Ένα τόσα δα μικρό κουτάκι στην καρδιά….


Έχω πει σε πολλούς και το ξέρουν και οι δικοί μου άνθρωποι ότι για εμένα η φιλία είναι κάτι μοναδικό.Κάτι ανεκτίμητο….Τύχη βουνό για αυτούς που έχουν φίλους…φίλους που ξέρεις ότι μπορείς να βασιστείς πάνω τους….ότι θα χαρούν …θα λυπηθούν….ότι θα σε νιώσουν! Και αυτό προσπαθώ να μάθω και στα μικρά μου αγόρια…..

Είχα την ατυχία όταν ήμουν στα σχολικά χρόνια να μην έχω αυτό που λένε φίλες…τουλάχιστον όχι έτσι όπως πρέπει να είναι, όχι έτσι όπως το ήθελα εγώ..Όταν έχασα τον μπαμπά μου όμως πρέπει να πω ότι μου στάθηκε πολύ η Ελευθερία….σε μια πολύ άσχημη στιγμή της ζωής μου…στην εφηβεία μου που έχασα τον δικό μου ήρωα…τον άνθρωπο που μας στήριζε , που μας ‘εκανε να αισθανθούμε ασφάλεια εκείνη ήταν εκεί….δίπλα μου και αυτό της το χρωστάω!

Όταν έφυγα για Αγγλία , ενήλικη πια αλλά τόσο ώριμη και συνηδιτοποιημένη για αυτό που πήγαινα να κάνω , είχα βάλει σκοπό και στόχο να αλλάξω και εγώ…να γίνω πιο ανοιχτή , να δημιουργήσω τις φιλίες που ήθελα , να γνωρίσω ανθρώπους που θα ήταν φίλοι πραγματικοί…

Αυτό για εμένα , ίσως δουλεύει και το ένστικτο μου κιόλας , μπόρεσα να το καταλάβω βλέποντας κάποιον στα μάτια…Τα μάτια λένε ότι είναι ο καθρέπτης της ψυχής…και αυτό το κατάλαβα πολύ καλά….Γνώρισα πολλούς , αλλά μου έμειναν τόσο λίγοι , γιατί απλά ίσως με λίγους «κολλάς»…..

Εκεί λοιπόν γνώρισα και ένα πλάσμα που απο την πρώτη στιγμή «έπιασα» ότι είναι τόσο ιδιαίτερο , χαρισματικό , ταλαντούχο , δοτικό σε ό,τι και αν έκανε και κάθε φορά το έκανε με τόση αγάπη.Ακόμα θυμάμαι και πραγματικά μου έχει μείνει σαν εικόνα η έκφραση της όταν μου περιέγραφε σκηνικά και ανθρώπους απο ένα Νοσοκομείο όπου και δούλευε με ανθρώπους ου ήταν προς το τέλος της ζωής τους , μόνοι τους και αφημένοι στην μοίρα τους….Ακόμα θυμάμαι το βλέμμα της , το θαυμασμό της για όλους εκείνους που στο τέλος της διαδρομής τους πλέον ήταν εντελώς μόνοι τους…..Αλλά εκείνη ήταν εκεί…να τους κρατάει συντροφιά….να τους προσέχει , να τους δίνεται….και στο τέλος ναι…να τους αγαπά….Γιατί ζούσε τον πόνο τους , ήθελε να τον μοιραστεί μαζί τους , τους το έδειχνε με το να είναι εκεί…δίπλα τους.

Ακόμα θυμάμαι ένα βράδυ που είχαμε συναντηθεί στο δικό της δωμάτιο αφού εκείνη είχε επιστρέψει απο τη δουλειά της που μου μιλούσε για μια γυναίκα που βρισκόταν στο Νοσοκομείο και Εκείνη προσπαθούσε να καταλάβει την θλίψη της, να αισθανθεί τον πόνο της…και όταν δεν μπορούσε να τα καταφέρει έκλαιγε…..Πόσο την θαύμασα  εκείνη  την στιγμή…την θαύμασα γιατί κατάλαβα πόσο ιδιαίτερο πλάσμα είναι…..Νεραιδένιο μπορώ να πω.!!!

                                                         Image

Την θαύμασα αλλά και την αγάπησα ακόμα πιο πολύ…Και πραγματικά την γνώριζα τόσο λίγο….αλλά όταν είσαι σε μια ξένη χώρα , αυτούς που θα συναντήσεις στην ζωή σου , , θα δεθείς , θα τους νιώσεις δικούς σου , δεν έχει σημασία το πόσο καιρό τους γνωρίζεις….δεν έχει σημασία αν χαθείς στην πορεία της Ζωής σου λόγω συνθηκών , σημασία έχει ότι θα έχεις την τύχη να γνωρίσεις κάποιους που θα σε κάνουν να νιώσεις τόσο τυχερή τελικά.

