Problem solving με Χαμόγελο ….στα 3!!!!!!


Ο Βαγγελίνος γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου του 2010, Σάββατο του Λαζάρου με την πιο φυσιολογική γέννα που θα μπορούσα να έχω. Αυτό σημαίνει χωρίς επισκλήρίδιο γιατί δεν προλαβαίναμε!!!!Ο πόνος????Απίστευτος…!!!!! Γεννιόταν ένα μικρό ανθρωπάκι και πραγματικά το ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΑ!!!!!! Την ώρα που γεννιόταν εγώ σκεφτόμουν …»μα πόσα κιλά μπορεί να είναι αυτό το παιδί?????»….»Παναγία μου…τι θα ακούσω????Τί παιδί γέννησα???»….Τελικά ήταν μόνο 2,600!!!!!

Ο πρώτος του χρόνος κύλησε τόσο ήρεμα..τόσο ανενόχλητα.Ένα παιδί τόσο ήρεμο που και εγώ απορούσα μιάς και η δεύτερη μου εγκυμοσύνη δεν ήταν τόσο χαλαρή όσο και η πρώτη. Είχα τόσο άγχος για την γέννα..επειδή ήξερα απο την πρώτη πια, αλλά και ανυπομονησία να γεννήσω. Να γεννήσω γιατί ήμουν γεμάτη τύψεις για το πρώτο μου αγόρι, που ένιωθα ότι το παραμελούσα λόγω του δεύτερου αγέννητου ακόμα παιδιού μου. Πόσο γεμάτη με τύψεις ήμουν εκείνη τη  περίοδο…Και οι τύψεις μεγάλωναν καθώς έβλεπα τον Κωνσταντίνο να νιώθει παραμελημένος….Η μαμά δεν μπορούσε να παίξει μαζί του., δεν μπορούσαμε να πάμε βόλτα…οι αγαπημένες μας ,  ή να κάτσουμε έστω και να δούμε μαζί μια παιδική ταινία. Και όσο τον έβλεπα να «σκοτεινιάζει» το προοσωπάκι του…τόσο πιο ανήμπορη γινόμουν εγώ και με ακόμα πιο ένοχη!!!!  Τύψεις γαιτί αισθανόμουν ότι παρόλο που δεν είχα γεννήσει το μωρό…εγώ ήδη ασχολιόμουν με αυτό….Και αυτο δεν το λέω με στεναχώρια απλά έβλεπα οτι το ίδιο ακριβώς αισθανόιταν και ο Κωνσταντίνος μου και δεν το άντεχα!!! Να νιωθει απο τώρα ότι πλέον έχει ήδη μπει στην ζωή του ένα αδελφάκι…..Αυτό που θα με περίμενε μετά την γέννα….έγω το ζούσα πιο νωρίς….!!!!!Κι αυτό ήταν αβάσταχτο…

Το αποτέλεσμα ήταν εκτός απο τις τύψεις μου για το πώς αισθανόταν το παιδί λόγω της εγκυμοσύνης που είχα, είχα και θυμό με τον εαυτό μου!!!!! Γιατί να νιώθω έτσι??? Γιατί να μην απολαύσω την εγκυμοσύνη μου.?Δεν το άξιζε και το μωράκι που είχα στην κοιλιά μου….Ανυπομονούσα να γεννήσω να δω αν το μωρό μου θα είχε αισθανθεί αυτό που ένιωθα τόσο καιρό…..Θυμό…Νεύρα…Απογοήτευση…Τύψεις….συνέχεια τύψεις!!!!!Πόσα αρνητικά συναισθήματα για μια τόσο ωραία περίοδο στην ζωή μιας γυναίκας…..

Στις 27 Μαρτίου όμως γεννήθηκε ένα μικρό αγόρι…τόσο αδύνατο….τόσο μικρό….αλλά με ένα τοσο μεγάλο και «καθαρό» προσωπάκι…αγγελικό μπορώ να πώ!!!!!

Η ανυπομονησία μου μεγάλη να πάμε σπίτι μαζί, να γνωρίσει ο Κωνσταντίνος το μικρό μας….Η χαρά του Κωνσταντίνου όταν είδε τον Βαγγελίνο ήταν απερίγραπτή….Μας άκουσε που ήρθαμε και κατέβαινε απο τη γαιγιά του κάτω να μας δεί και φώναζε καθώς κατέβαινε…»ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ….Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ!!!!!!»……Τον είδα , κατέβηκε  , αγνοώνταε εμενα  γιατί ήθελε τίσο να δεί το μωρό…..Έπεσε πάνω στο καθισματάκι που είχαμε το μωρό με τόση ορμή που κόντεψε να μας πέσει κάτω….Και εκεί ανακουφιστήκα εγώ….Η αρχήπου τόσο φοβόμουν ανάμεσα στα αδέλφια ήταν κάτι παραπάνω απο το αναμενόμενο….

Ο πρώτος χρόνος λοιπόν κύλισε ήρεμα…όσον αφορά το μωρό και τον αδελφό του…γιατί η μεταξυ μας σχέση …εμένα δηλαδή και του Κωνσταντίνου θα την γράψω σε άλλο πόστ..μια ανάρτηση για εκείνη τη περίοδο!

Ο Βαγγελίνος μου, λοιπόν!!!!

Ένα μικρό «φωτεινό» αστεράκι!!! Ήξερα οτι θα ήταν ένα διαφορετικό παιδί απο τη στιγμή που ένα πρωί…2 μέρες μόλις απο την γεννησή του και ακόμα στο δωμάτιο του μαιαυτηρίου  που ήμασταν…και ενώ ήταν ακόμα στο πυρεξάκι αυτό το γνωστό…με το που άκουσε την φωνή μου…χαμογέλασε…Και ήταν πραγματι  χαμόγελο….είχε διάρκεια και δεν ήταν απλα ένας σπασμός του προσώπου!!

