Μικροί Άνθρωποι…..Μεγάλες ευθύνες!


Πάει και ο Σεπτέμβρης…..

Άρχισαν τα σχολεία , οι αθλητικές δραστηριότητες των παιδιών , οι δικές μας μεγαλύτερες ευθύνες του Χειμώνα με τα παιδιά και όλα αυτά με τις αναμνήσεις ακόμα νωπές του Καλοκαιριού….Ακόμα οι μνήμες απο το αλάτι και τα παιχνίδια στο θαλασσινό νερό , τις βολές αργά το βράδυ , τη γλυκιά ζέστη του Αυγούστου , τα νωχελικά μεσημέρια που πέφταμε όλοι για ύπνο κουρασμένοι απο τα παιχνίδια και τον ήλιο…Τελείωσαν όλα αυτά αλλά με μια τόσο γλυκιά ανάμνηση απο ένα υπέροχο Καλοκαίρι….Και μια υπόσχεση οτι και του χρόνου θα είναι ακόμα πιο καλύτερο ,!

Τα πρωινά μας πια περιλαμβάνουν εγερτήριο στις 6 παρά για εμένα για να πιώ τον καφέ μου και να ετοιμάσω το πρωινό του Κωνσταντίνου …Ο Μικρός την ώρα που θα πηγαίνω τον μεγάλο σχολείο θα κοιμάται ακόμα…τον τυχερό!

Κάθε πρωί αυτό το διάστημα που πηγαίνω τον μικρό σχολείο ακούω όλες τις μαμάδες και ενώ έχουν αφήσει τα παιδιά τους η καθεμιά στο σχολείο , προσφέρουν λίγα λεπτά στον εαυτό τους για να τα πούνε λίγο. πριν αρχίσει η μέρα…οι υποχρεώσεις μιας μέρας με τόσο τρέξιμο…δικαιωματικά λοιπόν τους ανήκουν λίγα λεπτά για εκείνες…και αντί να πούν κάτι άλλο πέρα απο τα παιδιά που έχουν την ευκαιρία…εκείνες και πάλι για τα παιδιά μιλάνε!!!!

Απο την μέρα που έχουν αρχίσει τα σχολεία…απο τον αγιασμό ακόμα ακούω γύρω μου το μόνο θέμα που απασχολεί τις μαμάδες …

Μαμάδες φίλες μου , μαμάδες συμμαθητών του Κωνστανίνου , μαμάδες στο προαύλιο του σχολείου….μαμάδες στις ομάδες μου!Ένα είναι το θέμα…τί θα κάνουν τα παιδιά αυτόν τον χρόνο…απο αθλητικές δραστηριότητες , μουσική , χορό , μπαλέτο γλώσσες και ο κατάλογος θα ήταν πολύ μακρύς αν κάποιος ή κάτι δεν τις σταματούσε!!!Μαμάδες…και κυρίως Ελληνίδες Μαμάδες…ποτέ δεν θα αλλάξει…

Συνεχώς λέω σε συζητήσεις που έχω με φίλες ή με πελάτες μου ότι πρέπει να ρωτάμε και τους ενδειαφερόμενους σε όλο αυτό…τα παιδιά!!!!

Πόσο τα ρωτάμε , πόσο πραγματικά τα «ακούμε»…πόσο τελικά θέλουμε να προσδιορίσουμε τον εαυτό μας μέσα απο εκείνα?…Πόσο τελικά κάνουμε αυτά που θέλαμε εμείς και ίσως όχι εκείνα…Και πραγματικά είναι λίγες οι μαμάδες που το κάνουν αυτό…

Προχθές είχαμε συνάντηση γονέων  στο σχολείο να μας μιλήσει η Δασκάλα των παιδιών.Τι περιμένει εκείνη απο τα παιδιά φέτος και ποιός είναι ο φετινός στόχος τους!Τα παιδιά μας  είπε λοιπόν φέτος πρέπει να γίνουν πιο ανεξάρτητα , πιο υπεύθυνα , αυτόνομα και ακόμα δεν έχουμε αρχίσει και το έχει πετύχει αυτό η Δασκάλα τους…ακόμα είναι η αρχή αλλά η αρχή είναι το πάν λένε…

Τους έχει πει να έχουν ένα μικρό μπλοκάκι μαζί τους που εκεί θα γράφουν μόνα τους τι θα έχουν την επόμενη μέρα για διάβασμα…Πηγαίνοντας στο σπίτι θα ανοίγουν μόνα τους το μικρό αυτό μπλοκάκι , και θα βλέπουν εκείνα τι έχουν την επόμενη μέρα.Εμείς δεν θα υπάρχουμε πουθενά….ούτε δίπλα τους..ούτε μαζί τους…πουθενά…εκτός αν εκείνα θέλουν μια βοήθεια σε κάτι…εκεί θα εμφανιστούμε !

