεστε έτσι όπως είμαι , που με αγαπάτε που με κάνατε αυτό που είμαι τελικά!

Εντάξη…και τα λουλούδια που έπαιρνα όλη μέρα χθές….Και το πρωινό που μου έφτιαξαν το Σάββατο με τοστ και καφέ….Και τις αγκαλιές  τις χθεσινές….

Εικόνα

Εικόνα

Αυτό κάτι λέει…
Έτσι δεν είναι?
Χρόνια Πολλά σε όλες μας λοιπόν….
Να είμαστε όπως θέλουμε να είμαστε και όχι όπως πρέπει….Μανούλες!
Καλή Βδομάδα!

………..Αφροδίτη……….

 

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Μαγιάτικες Μέρες!!

Τι μέρα και η σημερινή!!
Ξέραμε ότι ο μπαμπάς θα έλειπε από κοντά μας λόγω δουλειάς!
Δεν ήξερα τι να κάνω σήμερα με τα παιδιά…Αυτό που ήξερα όμως ήταν ότι δεν ήθελα να κάτσω σπίτι σήμερα…Μια μέρα τόσο ζεστή , με έναν τόσο λαμπερό ήλιο.
Από προχθές σκεφτόμουν που να πάμε οι τρείς μας.
Οι επιλογές μας ήταν λιγοστές λόγω του ότι δεν οδηγώ.
Όμως αυτό δεν με πτοεί.
Έχω γυρίσει μαζί με τα παιδιά πολλά μέρη , με την συγκοινωνία!!
Και το κάνουμε σαν εκδρομή , γελάμε τόσο πολύ.Μέχρι και παιχνίδι έχουμε βρει να παίζουμε μέσα στις συγκοινωνίες έτσι ώστε να μην βαρεθούν!
Έτσι σήμερα το πρωί ενώ εκείνα έτρωγαν το πρωινό τους και εγώ τον καφέ μου , τους λέω , «ετοιμαστείτε , σε λίγο φεύγουμε!!»….
Φύγαμε βέβαια αργά το μεσημέρι γιατί θέλανε να φάνε πρώτα το….μεσημεριανό τους!
Ξεκινήσαμε παίρνοντας το λεωφορείο!
Στον δρόμο η χαρά τους ήταν τόσο μεγάλη γιατί θα πήγαιναν με τα μέσα που τους αρέσει και το βλέπουν παιχνίδι!
Η διαδρομή με το τρένο ήταν ακόμα πιο διασκεδαστική!

Εικόνα
Η χαρά τους ήταν τόσο μεγάλη βλέποντας τα τρένα , λες και δεν είχαν ξαναδεί τρένο στην ζωή τους!!
Στην διαδρομή λοιπόν πηγαίνοντας για την Πλάκα , είχα πει στον Κωνσταντίνο για το τι θα δει εκεί , για την Ακρόπολη , για την Αγορά , για το πώς κτίστηκαν όλα αυτά!!!!
Η αγωνία του να μάθει και άλλα , ο ενθουσιασμός του να τα δει ακόμα και να επισκεφτεί την Ακρόπολη σήμερα κιόλας!!!!
Πραγματικά η επιλογή μας για σήμερα ήταν σωστή.!
Φτάνοντας εκεί , στο Μοναστηράκι , γέμισαν τα μάτια μας τόσο κόσμο , τόσο χρώμα , ακούσματα από διάφορες γλώσσες , μυρωδιές από την Αρχαία Αθήνα που την ξεχνάμε.

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα
Μια ομορφιά!!
Γυρίσαμε όλη την Πλάκα….Ούτε εγώ το πίστευα ότι θα μπορούσαν να περπατήσουν τόσο…όμως τελικά εγώ ήθελα να κάτσω εδώ και εκεί και εκείνοι θέλανε να συνεχίσουν!!!
Ρωτούσαν συνέχεια για ότι έβλεπαν , μίλησαν με τους πλανόδιους πωλητές για το τι πουλούσαν , μέχρι και έναν πλανόδιο ζωγράφο θέλανε να δουν , ο οποίος ήταν τόσο γλυκός που τους άφησε μέχρι και να βάλουν και εκείνοι την δική τους πινελιά σε ένα πίνακα που ζωγράφιζε!!!

Εικόνα

Εικόνα

Φάγανε το παγωτάκι τους , θαύμασαν την Παλιά Αθήνα , που πραγματικά είναι τόσο πανέμορφη πόλη!!

