Μαμά…Φοβάμαι!!!!


Ο Κωνσταντίνος μίλησε αργά , περίπου στην ηλικία των 2,5 περίπου χρόνων του.Κυρίως τον βοήθησε το ότι σε αυτήν την ηλικία πήγε στον σταθμό επειδή η γιαγιά κρατούσε το ξαδελφάκι του που είχε λίγο καιρό που είχε γεννηθεί.

Εγώ μέχρι εκείνη την ηλικία δεν είχα αγχωθεί , όχι λόγω του ότι γνώριζα κάποια πράγματα λόγω δουλειάς , απλά ήξερα σαν μαμά πάνω απο όλα , ένστικτο , ότι ήθελε τον χρόνο του.Απο την άλλη πάλι ήξερα δεν υπήρχε κάποιος άλλος λόγος ανησυχίας.Νοητικά δεν υστερούσε σε κάτι , και μέχρι που πήγε στον σταθμό  έλεγε κάποιες λέξεις , απλά το λεξιλόγιο του δεν ήταν πλούσιο.

Αντί να ξεκινήσουμε Λογοθεραπείες , ξεκινήσαμε να λέμε πιο πολλά παραμύθια. Με απλά λόγια ,περιγράφοντας του τις εικόνες κυρίως και όχι διάβάζοντας του το κείμενο που ήταν γραμμένο στο παραμύθι.Τα παιδιά βαριούνται να «στέκονται» πολύ ώρα στην ίδια εικόνα , για αυτό και απλά του περιεγραφα την εικόνα  , διανθίζοντας την με δίκα μου απλά λόγια.Αυτό όμως που έκανα ήταν να χρησιμοποιώ κυρίως εκφράσεις του προσώπου μου για να του δείχνω συναισθήματα!Και πραγματικά αυτό δούλεψε…τον βοήθησε.!!!

Μέσα σε λίγο καιρό λέγαμε τις μέρες , χρώματα και αριθμούς και πιο μεγάλες προτάσεις!

Ο περίγυρός είχε αρχίσει βέβαια να συγκρίνει τον Κωνσταντίνο σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά.Εγώ όμως προσπαθούσα πολύ να έχω κλειστά αυτιά.Όχι απο εγωισμό , απλά δεν ήθελα να μπώ σε αυτό το τρυπάκι που θα με άγχωνε και εμένα και τον μικρό., και δεν θα είχαμε και απότελεσμα στην ουσία!Και πραγματικά με λίγη φαντασία και πολύ υπομονή και καθόλου άγχος για τον χρόνο….όλα πήγαν ομαλά.!

Αργότερα όταν ‘αρχισε να μιλάει καταλάβαμε ότι δεν έλεγε το «Ρ»….Στη αρχή δεν δώσαμε μεγάλη έκταση σε αυτό ,λόγω της ηλικίας του πάλι αλλά και γιατί το συγκεκριμένο γράμμα είναι αρκετά δύσκολο για ενα παιδί , μέχρι να το ξεκαθαρίσει.Οπότε και πάλι του έδωσα τον χρόνο που έπρεπε.

Ξεκινήσαμε το Προνήπιο και ακόμα δεν είχε ξεκαθαρίσει με το «Ρ»..Προσπαθούσαμε μαζί με κάποιες ασκησούλες να του δείξω πώς να το λέει , πού να τοποθετει τη γλώσα του για να βοηθηθεί αλλά δεν είναι εύκολο όταν το κάνει η μαμά….υπάρχουν πολλοί εξωτερικοί παράγοντες σε αυτό που μας δυσκόλεψαν.Πάνω απο όλα ότι ήμουν η μαμά του και δεν έδινε την προσοχή που θα έπρεπε.

