…Τα αγόρια…ο μπαμπάς και ο Freud…..!!!


διαβάζω αυτόν τον καιρό ένα βιβλίο για την ζωή του Freud…..Θα μου πεις…»καλα…τρελλή είσαι καλοκαιριάτικα?…».Αλλά με τα βιβλία δεν διακρίνω Εποχές  , μέρες και περιόδους.

Κάθε στιγμή είναι για εμένα ένα καλό βιβλίο….και τα ρουφάω…..πραγματικά.

Και η βιογραφία του Freud ειναι ενα τέτοιο βιβλίο.

Δείχνει την περιπλοκότητα του χαρακτήρα του , την ιδιοσυγκρασία του , τους ψυχανάγκασμούς του. ώς Θεραπευτή , Σύζυγο , φίλο , συνάδελφο αλλά και ως πατέρα.Και εδώ θέλω να σταθώ…στον ρόλο του πατέρα.Σύμφωνα με τον Freud , εκείνος μπορώ να πώ ότι ήταν ανύπαρκτος στον ρόλο του αυτόν , παρόλο που είχε 5 παιδιά και πραγματικά τον αισθανόντουσαν ξένο προς εκείνα….Ένας άγνωστος….ένας άνθρωπος που πια άρχιαν να τον μαθαίνουν πολύ αργά στην ζωή του…Τα 5 παιδιά του διψούσαν για εκείνον παρόλη την αποξένωση που τους έδειχνε…την αδιαφορία του , και πολλές φορές την απογοήτευση του.Τα παιδά του υπήρξαν τα «πειράματα» του για τις θεωρίες του και για τη έρευνα του…μέχρι και ενήλικες…πόσο άσχημο αυτό για τα παιδιά του όταν το κατάλαβαν….όταν το επιβεβαίωσαν…Λυπηρό και πόσο εγώ ένιωσα άσχημα για αυτό..για εκείνα…γιατί τα φανταζόμουν μικρά ανθρωπάκια που αποζητούσαν τον πατέρα τους και απλά έρχονταν αντιμέτωπα με ένα τοίχο…έναν παγωμένο «πατέρα»…

Και αυτό το βιβλίο με έβαλε σε σκέψεις για τον ρόλο ενός μπαμπά….η σχέση μαζί με τα παιδιά του..πόσο τους επηρεάζει…ο ήρωας που παντα ειναι…και ειδικά όταν έχεις αγόρια στο σπίτι…γιατί εκείνος είναι ο ήρωας τους…

Πόσο σπουδαίος είναι ο ρόλος τους…παρόλο που μπορεί να τον βλέπουν λίγες ώρες αλλά νιώθουν αυτό το κάτι που μόνο εκείνος το προσφέρει.Ασφάλεια?…σιγουριά?….Θαυμασμό??…Δεν ξέρω…πάντως το θέμα είναι ότι ο ρόλος του μπαμπά είναι τόσο σπουδαίος.Τα παιδιά του μεγάλου αυτού επιστήμονα όταν είχαν λίγη ώρα μαζί του …οι οποίες ήταν μετρημένες στα δάχτυλα…ένιωθαν δέος για εκείνον…θεωρούσαν τόσο πολύτιμες τις στιγμές που πέρασαν μαζί του…έστω και αν αυτές ήταν θεραπευτικά…είτε απλά δεν μιλούσαν…η αναγκή του παιδιού βλέπετε για τον πατέρα τους τα αποδιοργάνωνε όλα…

