Ανεμελιά…ώρα μηδέν…


Χθες το πρωί , όπως κάθε μέρα , ξυπνάμε στις 7 για να ετομαστούμε για το σχολείο . Πρωινό , λίγη τηλεόραση , και έτοιμοι για τις καθημερινές υποχρεώσεις του καθένα μας. Ο μεγάλος σχολείο , ο μπαμπας δουλειά και εγώ με τον μικρό σπίτι , , προσπαθώντας να τα προλάβουμε όλα.!!!!

Χθές , την ώρα που ετοιμαζόμασταν και ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε για το σχολείο , μου τηλεφωνεί μια φίλη παιδική που μένει στην γειτονιά μας . Τα πρωινά τηλέφωνα , ειδικά αυτά που είναι πολύ «πρωινά»…τα φοβάμαι . Πάντα τα έχω για κάτι άσχημο…ΚαΙ χθές ήταν ένα τέτοιο τηλεφώνημα….Η Ελευθερία λοιπόν  μου είπε ότι ένα τετράγωνο πάνω απο το δικό μας σπίτι , ένας νέος ανθρωπος και μπαμπάς 2 ανήλικων παιδιών  , έπεσε θύμα ληστείας την ώρα που είχες βγεί απο το σπίτι του για να πάει στην δουλειά του.Ήταν 4 τα ξημερώματα…και δυστυχώς ήταν μοιραίο…

Με το που ακούω όλα αυτά , μένω ακίνητη και συνηδητοποιώ ότι όλο αυτό έγινε ένα σπίτι μακρυά απο το δικό μας….Φόβος!!!!.Το αίσθημα ότι πουθενά δεν είσαι ασφαλής για μία ακόμη φορά μας  , επισκέφτηκε….η δεύτερη..για την πρώτη  , σε άλλη ανάρτηση.

Πόσο άσχημο όλο αυτό το συναίσθημα όμως..Επειδή όμως ο μικρός ήταν κοντά μου και αναρωτιόταν γιατί έχει κοκκαλώσει η μαμά του , «ξυπνάω» εκείνη την ώρα , και απλά κλείνω το τηλέφωνο βιαστηκά για να μην καταλάβει κάτι το παιδί….

Βγαίνοντας έξω για να πάμε στο σχολέίο , βλέπω κόσμο μαζεμένο στο σημείο που έμελλε να αφήσει αυτός ο νέος ανθρωπος την τελευταια του πνοή…Με γρήγορες κινήσεις , χωρίς να κοντοσταθώ εκεί καθόλου , μόνο και μόνο για να μην καταλάβει κάτι ο μικρός , κατευθυνθήκαμε προς το σχολείο..

Πηγαίνοντας στο σχολείο βέβαια άκουγες τους πάντες να μιλάνε για αυτό…το γιατί έγινε, το ποιός μπορεί να το έκανε , αν τελικά έζησε  ή αν έχασε την ζωή του…Ο φόβος που ένιωθα αρχικά έδωσε την θέση του στην αγωνία….Αγωνία για τον μπαμπά αυτόν , τα παιδιά που έχει , την σύντροφο του …και αυτόματα «μπαίνεςι «στην θέση της γυναίκας αυτής και τα παιδιά σου στην θέση των παιδιών αυτών….

Γύρισα σπίτι χωρίς να ρωτήσω κάποιον τί έγινε , αυτά που άκουγα ήταν αρκετά καθώς πήγαινα το μικρό στο σχολείο.Και στην τελική , δεν ήταν αυτό το ζητούμενο για εμένα , να μάθω το πώς και το γιατί….το ζητούμενο για εμένα ήταν ότι ένας ακόμη άνθρωπος χάθηκε , ένας μπαμπάς που απλά πήγαινε στην δουλείά του , και η οικογένεια του δεν ήξερε ακόμα πόσο θα άλλαζε η ζωή τους ….

Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα πλέον…Η κρίση που περνάμε όλοι μας έχουν κάνει πολύ χειρότερα τα πράγματα.Φοβάσαι όταν βγαίνεις έξω με τα παιδιά και έχεις τα μάτια σου 104 …το βράδυ πλέον με το που σκοτεινιάζει κανείς δεν κυκλοφορεί πια .Το χειμώνα σκεφτόμουν ότι αυτό ήταν λόγω Χειμώνα και κρύου.Αλλά βλέπω ότι τείνει έτσι να είναι και το καλοκαίρι , και πλεόν ο λόγος δεν έιναι ο καιρός…Απο την μία το οικονομικό που εμποδίζει πολλους να βγουν έξω , απο την άλλη το θέμα ότι πλέον τα πράγματα δεν είναι τόσο ασφαλη γενικά.

Θυμάμαι όταν ζούσα στην Αγγλία και έρχόταν η μαμά μου να με δεί και έβλεπε ότι με το που έπεφτε η νύχτα  , κανείς δεν έβγαινε έξω απο το σπίτι του , είχε απορήσει για αυτό και έλεγε ότι εμείς είμαστε τόσο τυχεροί που ακόμα μπορούμε να το κάνουμε αυτό….Το θέμα τελικά στην Αγγλία δεν ήταν τόσο το θεμα της εγκληματικότητας αλλά και ότι ήταν ο τρόπος της ζωής τους…Εδώ όμως πια δεν έγινε λόγω του ότι αλλάξαμε τρόπο ζωης , αλλά ότι ήταν λύση ανάγκης λόγω του φόβου ότι κάτι μπορεί να γίνει…Το επιβάλαμε εμείς στον εαυτό μας…Και κατά την γνώμη μου …αυτο είναι το χειρότερο!!