Τον έβλεπα όμως…τον έβλεπα ότι αγωνιούσε και εκείνος ,προσπαθούσε πολύ και μόνος του να το πεί και κάποιες φορές μάλιστα ερχόταν περήφανος και μου έλεγε…»μαμά…κοίτα…νεΡΡΡΡΛο»!!!!!Προσπαθούσε πολύ γιατί ήξερε ότι έλεγε κάτι λάθος , προσπαθούσε γιατί άκουγε πλέον τους φίλους του στο σχολείο να το λένε πιο καθαρά, ,γιατί ίσως και εγώ πλέον είχα αγχωθεί.και του το έδειχνα!Πρώτο λάθος…..

Και όσο προσαθούσε , τόσο δεν το έλεγε γιατί το άγχος του ήταν τελικά μεγαλύτερο σε σχέση με το δικό μου!!!!!

Επειδή τον έβλεπα λοιπόν ότι είχε γίνει μεγάλο θέμα το «Ρ»….ξεκινήσαμε Λογοθεραπείες.

Μετά απο την κατάθεση χαρτιών  , βρήκαμε ένα Κέντρο και ξεκινήσαμε περίπου τον Γενάρη….Εγώ είχα αρχίσει ήδη να του λέω τί θα κάνει εκεί , γιατί πάμε εκεί , ότι ήμουν ενθουσιασμενη που θα ξεκινούσαμε όλο αυτό και πόσο περήφανη αισθάνομια που είναι τόσαο δυνατός και ότι ήμουν σίγουρη ότι θα τα καταφέρει.!!!Βέβαια η αγωνία μου και το άγχος μου δεν περιγράφεται…Ο Κωνσταντίνος είναι ένα πολύ ευαίσθητο παιδί…θέλει να δείχνει ότι δεν το διαπερνάει τίποτα αλλά τα χώνει μέσα του…οπότε ήθελα να του δείξω ότι ξεκινάμε κάτι τόσο σπουδαίο που θα νιώσει και εκείνος τόσο περήφανοες σε λίγο καιρό…Και τελικά είχα δίκιο..μέσα σε 5 Συνεδρίες το «Ρ» ΤΟ ΞΕΚΑΘΆΡΙΣΕ.

Η Λογοθεραπεύτρια μας είπε ότι ήταν πολύ σημαντικό ότι δεν αντικαθιστούσε το «Ρ» με το «Γ» αλλά με το «Λ»…Ακόμα θυμάμαι το χαμόγελο του , βγαίνοντας απο την αίθουσα  , και μου φώναζε…»ΜΑΜΑ….ΑΚΟΥ…ΝΕΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΟ»!!!!!!!!!!!!!!

Το πρόσωπάκι του φωτίστικε και ήταν τόσο περήφανος , τόσο χαλαρός πια…..στο αυτοκίνητο είπε όλες τις λέξεις που είχαν «ρ»!!!!!!!ΟΛΕΣ όμως!!!!!!

Φτάνοντας σπίτι πήγε στην γιαγιά , στον Νονό του και έλεγε περήφανος λέξεις….πολλές λέξεις!!!!!Μέχρι που μας έδειχνε πού πρέπει να βάζουμε σωστά την γλώσσα μας για να λέμε το γράμμα , πόσο αστείο , και πόσο σοβαρή πρέπει να είναι μια μαμά για να μην γελάσει….Αλλά η περηφάνια του που το είπε τόσο γρήγορα  , που ξεκαθάρισε ο λόγος του ήταν πολύ μεγάλος και εγω τον απολαμβανα σε όλο αυτό..

Πριν λίγες μέρες , είχα μια ίωση στομάχου.Σπάνιο για εμένα να αρρωστήσω…Συνήθως είμαι τόσο δυνατή , απλά λίγες βδομάδες αφού τελείωσαν τα σχολεία , νομίζω ότι ο οργανισμός μου απλά….κλάταρε!!!!!

Ήμουν περίπου μια βδομάδα χάλια…3 μέρες έκανε να μου περάσει αλλά χρειάστηκα περίπου μια βδομάδα για να αναρρώσω πλήρως!!!!!!Δύσκολος ο χειμώνας μας πραγματικά!!!!!!!