Πραγματικά πριν η Δασκάλα τους μας ενημερώσει για κάτι τέτοιο , είχαμε συζητήσει με τον Κωνσταντίνο ότι φέτος θα δουλεύαμε έτσι…θα διαβάζει μόνος του και αν θέλει κάτι το παραπάνω…εγώ θα είμαι εδώ…Αυτό δεν θέλουν να ξέρουν και τα παιδιά? Να ξέρουν ότι μπορούν να κάνουν κάτι μόνα τους αλλά επίσης ότι και εμείς είμαστε εκεί???

Ε, λοιπόν , αρχίζουμε απο φέτος!

Ξετρελάθηκα με το οτι και η Δασκάλα θα είναι κατά κάποιον τρόπο «συνένοχος» σε όλο αυτό…

Πόσο διαφορετικό φαίνεται στα μάτια των παιδιών μας κάτι αν αυτό που λέμε εμείς το ακούνε και απο κάποιον που σέβονται ή θαυμάζουν…και ειδικά όταν αυτή είναι η Δασκάλα τους…την αγαπάνε την Ισαβέλλα….την θαυμάζουν για όσα τους έχει μάθει…έχει κερδίσει τον σεβασμό τους..και αυτό είναι τόσο ωραίο..Τους μαλώνει…τους επηπλήτει , αλλά ξέρουν και αυτά ότι μιλάει εκείνη πάντα στο δίκιο….

Αυτό όμως που άκουσα καθώς περίμενα να έρθει η σειρά μου ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου….δεν μου φάνηκε παράξενο…το ακούω συχνά αλλά κάθε χρόνο περιμένω οι νέοι αυτοί γονείς να έχουν ίσως πιο ανοιχτά μυαλά….

Όταν η Δασκάλα λοιπόν μας ενημέρωσε ότι απλά εμείς θα τους βοηθάμε όταν το επιθυμούν εκείνα , ότι θα διαβάζουν μόνα τους στο ρπόσωπο των γονιών φάνηκε αμέσως το άγχος , !!!!!

Και πώς θα γίνει αυτό??

Και αν κάνουν λάθη ???

Και αν αυτό που θα γράψουν θα είναι τελείως λάθος???

Και τότε άρχιζα να καταλαβαίνω…

Μιλώντας με την Δασκάλα του Κωνσταντίνου κατάλαβα ότι έχει πλέον κουραστεί να βάζει μπράβο και σωστό σε όλα τα τετράδια των παιδιών της τάξης…Ή θα πρέπει να έχει μια τάξη γεμάτη απο μικρούς Αινστάιν , ή απλώς συμβαίνει αυτό που είχα αρχίσει να καταλαβαίνω και εγώ….Έχουν βάλει κάπου εδώ το χεράκι τους και οι γονείς…Με ένα τρόπο μάλιστα που στη τελική δεν βοηθά το παιδί καθόλου.

Πέρα απο το ότι δεν θα μάθει και το ίδιο , με αυτόν τον τρόπο ένα παιδί δεν θα έχει να περιμένει τίποτα…ούτε απο την δασκάλα αλλά κυρίως ούτε απο τον εαυτό του..κυρίως το τελευταίο…Με αυτό χτίζουμε το παιδί , πατώντας με μικρά βήματα πάνω στην αυτοπεποίθηση του.!!

Αφήνωντας του περιθώρια για να δημιουργήσει μόνος του. , να κάνει λάθη , να ακούει και τα αρνητικά…τα άσχημα, μόνο καλό θα του κάνουν…έτσι θα μάθει πώς να πολεμάει για αυτό που πρέπει , για αυτό που χρειάζεται για να αποκτήσει την αυτοεκτίμηση του , την αυτοπεποίθηση του.

Πέρισυ ο Κωνσταντίνος μου έκρυβε ότι έχει άγχος με την ορθογραφία του και κυρίως στοα να θυμάται λέξεις , ορθογραφία λέξεων κτλ…μέχρι που έτρωγε τα νύχια του…και έβλεπε απο τον διπλανό τουτ όλη την ορθογραφία…απο το άγχος που είχε δεν μπορούσε να γράψει καθόλου…Στο σπίτι αυτό δεν γινόταν….ίσως η ασφάλεια που ένιωθε εδώ…στο σχολείο όμως ήταν αλλιώς…λόγω του ότι λοιπόν αυτό γινόταν μόνο στο σχολείο και όχι έδώ δεν είχα καταλάβει κάτι…Μέχρι που έφτασε η ώρα να συναντηθούμε με την Δασκάλα τους..Και σε εκείνη την συνάντηση μου είχε πει τι ακριβώς συνέβαινε….και είχαμε χάσει περίπου έναν μήνα…λάθος της που το είχε αφήσει τόσο καιρό χωρίς να με ενημερώσει γιατί μετά αφού το έμαθα τρέχαμε να προλάβουμε τους υπόλοιπους….Ουφ…τι αγώνας ήταν και αυτός…

Το παλέψαμε όμως…πολύ…βρήκαμε νέο τρόπο για να διαβάζει τις λέξεις , του είπα τί πρέπει να κανει γιανα μην αγχώνεται των ώρα που γράφει ορθογραφία , μιλήσαμε πολύ , τον ‘ακουσα…και έτσι κατάλαβα που έπρεπε να τον βοηθήσω.