Ο δικός μας μπαμπάς δουλεύει αρκετά…και τα Σαββατοκύριακα…Στην αρχή με τον Κωνσταντίνο ήταν πολύ δύσκολο καθώς μεγάλωνε να καταλάβει ότι ο μπαμπάς το κάνει για εμάς…ήταν παιδί…πώς μπορούσαμε να του ζητήσουμε να καταλάβει ο΄τι ο μπαμπάς δουλεύει όταν εκεινος ήθελε απλα…να είναι με εκεινον??…..Κάθε φορά που ο Κωνσταντίνος ήταν ξύπνιος και έβλεπε τον Δημήτρη να φεύγει για δουλειά , κλείναμε την πόρτα με κλάματα…και έναν μπαμπά μέσα στην θλίψη….Για να το κάνω λιγότερο οδυνηρό για τον μικρό , στις αρχές τουλάχιστον επισκεφτήκαμε τον μπαμπά στη δουλειά του…και εκεί είδα με τα μάτια μου το δέος που κοιτούσε τον πατέρα του καθώς δούλευε….ο μεγάλος αυτός άντρας που ήταν μπαμπάς του ανέβηκε ακόμα πιο πολύ στα μάτια του παιδιού…τον θαύμασε ακόμα πιο πολύ…και μετά κατάλαβε…και πέρασε και αυτό.

Image

Με τον Βαγγελίνο τα πράγματα ακόμα δεν είναι έτσι..ακόμα το στάδιο αυτό δεν το έχουμε περάσει…αυτό το πιτσιρίκι έχει να θαυμάσει τον μεγάλο του αδελφό νομίζω….και ακόμα νομίζω είμαστε στην φάση…»η μαμά είναι ολος μου ο κοσμος…»…..

Image

Διαβάζοντας την βιογραφία αυτού του άντρα λοιπόν ήρθαν στο μυαλό μου όλα όσα προσφέρει ένας πατέρας και που φυσικά μια μαμά τα ξέρει…ενστικτωδώς αλλά τα ξέρει…

Ο μπαμπάς μας δεν είναι ένας απο αυτούς..ευτυχώς…Παρόλη τη κρίση της εποχής…τα τεντωμένα νεύρα , τα άγχη , τις πολλές ανησυχίες που είναι κυρίως για εκείνα…

Έρχεται κουρασμένος και βλέπω ότι έχουν πια τους δικούς τους κώδικες με τα αγόρια….κάθε μεσημέρι παίζει με τον Βαγγελίνο το κρυφτό στο κρεββάτι μας…ο μπαμπάς έχει γύρω του πολλά μαξιλάρια και ο πιτσιρίκος κρύβεται και ο μπαμπάς ψάχνει….ένα βαγγελίνο που έχει κρύψει απλά μόνο το κεφάλι του..!!!!!!Και ο μπαμπάς φωνάζει για να τον βρεί…και ο μικρός λιγώνεται από τα γέλια…

Τον βλέπω όταν πάει εκείνος Γυμναστήριο και ο Κωνσταντίνος πάει προπόνηση στο ταεκβοντο….και ο μικρός ξέρει ότι πάνε για «αντρικά πράγματα»…και δεν το λέει μόνο στον μικρό που τους ζητάει να έρθει και εκείνος μαζί και του απαντάει ο Κωνσταντίνος…»είσαι μικρός εσύ…έχουμε δουλειές εμείς»!!!!!!

δεν το λέει μόνο…τον βλέπω ότι το αισθάνεται κίολας…και όταν του ζητάω να έρθει να του δώσω ένα φιλί φεύγοντας…γκρινιάζει…εμ βέβαια…αυτά δεν είναι για άντρες βρε μαμά.!!!!!!

Image

Τους βλέπω μαζί να βλέπουν έργα δράσης που εγώ βαριέμαι….και ο Δημήτρης του εξηγεί διάφορα και εκείνος μένει άναυδος για τα πόσα ξέρει ο μπαμπάς πριν ακόμα γίνουν στο έργο..!!!!!

Και πόσα ακόμα που έχουν να μάθουν από εκείνον..πόσο ακόμα θα τον θαυμάσουν…

Και χαίρομαι τόσο για αυτό…για την σχέση που έχουν…τους κώδικες τους….τα»αντρικά» πράγματα που κάνουν μαζί….για την βόλτα που θα πάνε και ο μικρός θέλει ακόμα να κρατήσει το δικό μου χέρι και ο Κωνσταντ’ινος απλά περπατά δίπλα στον πατέρα του..με εκείνο το ύφος…το «…μεγάλωσα πια και θέλω να γίνω σαν τον μπαμπά»….και αν και κάπου εκεί υπάρχει αυτή η μικρή συνιδητοποίηση ότι μεγαλώνει αυτό το πιτσιρίκι…και ναι…ίσως δεν θα κρατήσει για πολύ ακόμα το χέρι μου…μέσα μου χαίρομαι ακόμα πιο πολύ γιατί έχει δίπλα του ένα μπαμπά που αν θέλει να του μοιάσει …το΄τε ναι…περπάτα δίπλα του…και άσε το δικό μου χέρι!!!