Δεν μπορείς πια να βγείς έξω μόνη σου ή μαζί με τα παιδιά , αργά τουλάχιστον το βράδυ , τα παιδιά δεν πάνε μόνα τους σχολείο  ακόμα και σε πιο μεγάλες τάξεις , οι γονείς είναι εκεί…φρουροί .Τα καλοκαιρινά βράδυα ότνα ήμουν παιδί , έβγαινα στην γειτονιά με ένα τσούρμο παιδιά και παίζαμε μέχρι αργά , να κουραστούμε απο την χαρά και το παιχνίδι…

Τώρα όμως αυτό το αίσθημα ελευθιερίας που είχαμε αλλά και το νιώθαμε δεν υπάρχει…Φόβος και ανασφάλεια μόνο…Και τελικά η χώρα αυτή που ήταν ανέμελη ,έγινε πιο χειρότερη και απο το Λονδίνο πλέον…Η κρίση και τα επακόλουθα της είναι όλες αυτές οι αιτίες…και πολύ φοβάμαι ΄το ακόμα δεν έχουμε δει τα χειρότερα.

Όταν γύρισε ο μικρός απο το σχολείο , του μίλησα για αυτό που έγινε γιατί σίγουρα θα άκουγε κάτι τις επόμενες μέρες.Του το εξήγησα ανώδυνα , όσο γίνεται..Του το είπα για να ξέρει και εκείνος πια γιατί δεν τον αφήνω να πάει σχολείο μόνος του , γιατί δεν τον αφήνω μόνο του να πάει έξω στην γειτονιά…εμπιστοσύνη έχω σε εκεινον…στο άγνωστο δεν έχω….

Στην διάρκεια της ημέρας έμαθα και για τον 11χρόνο που χτύπησαν κάποιοι στην Κρήτη….Του μίλησα και για αυτό….του εξήγησα ότι υπάρχει κόσμος που δεν είναι τόσο αθώος όσο εκείνος , ότι πρέπει να είναι προσεκτικός και άλλα πολλά , χωρίς να του μεταδώσω τον φόβο τον δικό μου και την ανασφαλεία…Απλά τον ενημέρωσα…για να ξέρει…Γιατί αν απο τώρα  , η παιδική του ηλικία γεμίσει απο ανασφάλεια και φίβο…..δεν θα είναι παιδική ηλικία πια…Θα μεγαλώσει απότομα και δεν θώ να του το στερησω αυτο….την παιδκότητα του….αυτό δεν θα του το «πάρω»….

Το θέμα δεν είναι λοιπόν το πώς ένας άνθρωπος έχασε την ζωήτ υο…το θεμα είναι ότι όταν ένας άνθρωποςχάνει τη ζωή του , χάνουμε κάτι και εμείς .Χάνουμε λίγο πιο πολύ απο την ασφάλεια μας , την ελευθερία μας….

Ευτυχώς όμως , κάπου κρυμένη είναι και λίγη αισιοδοξιά , λίγφη ακόμα ανεμελιά και αυτό γιατί χθες το βράδυ μαζί με τα παιδιά , είχαμε γίνει ένα κουβαρι πάνω στο κρεββάτι τους παίζοντας….Οι αγκαλιες και η δική τους αισιοδοξία σε γεμίζει και εσένα και συνεχίζεις…..

 

……………..Αφροδίτη………….

 

 

Advertisements

About afroditi22

Μαμά...full time....!!!!!
This entry was posted in Uncategorized and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to Ανεμελιά…ώρα μηδέν…

  1. Ο/Η Mary Georgali λέει:

    Γεια σου Αφροδίτη, σε βρήκα μέσα από την Κατερίνα από τους Kapa.
    Εμείς μετακομίσαμε από την Αθήνα στην Καβάλα κι εκτός από τους οικονομικούς λόγους, ένας λόγος παραπάνω ήταν και η αίσθηση ανασφάλειας που υπάρχει πλέον στην πρωτεύουσα. Τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά. Όταν μεγάλωνα εγώ στους Αμπελοκήπους, κυκλοφορούσα άνετα στις 9-10 ακόμα και στις 11-12 το βράδυ, χωρίς να φοβάμαι. Δυστυχώς, αυτό πια δεν γίνεται και προτίμησα τα παιδιά μου να μεγαλώσουν σε ένα πιο ασφαλές και ήρεμο περιβάλλον.
    Ελπίζω να παραμείνει έτσι για πολύ καιρό ακόμα, αν και στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, κανείς δεν ξέρει. Παρ᾽όλα αυτά, δεν μπορώ να πάψω να είμαι αισιόδοξη και να πιστεύω σε ένα καλύτερο μέλλον.
    Καλημέρα!

    • Ο/Η apd22 λέει:

      Γεια σου Μαιρη!!!!Καλως με βρηκες…!!!!!Αγαπημενοι ΚΑΠΑ…
      Αυτο ειναι το θεμα..να μην χασουμε την αισιοδοξια μας και την θετικη μας σκεςψη!!!!Θα χαρω να τα λεμε!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s