Πραγματικά στην συνέχεια ο Βαγγέλινος απέδειξε τις υποψίες μου…Ένα παιδί που ήταν όλο χαμγελά….Αντιμετώπιζε τα πάντα με χαμόγελο, ενθουσιασμό και ήταν πάντα πολύ ευρηματκός!!!!. Παρατηρούσε τα πάντα βέβαια όπως όλα παιδάκια  και κυρίως τον Κωνσταντίνο , το μεγάλο του αδελφό. Το χαμόγελο κάθε φορά που τον έβλεπε ήταν τόσο ζωντανό , τόσο φωτεινό. Ήταν ο μεγάλος του αδελφός και καταλάβαινε ότι έχει να μάθει πολλά απο εκείνον!!!! Ο Βαγγελίνος αγαπούσε τον αδελφό του και του το έδειχνε με τον μόνο τρόπο που ήξερε…..Με χαμόγελο!!!!

ΑΓΟΡΙΑ ΜΟΥ!!

 

Έτσι είναι όμως ο Βαγγελίνος …χαμογελάει στα πάντα!!!!Το πρωί όταν ξυπνάει χαμογελάει και σου λεει..»καλημέλα μανούλα!!!!»….όταν βλέπει …όποιον βλεπει για την ακρίβεια ,  τον ρωτάει τί κάνει….πώς είναι τα παιδιά του αν έχει….Και το κάνει γιατί το θέλει!!!

Ένα παιδί όμως είναι πάντα παιδί…και εκτός απο χαμόγελα έχει και γκρίνια…κακή διάθεση. Γιατί απλά είναι παιδί…Και έτσι είναι και ο μικρός μας..μα με μια διαφορά….Αυτός ο μικρός θαυματοποιός ξέρει να βρίσκει την λύση μόνος του !!!!

Σε διάφορες συγκρούσεις που δημιουργούνται μεταξύ των αδελφών…αυτός που κατα κάποιον τρόπο και μπορεί να φαινεται οτι υποχωρεί είναι ο Βαγγελίνος…Στην αρχή που έπαιζε με τον αδελφό του ,  ένω ο μεγάλος αντιδρούσε σε κάποιο παιχνίδι,  ο Βαγγελίνοες του έδειχνε τον τρόπο που θα έπαιζαν μαζί…..και αυτό ήταν σωτήριο για έκεινους αλλά και ένα θαύμα για εμένα γιατί την δουλειά που ετοιμαζόμουνα να κάνω εγώ την έκανε ο μικρός!!!!! Εντυπωσιάστηκα μπορώ να πώ…τον θάυμασα για τον τρόπο σκέψης του….και ένιωσα και περηφάνια γιατί δεν είχα προλάβει να τον διδάξω εγώ σε αυτό , το είχε καταφέρει εκείνος , μόνος του!!!

Καθώς μεγάλωνε ο μικρός , όλο αυτό έιχε πολλές προεκτάσεις και το επέκτεινε στα πάντα,  στην σύντομη αυτή ζωή του. Όταν έπαιζε με ξαδέλφια , φίλους και ακόμα και μεταξύ μας. Όταν του επέβαλα  εγώ ή ο μπαμπας κάτι που εκείνος δεν ήθελε….χωρίς να βάλει φωνές…χωρίς υστερίες …βρίσκαμε την λύση μαζί!!! Δηλαδή, κάτι που να εξυπηρετειί και εμας και εκείνον!!!!! Εντυπωσιακό με μια λέξη.!!!!!!!

Αυτό λοιπόν μας έχει γλυτώσει πολύ κόπο…νεύρα…φωνές και εκνευρισμό…και απο τις δύο μεριές!!!!!

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν και οι στιγμές που ο Βαγγελίνος ξεχνάει αυτό το προσόν του και απλά…είναι ένα παιδί!!!!

Αλλά το σημαντικό είναι αυτό  διαρκεί λίγο γιατί και πάλι βρίσκουμε λύση!!!!!

Αυτός είναι ο μικρός   Βαγγελίνος!!!!!! Ένα φωτεινό παιδί που μάς έδειξε νέους τρόπους να αντιμετωπίσουμε την ζωή…Γιατί όταν συμβαίνει κάτι απλα μου περνάει απο το μυαλό μου….»Ο Βαγγελίνος θα ηρεμούσε πρώτα και θα έβρισκε την λύση»…Πόσο σημαντικό είναι αυτό?? Μαθαίνουμε απο τα παιδιά μας , την υπομονή , την ανεκτικότητα , το πώς να βρούμε λύση σε κάτι που μας απασχολεί..

Ο μικρός μου Βαγγελίνος μας το υπενθυμίζει αυτό καθημερινά , σε κάθε του ενέργεια οτι πρέπει να είμαστε ευγενικοί , υπομονετικοί  , δίκαιοι  και να τα αντιμετωπίζουμε όλα με τον πιο αναίμακτο τρόπο και βέβαια πάντα με χαμόγελο!!!!

 

ΜΙΚΡΟΥΛΑΚΙ

 

ΧΑΜΟΓΕΛΑΚΙ2

….Φιλιά και πολλά χαμόγελα….!!!!!

Advertisements

About afroditi22

Μαμά...full time....!!!!!
This entry was posted in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to Problem solving με Χαμόγελο ….στα 3!!!!!!

  1. Ο/Η bakopoulos dimitrios λέει:

    Όλα πολύ παραστατικά τα γράφεις για τους πόνους τους δικούς σου μήπως ξεχνάς το χέρι του μπαμπά που ακόμα πονάει από το δάγκωμα ….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s