Αυτό το πλάσμα το γνώρισα σε μια συνάντηση που έκανα οι Έλληνες του Πανεπιστημίου….Απο την πρώτη στιγμή νιώσαμε και οι δύο ότι έχουμε τόσα κοινά….Ενδιαφέροντα ,  Απόψεις , Γούστο σε διάφορα πράγματα…απο βιβλία  , μουσική μέχρι και μόδα….!!Ακόμα και η Επιστήμη που σπουδάζαμε ήταν τόσο κοντά…Και την ίδια αγάπη για αυτό που κάναμε…!!!Με την πρώτη ματιά μπορελί να καταλάβει κάποιος την αγάπη που έχει  μέσα της Εκείνη….λάμπει το πρόσωπο της…τα μάτια της…η αύρα της είναι τόσο ήρεμη…Γαλήνια μπορώ να πω…..Βέβαια στην παρέα και σε στιγμές πι χαλαρές τα γέλια που κάναμε ήταν τόσο μέσα απο την καρδιά μας…

Ένα απόγευμα Σαββάτου είχαμε μιλήσει απο νωρίς το πρωί και είχαμα κανονίσει να πάμε πρώτα για ένα καφεδάκι και μετά Σινεμαδάκι…..Ήταν η χρονιά που είχε βγεί ο Φρακενστάιν  του Κόπολα με τον Ντε Νίρο!!!!Αγαπημένοι και οι δύο!!!!

Απολαύσαμε τον καφέ μας…μετά άρπαξε η καθεμιά απο ένα τεράστιο μεγάλο κουβά Γλυκά Ποπ Κορν και απολαύσαμε την ταινια!!!!!

Όταν μετά πηγαίνοντας για ένα ακόμα καφεδάκι….μιλούσαμε για αυτό το εξαιρετικό έργο….και μου λέει Εκείνη κάποια στιγμή…..»Φοβερό έργο…και ο Ντε Νίρο απλά καταπληκτικός!!!!!»…και την ρωτάω «…Συγνώμη…έπαιζε και ο Ντε Νίρο?????»….Ακόμα θυμάμαι τα πειράγματα για μέρες μετά…τα γέλια που κάναμε εκείνη την στιγμή….

Έκείνη ήταν που σε κάποιες στιγμές αμφισβήτησης δικές μου για το κλάδο που είχα επιλέξει , Εκείνη ήταν εκεί…ώρες ατελείωτες να μιλάμε για να ηρεμίσω , ,να επιβεβαιωθώ ότι έχω κάνει την σωστή επιλογή.

Θυμάμαι το πόσο της έλειπαν οι δικοί τής , οι αγαπημένοι γονείς της που πάντα καθώς μιλούσαμε για εκείνους έβλεπές την αγάπη που της είχαν δώσει , τον θαυμασμό της για εκείνους…..για όσα τους έχουν προσφέρει σε Εκείνη και στην μικρότερη αδελφή της…Η αδελφή της….Το πόσο της έλειπε….την λαχταρούσε να την δεί…Το έβλεπα κάθε φορά που μιλούσε για εκείνους….Έβλεπες την αγάπη που την έχουν δώσει…..που έχει πάρει…που έχει δώσει…Τίποτα δεν είναι τυχαίο στην Ζωή τελικά…αυτό που ήσουν στην παιδική σου ηλικία, η αγάπη και η γαλήνη φαίνεται όταν Ενηλικιωθείς!!! Και σε Εκείνη φαίνόντουσαν απο μίλια μακρυά….!

όλα αυτά είδε και ο σύντροφός της…ένα άλλο μοναδικό πλάσμα….Δεν είχα πολλές επαφές μα Εκείνον αλλά τον γνώρισα μέσω εκείνης..μέσα απο τα δικά της μάτια…τον θαυμασμό της. προς εκείνον….την αγάπη που της είχε και έχει Εκείνο;!!!

Ένα ζευγάρι που ήταν να είναι μαζί….Έπρεπε να είναι μαζί!!!!

…Και μετά , όπως έτσι γνωριστήκαμε…ξαφνικά…έτσι χάθηκε η μία απο την ζωή της άλλης..Εγώ μετακόμισα πιο Βόρεια , εκείνη πίσω ίσως Ελλάδα….ίσως σε μια άλλη άκρη της Γης…στους δικούς της….Ήξερα όμως ότι τελικά στην Ελλάδα θα γυρίσει…εκεί θα ήταν κάποια στιγμή και το άλλο της μισό…

Και έτσι οι δρόμοι μας χώρισαν….Το πλάσμα αυτό που γνώρισα για λίγο ίσως αλλά ομως απο τόσο κοντά….που μοιραστήκαμε τόσα…Γιατί όταν είσαι μόνος σου θα βρεθεί κάποιος που θα σε νιώσει….να μοιραστεί και τη δική σου στεναχώρια…και τότε αυτό το πρόσωπο γίνεται τόσο δικό σου….τόσο αγαπημένο…παρόλο που μπορεί να σε χωρίζουν χιλιόμετρα μακρυά….παρόλο που μπορεί να μην τους έχεις δει για αρκετά χρόνια θα είναι πάντα ένα δικό σου κομμάτι…θα έχουν ένα ιδιαίτερο μέρος εκεί…μέσα σε ένα μικρό κουτάκι στην καρδιά σου….