Επί 3 μέρες ήμουν στο κρεββάτι , να μην μπορώ να σηκωθώ , με πολύ άσχημη διάθεση!!!!!Ο Κωνσταντίνος έκανε αυτά που του κάνω εγώ όταν είναι εκείνος άρρωστος….μου έφερε κουβέρτα ,μου έδινε νερό με το καλαμάκι να πίνω λίγο-λίγο….το μώρό μου…δεν άφηνε ούτε τον Βαγγελίνο να με πλήσιάσει…ούτε να μου φέρει νερό να πιώ!!!!Όλα εκείνος τα έκανε!!!!!Έβλεπα όμως τον Βαγγελίνο ότι απλά έφευγε με το μικρό πλαστικό ποτηράκι του που κρατούσε να μου φέρει να πιω απογοητευμένος….

Όταν συνήλθα πια , ο Βαγγελίνος είχε αρχίσει να ….τραυλίζει!!!!!!Ναι….τραύλιζε ,στην αρχή κάθε λέξης , κάθε πρότασης , και απλά έγινε τόσο ξαφνικά ,σε ένα παιδί που και μίλησε γρήγορα , και είχε πλούσιο λεξιλόγιο!!!!!Απο την μια μέρα στην άλλη  , άλλαξε ο λόγος του!!!

Πέρασαν περίπου 3 μέρες έτσι , με τον Μπαμπά να με κοιτάει με το ύφος αυτό…»ΓΙΑΤΙ?????»….Εγώ με νοήματα να του «λέω»…»αστο…θα δούμε»!!

Πέρασε έτσι μια βδομάδα , με τον Βαγγελίνο να τραυλίζει και εμεις στην αγωνία και στον άγχος και πάλι.Και η αγωνία μεγάλωνε καθώς δεν άλλαζε αυτό μέρα με την μέρα…Και τα βλέματα να πηγαίνουν και να έρχονται μεταξύ μας , η αγωνία και το άγχος να έχουν πάρει θέση όλη μέρα!!!!Με ένα  μπαμπά που παρόλο που τον καθυσύχαζα , έβλεπα το άγχος του και ερωτιματικά γιατί το κάνει έτσι ξαφνικά!!!!!

Ο Κωνσταντίνος προσπαθούσε να τον βοηθήσει τελείωνοντας του προτάσεις και λέξεις….και το ίδιο εκαναν έκαναν και οι υπόλοιποι…άλλοι πάλι του έλεγαν να ηρεμήσει πρώτα , να πάρει μια ανάσα και μετά να το πεί πάλι!!!!!Λάθος…δέυτερο!!!!!!

Ο Βαγγελίνος συνέχιζε και η αγωνία δεν είχε τελειωμό!!!!!

Τελικά ,  μετά απο παρέμβαση με ήρεμο τρόπο απο την μαμά και πάλι , σταμάτησαν παρεμβάσεις , να του τελειώνουμε εμείς προτάσεις και λέξεις και απλά τον αφήσαμε να τα λέει όπως εκείνος ήθελε!!!!!!Ο Κωνσταντίνος και τα ξαδέλφια του ήταν άψογοι συνεργάτες….μυστικοί πράκτορες!!!!!!

Ένα βράδυ που τον είχα βάλει για ύπνο , μέσα σε αγκαλιές και χάδια και στην προσπάθεια του να μου πει διάφορα μου λέει….»μαμα….όταν ήσουν άρρωστη…σε πονούσε ηκοιλιά σου φοβήθηκα!!!!!φοβήθηκα να μην πας στο Νοσοκομείο…και εγώ θα έκλαιγα…..πολύ!!!!!»…και το έλεγε και τραύλιζε και μου έδειχνε πόσο πραγματικά είχε φοβηθεί….

