Ένα «μικρό» Πρωτάκι…..


Αυτό είναι ένα κείμενο που είχα γράψει με το που είχαμε γυρίσει απο την τελευταία γιορτή στο Νηπιαγωγείο πέρυσι!.Γυρίσαμε πολύ «γεμάτοι» , όπως θα καταλάβετε….και αυτό είναι μια μικρή παράγραφος που ήθελα να γράψω για εκείνον…Ο Κωνσταντίνος με το που το τελείωσα μου ζήτησε να του το διαβάσω. Όταν τελείωσα ,με κοίταξε και απλάμε αγκάλιασε….μια απο τις πιο ωραιες μας στιγμές…και θέλω να το έχει να το θυμάται….

14 Ιουνίου 2012……..

«Σημερα ειχαμε την σχολικη γιορτη μας!!! Σημερα τελειωσαμε το Νηπιαγωγειο!!!!!!Το Φθινοπωρο ξεκιναμε πια την Πρωτη Δημοτικου…Το αγορι μου…ΜΕΓΑΛΩΣΕ!!!!!!!

Σημερα λοιπον ηταν μια πολυ καλη μερα για να ξεφυγουμε ολοι μας απο ολα αυτα που μας κυνηγανε…Εκλογες….Αυτοκτονιες…..ΔΝΤ…..Μερκελ….Τσιπρας και ολα τα υπολοιπα…σημερα γεμισαμε φωνουλες χαρουμενες…τραγουδια καλοκαιρινα….γελια…ΠΟΛΛΑ ΓΕΛΙΑ!!!!

Οταν καθησα λοιπον στα μικρα καρεκλακια που ειχαν τοποθετησει οι Δασκαλες του σχολειου μας για ολους εμας που θα ερχομασταν να δουμε τους μικρους πρωταγωνιστες μας….μου ηρθαν πολλες εικονες στο μυαλο μου…

Εβλεπα το μικρο μου αγορι που πια εχει μεγαλωσει….τον εβλεπα να περιμενει στη σειρα του για να βγει με τους φιλους του να κανει το δικο του μερος απο το Θεατρικο τους….Γελουσε…πειραζε το ενα το αλλο….ηταν ΤΟΣΟ χαρουμενος…!!!!!

ImageΟ Κωνσταντίνος είναι ο πρώτος απο δεξιά και ο Δημήτρης είναι στη μέση

Εγω τον εβλεπα και απλα…μου ηρθαν ολες οι εικονες….τα «ακουσματα» απο ολη του τη ζωη…εικονες οταν γεννηθηκε…που τον κρατησα πρωτη φορα αγκαλια…που με κοιτουσε με αυτα τα μεγαλα ματια…με τις τεραστιες βλεφαριδες πια αργοτερα….Ειδα την αγωνια που ειχα για τα πρωτα του βηματα…Την αγωνια για την πρωτη φορα που αρρωστησε…την πρωτη φορα που ανοιξε τα χερακια του και με αγκαλιασε….το πρωτο του χαμογελο….το πρωτο του δυνατο γελιο….

Τις αγωνιες που περασαμε μικρουλης που αρρωσταινε….Την πρωτη μερα στο παιδικο σταθμο πυο εκλαιγε εκεινοσ που τον αφηνα εκει…και εκλαιγα και εγω αλλο τοσο!!!!!!!

Ποσες εικονες ακομα…Ποσες «γευσεις»…..ολα ηρθαν στο μυαλο μου….!!!

Η πρωτη μερα στο Νηπιαγωγειο…που ηταν τοσο ΔΥΝΑΤΟΣ….με ηθελε κοντα του αλλα εδειχνε τοση δυναμη για να μην με στεναχωρησει!!!!

….Και σημερα πια τον ειδα που ηταν τοσο χαρουμενος που ειδε τους φιλους του…ειχε να τους δει απο..ΧΘΕΣ!!!!!

….Εγω ομως ηξερα…ηξερα οτι μεσα στην καρδουλα του ενω η μιση ηταν χαρουμενη…η αλλη μιση ηταν λυπημενη…γαιτι το ενιωθε και ο ιδιος οτι μπορει να μην εβλεπε ξανα τους φιλους του…αλλα πηγαιναν σε αλλο σχολειο….Ηταν τοσο στεναχωρημενος το μωρο μου!!!!

Καποια στιγμη…κοιτουσε με τοση αγαπη τον φιλο του…τον Δημητρη…τον αγκαλιαζει λοιπον και του λεει….»Δημητρη….θα μου λειψεις…δεν θα σε ξανα δω….»…και του δινει μια αγκλια…καθως γερνει το κεφαλακι του  στο φιλο του….ΜΕΓΑΛΩΣΕ!!!!!!Αυτο καταλαβα εκεινη την στιγμη…Αυτο ενιωσε και ο ιδιος…

Καλη δυναμη του χρονου μωρο μου….Εγω θα ειμαι εκει…οπως παντα…να σου δινω αυτα που χρειαζεσαι…και εσυ να γινεσαι καθε μερα πιο δυνατοες….»

Σε αγαπαμε πολυ μωρο μου…Πρωτακι μου!!!!!!

Advertisements

About afroditi22

Μαμά...full time....!!!!!
This entry was posted in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ένα «μικρό» Πρωτάκι…..

  1. Ο/Η Αγριμιώ λέει:

    Κάθε μετάβαση από ένα στάδιο σε ένα άλλο, ειδικά οι σχολικές μεταβάσεις, είναι δύσκολη.
    Αυτό που έχει σημασία είναι να μπορείς να δουλεύεις πάνω σε αυτά που αισθάνεσαι, να διαθέτεις λίγο χρόνο για χρώματα και παιχνίδι, μα προπαντός να μην φοβάσαι να δοκιμάσεις και να απογοητευθείς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s