Το «Κλειδί» της Πρώτης μας Σχολικής Χρονιάς….


Την προηγουμένη βδομάδα ζουσαμε στον πυρετό των εκδηλώσεων του Σχολείου μας για το τέλος της χρονιάς αυτής!

Μέχρι πέρσυ που ο Κωνσταντίνος μου πήγαινε Νήπιο , η σχολική γιορτή που γινόταν κάθε χρόνο στην αυλή του σχολείου πραγματικά ήταν κουραστική…..επί 1,5 βδομάδα κάθε απόγευμα εκδηλώσεις , τραγούδια , χοροί και όλα αυτά στην αυλή του σχολείου σε μια εκοφαντική ένταση όλο αυτό.Και εμείς να μένουμε ακριβώς απέναντι!!!!!Πραγματικά οι αντοχές μου σε όλο αυτό , εμένα και των γύρω μου στην γειτονιά , ήταν λιγοστές.

Φέτος όμως όλα άλλαξαν….Τα τραγούδια δεν ήταν τόσο κουραστικά , η ένταση δεν ήταν τόσο εκωφαντική , οι χοροί δεν ήταν πονοκέφαλος και γενικά κάθε μέρα ήταν και για εμάς γιορτή…Πόσο γρήγορα αλλάζουν όλα…

Το γιορτάσαμε και εμείς φέτος έτσι όπως αξίζει σε όλα τα πρωτάκια , αυτά τα μικρά ανθρωπάκια που φέτος έκαναν την προσπάθεια τους και νομίζω οτι κέρδισαν το στοίχημα που είχαν βάλει με τον εαυτό τους….κατάφεραν τον στόχο τους ,  το απέδειξαν στους ίδιους πάνω απο όλα και αυτό άξιζε μια γιορτή!!!!!Και έτσι κάναμε….Εκδηλώσεις με χορό , τραγούδια , έκθεση Ζωγραφικής , και κατασκευών….

Image                                                                                               τραγουδώντας το «Αν όλα τα παιδιά της Γής»
….ImageImageImageImageΗ Ζωγραφια του στην έκθεση του σχολείου….

Φέτος μπορώ να πω ότι είχα τις αγωνίες που έχει μια μαμα που ο μικρός της ξεκινάει την Πρώτη Δημοτικού.Πώς θα τα πάει στην πρώτη του αυτή επαφή σε ένα άλλο σχολικό περιββάλον , πώς θα του φανεί που θα είναι πιο πολλές ώρες εκεί , πώς θα είναι η Δασκάλα τους , και άλλα τόσα..Μαμά πάντα!!

Εκτός απο τις αγωνίες μου αυτές είχα και τους ενδοιασμούς μου γενικά για την επιλογή που έκανα για το σχολείο του μικρού.Είχα ακούσει πολλά και διάφορα για το σχολείο αυτο , στο οποίο πήγαινα και εγώ σαν παιδί και τώρα έφτασε η ώρα να πάω εκεί ξανά σαν μαμά….πόσο συγκινητικό όλο αυτο…Ακουγόντουσαν διάφορα για το σχολείο…Απο το ότι υπάρχουν πολλά «ξένα παιδιά»….οι δάσκαλοι δεν είναι συνεργάσιμοι είτε με τα παιδιά είτε με τους γονείς , αλλά κυρίως εστίαζαν στο ότι τα παιδιά απο άλλες χώρες ήταν το κυριότερο πρόβλημα….Αυτό καθεαυτό για εμένα δεν ήταν θέμα Έχω ζήσει μακρυά απο την χώρα μου επι 10 χρόνια , φεύγοντας απο εδώ για σπουδές.Στο Λονδίνο παρόλο που οι Αγγλοι δεν φημίζονται για τη φιλοξενία τους , δεν είχα να αντιμετωπίσω κανένα τέτοια θέμα όσα χρόνια ζούσα εκεί.Ίσα-ίσα οι δεσμοί που έχω δημιουργήσει απο τότε..καλά κρατούν.Δεν θα ήθελα να μου συμπεριφέρονταν με άσχημο τρόπο όταν γνώριζαν ότι είμαι απο άλλη χώρα.Και αυτό δεν θέλω να το κάνουν ούτε τα παιδιά μου…Ο ρατσισμός πάντα θεωρούσα ότι είναι θέμα εκπαίδευσης και αυτό…Θέμα αγωγής.και πιστεύω ότι το έχω καταφέρει.

Θέμα ιδιωτικού σχολείου φάνταζε αστείο σε τέτοιες συγκυρίες , παρόλο που ήταν το σκεπτικό μας πριν συμβούν όλα αυτα , και κυρίως του μπαμπά , λόγω του ότι έχει φοιτήσει σε ιδιωτκό και μου αράδιαζε τα ωφέλη του.Συμφωνώ αλλά διαφωνώ , γιατί πιστεύω ότι όλα είναι θέμα του Δασκάλου.Και σε ένα βουνό πάνω να κάνεις μάθημα , χωρίς τάξη , αν ο Δάσκαλος αγαπάει αυτό που κάνει…τότε τα «παιδιά» του είναι πολύ τυχερά.

Και μπορώ πλέον να παραδεχτώ , μετά απο ένα χρόνο , ότι το σχολείο μας  , δικαίωσε την επιλογή μου.

Εκτός απο τα καθιερωμένα μαθήματα ,  τα παιδιά ασχολήθηκαν με μουσική , θεατρική αγωγή , Αγγλικά , Υπολογιστές , Ζωγραφική.Ο Κωνσταντίνος ήρθε σε επαφή με πολλά , εμπειρίες αμέτρητες , Δάσκαλοι που αγαπούσαν  αυτό που κάνουν και επομένως και τα «παιδιά» τους.