Εικόνα

Εικόνα

Γελάσαμε πολύ κιόλας!

Εικόνα

Εικόνα
Ο Βαγγελίνος μας κάνει και γελάμε τόσο πολύ.
Έχει χιούμορ απίστευτο και μας μεταδίδει την χαρά του , την διάθεση του.
Και μπορώ να πω και στους γύρω του!!!
Πόσο γελούσε και ο κόσμος μαζί μας σήμερα ακούγοντας μας!!
Κάποια στιγμή είδαμε το τρενάκι που μεταφέρει όποιον θέλει γύρω από τη Πλάκα.
Το κοιτούσαν και θέλανε να μπούμε μέσα αλλά είχε τόσο κόσμο…Ξαφνικά εκεί που μιλούσα με το Οδηγό για να δω πότε θα έχει πάλι δρομολόγιο…ακούμε όλοι έναν θόρυβο από …κλάξον!!!!!Ο Βαγγελίνος είχε βρει μια παλιά κόρνα στο τρενάκι και την πατούσε!!!!!

Εικόνα

Μέσα στη ησυχία  στον κόσμο που απολάμβανε τον χώρο , που ήταν σοβαρός βλέποντας αυτά τα αξιοθέατα…ακούγεται Αυτό!!!!
Μέχρι και φωτό τον βγάζανε!!!!
Ο δε Κωνσταντίνος από την άλλη ξαφνικά γυρίζει και μου λέει , «ποπό…περπάτημα…..φαντάσου να κουβαλούσα και πέτρες στην πλάτη…..»!!!!!!!!
Όπως ξέρουμε όμως εκεί κοντά στον Σταθμό του τρένου έχει πάντα υπαίθριες Μπάντες….που παίζουν τα πάντα!!!!
Είχαν ξεσηκώσει όλους όσους ήταν εκεί!!

Εικόνα
Αρχικά όλοι τους άκουγαν….μετά απλά σε παρασέρνει η Μουσική τους , το κέφι που είχαν οι ίδιοι….Τρελό κέφι!!!
Και ξαφνικά χάνουμε τον Βαγγελίνο από κοντά μας και τον βλέπουμε….μαζί με τους υπόλοιπους να χορεύει!!
Εγώ τραβούσα φωτό και να γελάμε ταυτόχρονα , να χορεύουμε , …ένας χαμός!!!!

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Περάσαμε τόσο όμορφα τελικά σήμερα!!
Όσο μεγαλώνει και ο μικρός είμαστε ένα παρεάκι τόσο ωραίο.
Κάνουμε πολύ καλή παρέα οι τρείς μας!!!
Το απολαύσαμε σήμερα τόσο πολύ!
Και φάνηκε αυτό από το χαμόγελο τους απόψε , και τις αγκαλιές τους πριν κοιμηθούν!!
«Μαμά…περάσαμε τόσο ωραία σήμερα!!!»
Η Πλάκα είναι γειτονιά…Μια γειτονιά που διατηρεί το άρωμα της Παλιάς Αθήνας!
Με τα σοκάκια της , τους πλανόδιους πωλητές που πιάνεις κουβεντούλα μαζί τους , που είναι τόσο γελαστεί , όχι γιατί πρέπει αλλά γιατί πραγματικά το αισθάνονται…Που μπορείς να πιάσεις κουβέντα με τον διπλανό σου που περπατάει μαζί σου….

Εικόνα

Εικόνα
Που επικοινωνείς με τον άλλον , από όποια χώρα και αν είναι….τα μάτια , το χαμόγελο , η ωραία διάθεση , το Κέφι!!
Αυτό σου δίνει η Πλάκα…Και από αυτό γεμίσαμε και εμείς σήμερα…Από καλή διάθεση , γέλιο , ήλιο…
Την παρέα την είχα , το κέφι το είχα , η διάθεση υπήρχε και απλά….Ξεκινήσαμε!!!
Πήραμε και τον Μάη μας…δύο μικρά στεφανάκια!!!
Η μέρα δεν χρειάζεται να είναι ωραία…Την φτιάχνεις εσύ!!

Καλό Μήνα λοιπόν…
Ήρθε ο πιο αγαπημένος μου Μήνας!!
………….Αφροδίτη…………..

 

Posted in Uncategorized | 2 Σχόλια