Απο ητν επόμενη μέρα τραύλιζε όλο και λιγότερο και μέσα σε 2 μέρες…στμαμάτησε ΄’ετσι ξαφνικά όπως είχε αρχίσει!!!!!!Έτσι απλά…..και όλα επανήλθαν στους ρυθμούς μας!!!!!!

Image

Δεν ξέρω αν αυτός ήταν ο λόγος που το έκανε , ότι φοβήθηκε με όλο αυτό , δεν με είχε ξαναδεί έτσι άλλωστε….μπορεί και να επανέλθει και πάλι….αλλά αυτό που ξέρω στα σίγουρα είναι ότι σε παρόμοιες καταστάσεςι αγχώνονται και τα παιδιά..’οταν δεν μπορούν να πουν το «Ρ»…όταν τραυλίζουν….οταν βιώνουν κάτι νέο για εκείνα…..Ο Βαγγελίνος το ένιωσε αυτό…μιλώντας έτσι τον απέτρεπε να μιλήσει…να έρθει σε επαφή με τα άλλα παιδιά έτσι ώστε να μην χρειάζεται να λέει και πολλά….μέχρι που είχε χάσει την διάθεση του …το έβλεπα ότι φοβόταν….και εγώ όμως ένιωθα το ίδιο…παρόλο που έπρπε να δείξω ακριβώς το αντίθετο…αλλά ήξερα ότι δεν είχα περιθώρια για αυτό…..το αντίθετο απο μέρους μου θα είχε άσχημα αποτελέσματα…το ήξερα….

Τα παιδιά φοβούνται….και εμείς το ίδιο….

Εμένα το άγχος μου δεν ήταν ότι μπορεί να του «μείνει» αυτό….ξέρω ότι θα δεχτώ και θα αγαπώ τα παιδιά μου όπως και να είναι…..το ξέρω…και για αυτό τα αγαπώ…γιατί είναι διαφορετικά…..Το άγχος μου ήταν να μηη νιώσει εκείνος…είτε ο Κωνσταντίνος…είτε αυτό το μικρουλάκι μας….μειονεκτικά….να χάσουν την αυτοπεποίθηση τους….την περηφάνια που νιώθουν για τους ευατους τους….Αυτό φοθήθηκα…

Αλλά και πάλι ήξερα ότι η δουλειά μιας μαμάς δεν τελειώνει ποτέ….ούτε στα 3..ουτέ στα 53 νομίζω!!!!!Και βέβαια πόσο δύσκολο είναι να τους μάθεις ότι πρέπει να ζου΄με και με τους φόβους μας….είναι μέρος δικό μας και αυτό…έκφραση!!

Οταν τους δείξες ότι τα δέχεσαι έτσι όπως είναι , όταν τους δείξεις ότι εσύ θα είσαι μαζί τους…τότε ίλα απλά ηρεμούν …και πάνω απο όλα εκείνα.

Ναι…φοβάμαι και εγώ…και όλοι οι γονείς…..απλά ο δικός μου φόβος πρέπει να είναι καλλυμένος….να τους βγάζει εμεπιστοσύνη….αποδοχή…για εκείνα…για τους φόβους τους…..Και όλα επανέρχονται τελικά…

Image

……………………..Αφροδίτη………………

Advertisements

About afroditi22

Μαμά...full time....!!!!!
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Μαμά…Φοβάμαι!!!!

  1. Ο/Η katerina KaPa λέει:

    Ομορφο κείμενο…Πόσο μδίκιο έχεις.Τα παιδιά είναι σαν φίλτρα που νιώθουν τα πάντα, όσο κι αν εμείς κάνουμε πως όλα είναι καλα…Εύχομαι να είσαι καλά Αφροδίτη μου κι αν είσαι εσύ καλά θα βρείτε πάλι το ρυθμό σας.Περαστικά καλή μου…φιλιά στα καμάρια.Ο Βαγγελάκος…τι πλάσμα, τι εσωτερικότητα!!! Απίστευτος…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s