Η Δασκάλα μας δεν μπορώ να πώ ότι ήταν απο τις πολύ φιλικές , εγκάρδιες με τα παιδία , χαρούμενη γενικώς.Κρατούσε και τα παιδιά και εμάς σε μια απόσταση απο την αρχή της χρονιάς και κάπου στην μέση , έδειξε να χαλαρώνει και εκείνη.Ίσως η μή πολύχρονη εμπειρία της να ήταν ένα κάποιο θέμα.Τελικά όμως , φάνηκε οτι είχε έρθει κοντά στα παιδιά με τον τρόπο της και είχαν δημιουργήσει την δική τους σχέση.

Λίγο πριν τελειώσουν την χρονιά , έκαναν το δικό τους πάρτυ στην τάξη.Φτιάξανε Σοκολάτα , τους έφερε finger food και έτσι απλά τους έδειξε με τον δικό της τρόπο τα συναισθηματά της προς εκείνα.Και εκείνα πραγματικά το ευχαριστήθηκαν τόσο πολύ που καποιος έκανε κάτι τόσο ιδιαίτερο για αυτά , κάτι που πρόερχοταν απο την Δασκάλα τους.

Λίγο πριν κλείσουν τα σχολεία και κάθε πρωί που μπαίνανε στην τάξη  ,την ρωτούσαν αν θα είναι μαζί όλο το χρόνο…Δυστυχώς ακόμα δεν μπορούμε να το ξέρουμε.

Αυτό όμως που εμένα μου άρεσε φέτος είναι όλη αυτή η τόσο καλή συνεργασία παιδιών ΔασκάλωνΤο ότι ολοι οι Δάσκαλοι ήξεραν το κάθε παιδί με το μικρό τους όνομα….Το ότι υπήρχε επιτήρηση των Δασκάλων , όταν τα παιδιά ήταν στην αυλη του σχολείου , το ότι κάθε πρωί και κάθε μεσημέρι υπήρχε ο Δάσκαλος εφημερίας και ήταν στην πόρτα το πρωί και το μεσημέρι δεν έφευγε κανένα παιδί αν δεν ερχόταν κάποιος να το πάρει.

Αυτό μου έδειξε μεγάλη υπευθυνότητα του σχολείου προς εμας αλλά και προς τα παιδιά.Και το εκτίμησα ιδιαίτερα.Και έτσι κύλησε μια χρονιά που πρέπει να ομολογήσω ότι ήταν μια υπέροχη χρονιά που μάθαμε όλοι μας κάτι.και ο μικρός αλλά και εμείς…ΥΠΟΜΟΝΗ!!!!

Νομίζω λοιπόν ότι για όλους αυτούς τους λόγους έπρεπε να το γιορτάσουμε οπως του άξιζε!!!!

Παρόλο που η βροχή μας το χάλασε και υπ΄ηρξε μια απογοήτευση του Κωνσταντίνου για την βροχη…Παρόλα αυτά , η γιορτή έγινε και είχε απο όλα…γέλια , χαρά , χαμόγελα , συγκίνηση…τόσο φανερή σε όλους.Παιδιά , Δασκάλους , γονείς.

Λόγοι δεν εκφωνήθηκαν….και δεν χρειάζονταν νομίζω..Τα παιδιά μας τα «είπαν» όλα…Το θέμα της γιορτής μας ήταν η Ειρήνη….Και η Γαλήνη θα έλεγα εγώ….Μια γιορτή που ακούστηκαν ωραία λόγια για όλους εμάς , για το ότι χάνονται οι άνθρωποι σήμερα , για ότι ξεχνάμε τα απλά πράγματα…Και η συγκίνηση μου δεν ήταν μόνο για το δικό μου το παιδί…αλλά για όλα τα παιδιά σήμερα….Για όλα τα παιδιά για τα οποιά προσπαθούμε όλοι μας….Και αυτό με συγκίνησε ακόμα πιο πολύ.

Τη τελευταία μέρα πια , πήραμε το χαρτί που έγγραφε ότι ο Κωνσταντίνος προβιβάζεται στην Δευτέρα τάξη….Και εκεί ….νάτο πάλι ο κόμπος στον λαιμό…Το μικρό μου αγόρι μεγαλώνει….Το βλέπω στα μάτια του , στην σχέση που έχει πια με τους φίλους του , στο παιχνίδι του .Μεγαλώνει και8 εγώ θέλω να προλάβω να ζήσω την κάθε του αλλαγή ,ευχάριστη η δυσάρεστη.

Imageφίλοι απο το Νήπιο….οι κολλητοί…

Η δασκάλα τους μαζί με το ενδεικτικό τους έδωσε και ένα μικρό πουγκί…Μέσα είχε ένα μικρό κλειδί…μαζί με καραμέλες…Λίγο πριν τους δώσει το Ενδεικτικό τους τους είπε ότι μέσα σε αυτό το μικρό πουγκί θα βρούν ένα κλειδί το οποίο «ανοιγεί» όλα αυτά που θέλουν να πραγματοποιήσουν…αρκεί να προσπαθήσουν…όπως έκαναν και φέτος…και τα κατάφεραν!!!

ImageImage

Δεν ήταν μια εύκολη χρονιά πρέπει να πω…ουτε για εμάς τους γονείς…ούτε για τα παιδιά….Αλλά το προσπαθήσαμε πολύ όλοι μας και τα καταφέραμε…Είχαμε στα χέρια μας το κλειδί αυτό που ανοίγει τα θέλω μας και ευτυχώς με καλή διάθεση μας «άνοιξε» τις πίορτες….Και τα καταφέραμε για μια ακόμη φορά….Και αυτό άξιζε να το γιορτάσουμε…

……………..Αφροδίτη…………

Advertisements

About afroditi22

Μαμά...full time....!!!!!
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s