Η μαμά είναι για αγκαλιές…για φιλιά…για πολλά άλλα ακόμα…το δέσιμο που έχω με τα αγόρια δεν θα το έχουν με τον πατέρα τους…τους καλύπτω το συναίσθημα….τη ηρεμία της αγκαλιάς….και αυτό που εισπράτουν ότι όλα θα πάνε καλά….ότι η μαμά θα είναι εκεί….άνευ όρων…

Πόσο ωραίο όμως είναι αυτό όταν το «παίρνουν » εις διπλούν??

όταν υπάρχει και ο μπαμπάς και κάνουν και άλλα πράγματα εκτός απο αγκαλιές….κάνουν αντρικές δουλειές…και το χαίρονται τόσο αυτό….και εγώ χαίρομαι μαζί τους…γιατί έτσι τους βλέπω ολοκληρωμένους…..

Το Περασμένο σαββατοκύριακο που είχαμε πάει Εύβοια π μπαμπάς δεν ήταν μαζί μας….και το βράδυ που είχαμε ξαπλώσει το είδα…φαινόταν αυτό στα μάτια του Κωνσταντίνου….του έλειπε ο μπαμπάς του….παρόλο που το ήξερα του ζήτησα να μου πει τί έχει   και απλά είπε….»Μου λείπει ο μπαμπάς……»…και επειδή ξέρω ότι όταν κάτι το ομολογείς γίνεται το φορτίο πιο ανάλαφρο…τον αγκάλιασα και κοιμήθηκε ήσυχα…

Ο ρόλος ενός μπαμπά δεν είναι εύκολος…ποτέ δεν ήταν αλλά θεωρώ ότι στιε μέρες που ζούμε γίνεται ακόμα πιο δύσκολος…αλλά για αυτό υπάρχουν δύο γονείς για να το θυμίζει ο ένας στον άλλον….για να μη ξεστρατίζει λενείς απο τους δύο..γιατί καια υτό μπορεί να συμβεί…

Ο μπαμπάς μας είνια πολύ μέσα στον ρόλο του…άλλες φορές πρέπει ίσως να του θυμίσω…αλλά όταν βλέπει και ο ίδιος  τον ενθουσισμό στα μάτια τους όταν τον βλέπουν…καταλαβαίνει ακόμα περισσότερα….ίσως οι πολλές αγκαλιές δεν υπάρχουν όσο στην μαμά…αλλά το βλέπεις στο βλέμμα τους τον σεβασμό….θαυμασμό….γυαλίζουν τα μάτια τους….είναι εδώ ο μπαμπάς τους….

Image

Πόσο γεμάτα μεγαλώνουν τα παιδιά έτσι….?….ολοκληρωμένα….

Καλή Βδομάδα..έστω προς το τέλος της…..

Advertisements

About afroditi22

Μαμά...full time....!!!!!
This entry was posted in Uncategorized and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to …Τα αγόρια…ο μπαμπάς και ο Freud…..!!!

  1. Ο/Η katerina KaPa λέει:

    Καλημέρα μωρό μου.Ο μπαμπάς είναι ο θησαυρός σε ένα σπίτι…αρκεί να το ξέρει! Κι ο δικός σας το ξέρει.Τι χαρούμενα τα παιδιά στην αγκαλιά του.Τι περήφανος στις φωτο με τον πρωτότοκο…α! ρε πατέρα! «Είμαστε μεγάλοι εμείς έχουμε δουλειές» και δωστου ο σπόρος να προλάβει να μεγαλώσει για να έχει κι αυτός δουλειές με το μπαμπά! Φιλιά αγαπημένη μου…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s