Κάθε πρωί ερχόταν μόνος του για να γράψει την ορθογραφία…και αυτό γινόταν κάθε πρωί…ξυπνούσε νωρίτερα για να κάνει την επαναλήψη του…λεξεις…ορθογραφία…Μέχρι που ένα πρωί απο μόνος του απλά μου είπε…

«Μαμά…εντάξη…το ξέρω…δεν χρειάζεται να το γράψω…το ξέρω»…!!!!!

                                                            Image

 

 

Κατάλήγω λοιπόν ότι με το να παίρνουν τα μπράβο τα παιδιά…το άριστα…ποιον ευχαριστεί τελικά αυτό???Το παιδί που το παιρνεί ή τον Γονιό που το έχει παλέψει τελικά εκείνος αποκλειστικά!!!!!

Οι γονείς έχουν ένα τρομερό άγχος για τα παιδιά τους…κάθε χειμώνα νομίζω ότι τρέχουν διακοσάρια….αγώνας δρόμου…..

Να κάνουν πολλές δραστηριότητες , να κάνουν μουσική , πολλές γλώσσες…και κυρίως όλα αυτά…μέσα σε ένα χρόνο….και ξεχνάμε το πιο σπουδαίο….ξεχνάμε να αφήσουμε τα παιδιά να ζήσουν την παιδική τους ηλικία , να χαρούν την ξεγνοιασια , και ότι απλά…είναι μόνο 8 χρόνων…..και όχι 28….

Πολλές φορές βλέπω τα παιδιά και νομίζω ότι βλέπω ανθρωπάκια ηλικίας 8 χρόνων με το άγχος ενός 30άρι!!!!!

Τί άσχημη εικόνα είναι αυτή….

Και όχι….φέτος δεν θέλω το δικό μου το παιδί…αλλά ούτε και τα υπόλοιπα…να τρέχουν αγώνες δρόμου…να προλάβυν το άριστα…να το φτάσουν και αν ακόμα το φτάσουν να θέλουν και το ξεπεράσουν!!!!

Στο τέλος της συνάντησης με την Δασκάλα είδα δύο μαμάδες …είναι οι μαμάδες των κολλήτών του δικού μου….Η ματιά τους διασταυρόθηκε με την δική μου….και είδα στα μάτια τους αγωνία..περιέργια….Με ρώτησαν για τον μικρό..πώς τα πάει…Και εγώ τους απάντησα ότι ήμουν ευχαριστημένη με την προσπάθεια που κάνει εκείνος…γιατί την κάνει μόνος του.μ και αυτό μου δίνει την ικανοποίηση…και το δικό μου Μπράβο για την δική του προσπάθεια θα είναι…όχι γιατί απλά έγραψε σωστά την ορθογραφία…Την έγραψε σωστά γιατί το κατάφερε μόνος του.!!!!!

Η μία μαμά με κοιτούσε….και κατάλαβε…η άλλη απλά είπε...»Εμένα μου είπε ότι πάει καλά…όχι εξαιρετικά όπως πέρσυ!!!!!!!»

…Και απλά λυπήθηκα….για ένα άλλο παιδί…μόλις 8 χρονών….που προσπαθεί τόσο πολύ που δεν έχει ώρα να παίξει ούτε με το Μονσούνο του….

.Έιδα επίσης ένα ενήλικα που θα είναι μέσα στην ανασφάλεια , στο άγχος , στην χαμηλή αυτοεκτίμηση….Και αυτό με στεναχώρησε…και όχι το καλά που είπε η Δασκάλα για εκείνο…..

Μεγάλώνουμε παιδιά…..είναι μόλις 8 χ΄ρνων…ας θυμηθούμε τί θέλαμε και εμείς στην δική τους ηλικία..εγώ ακόμα θυμάμαι …Ήθελα την κούκλα μου…και λιγότερο απο τα άλλα…..

Καλό Μήνα…έστω και καθυστερημένα….αλλά η βδομάδα αυτή ήταν τόσο δύσκολη…

Καλό Μήνα…χειμώνιασε για τα καλά….Ώρα για παιχνίδι λοιπόν μέσα στο σπίτι!!

…………………….Αφροδίτη……………….

Advertisements

About afroditi22

Μαμά...full time....!!!!!
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s