Και μετά ήρθε η Τεχνολογία και βρεθήκαμε και πάλι…Και ήταν τόση η χαρά μου, όταν μια άλλη κοινή μας φίλη με ενημέρωσε ότι την βρήκε στο Facebook…!!!!!!!!

Την ίδια στιγμή της στέλνω μήνυμα και περίμενα με τόση αγωνία το δικό της!!!!

Και πόση χαρά , συγκίνηση…αναμνήσεις ξεθάφτηκαν όταν ήρθε στην Αθήνα για την δουλεία της…..

Πήγα να την συναντήσω στο Πλανητάριο και είχα πάει με τα παιδιά…τον άντρα μου…Και καθυστερούσε να βγεί απο την αίθουσα που ήταν Εκείνη…και η δική μου αγωνία όλο και μεγάλωνε….Και να μιλάω για Εκείνη στον Δημήτρη…στα παιδιά….Να τους ‘εχω πάρει το κεφάλι και να περιμένυν και εκείνοι με αγωνία πια πότε θα εμφανιστεί!!!

Και οι αναμνήσεις εκεί…και ο κόμπος δίπλα…Και κάποια στιγμή κατέβηκε και δεν πίστευα ότι την έβλεπα….ότι την είχα αγκαλιάσει….και δεν ήθελα να την αφήσω..και ο Κωνσταντίνος να μας κοιτάει με βλέμμα απορίας!!…Και εγώ εκεί…να μη την αφήνω απο τη αγκαλιά μου….

Φιλία για εμένα σημαίνει αυτό…Να νιώθεις τον άλλον , να τον αισθάνεσαι…..να αφουγκράζεσαι την χαρά του…την λύπη του…να είσαι εκεί παρόλο που μπορεί να είσαι ταυτόχρονα και τόσο μακρυά…..Και αυτό εγώ το νιώθω για Εκείνη….για τί έχουμε μοιραστεί ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωή μας…έχουμε μοιραστεί φόβους…έγνοιες , ανησυχίες , χαρές και αυτό δεν σε χωρίζει με κάποιον…σε ενώνει μαζί του ,τον κάνει κομμάτι σου…και δικαιωματικά έχει ένα μικρό χώρο μέσα στην καρδιά σου…δεν χρειάζεται παραπάνω ούτως ή άλλως.!!!

Ξέρω αν Εκείνη το διαβάσει αυτό το κείμενο…, μπορεί να αισθανθεί αμήχανα…άβολα , ίσως και να κοκκινίσει…αλλά όμως θα ξέρει ότι το έγραψα γιατί την αγαπώ τόσο πολύ…Γιατί είναι ένα πλάσμα που το αξίζει…Γιατί είναι τόσο δοτική ψυχή…Γιατί …έτσι απλά αυτό το πλάσμα είναι η δική μου Κατερίνα…..

Πόσα να γράψεις για ένα πλάσμα που μόνο καλά έχεις να πείς…για ένα πλάσμα που τα αρνητικά τα κάνει να φαίνονται τόσο θετικά….Έχεις να πείς τόσα πολλά…Ένα πλάσμα μαγικό…Νεραιδένιο!!!!

Ένα πλάσμα που σε γαλήνεύει….σε ηρμεί…σε εμπνέει….Ένα χαρισματικό πλάσμα θα έλεγα εγώ!Ένα πλάσμα που οι εμπειρίες της ζωής της την έχουν κάνει αυτό που είναι…την έχουν κάνει τόσο πλούσια….τόσο ευτυχισμένη….τόσο…αυτή που είναι και αυτή που αγαπώ!!!!

Αλλά τα υπόλοιπα θα τα αφήσω να τα «ακούσει» η ίδια όταν θα την αγκαλιάσω στην επίσκεψη μου στην Θεσσαλονίκη….να κάτσουμε να τα πούμε …με ένα καφέ στο χέρι…αναμνήσεις πολλές…

Όταν έχεις την τύχη να γνωρίσεις ένα τέτοιο πλάσμα, ,δεν μπορείς να πείς παραπάνω..

Μια ανάρτηση απλή δεν σου φτάνει…και ίσως κινδυνεύσεις  κιόλας η ανάρτηση που θα κάνεις να φανεί τόσο λίγη….

Γλυκό μου Κατερινάκι….Να θυμάσαι πάντα πόσο σε αγαπώ….

………………….Αφροδίτη…….

Advertisements

About afroditi22

Μαμά...full time....!!!!!
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

4 Responses to Ένα τόσα δα μικρό κουτάκι στην καρδιά….

  1. Ο/Η Αγριμιώ λέει:

    Χαίρομαι τόσο μα τόσο πολύ που σας γνωρίζω και τις δύο.. Ξέρω για ποια φιλία μιλάς! Και το Κατερινάκι μας είναι μοναδικός άνθρωπος. Ανυπομονώ να σας δω από κοντά όταν έρθω στην Πατρίδα! Φιλιά πολλά πολλά από Μελβούρνη

  2. Ο/Η katerina KaPa λέει:

    Θα σου γράψω μόνο κάτι, που ξέρεις ήδη…Σ’αγαπάω!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s