Μια Βδομάδα απο τις «λίγες»…..


Κυρικακή , 14 Οκτωβρίου……

Image

Ο Χειμώνας μου αρέσει.

Το κρύο , η Βροχή ,το τζάκι , το χουχούλιασμα με τα μικρά στο κρεβάτι όλοι μαζί…

Ο παγωμένος αέρας να σε χτυπάει σε μια βόλτα  , Μου αρέσουν όλα αυτά , η κάθε έχει το χρώμα της

Το δικό μου θέμα όμως είναι κάθε φορά που αλλάζει η εποχή να συνηθίσω τη αλλαγή αυτή.

Όλο αυτό το διάστημα που αρχίσαμε σχολεία ο μικρός , εγώ δουλεία πλέον και το πρωί και το απόγευμα με είχαν κάπως μπλοκάρει.

Μέχρι να συνηθίσω σε αυτόν το νέο τρόπο  πλέον ζωής, κυρίως εμένα να λείπω και από νωρίς το πρωί από το σπίτι , να γυρίζω για λίγο το μεσημέρι για τα παιδιά και μετά πάλι εξω για συνεδρίες  και ενδειάμεσα σπίτι , διάβασματα του μικρού , προετοιμασία δική μου για την δουλειά μου , να ασχοληθώ με τον Βαγγελίνο λίγο , ο Δημήτρης επίσης….Ευτυχώς που κάνουμε ένα τσιγάρο με λίγο καφέ στον κήπο μας έξω….

Όλα αυτά με έκαναν και ένιωθα σαν να είχα εγκλωβιστεί , σαν να μην παίρνω ανάσα καθόλου κάποιες στιγμές , σαν να μη προλαβαίνω όχι απλά τις ώρες αλλά και την ζωή μου…

Κάποιες στιγμές καθώς άφηνα τον μικρό σχολείο ένιωθα ότι απλά είναι σαν να  βλέπω και να παρακολουθώ την ζωή μιας άλλης…σαν να μην είναι δικό μου όλο αυτό , και βέβαια η αίσθηση αυτή ότι κάνω πράγματα χωρίς σταματημό , μόνο ένας ύπνος…ακόμα και αυτός ο καφές με τον Δημήτρη που πίναμε έξω πολλές φορές ήμασταν εκεί χωρίς να ήμασταν…..τόση η κούραση….Και των δύο μας!

Και το βράδυ που έπεφτα για ύπνο ο φόβος μου ήταν τι αντίχτυπο θα έχει όλο αυτό σε εμένα ,στα παιδιά , στον Δημήτρη , στην δουλειά μου…και το πρωί φτου και από την αρχή.

Φόβος και ανησυχία γιατί δεν ήθελα  και  δεν θέλω να ζω με έναν τρόπο σαν να χάνω την ζωή μου , τα παιδιά μου ,τον εαυτό μου….Το αίσθημα αυτό είναι το χειρότερο.

Και ήρθε αυτή η βδομάδα και με ένα τσακ….τα άλλαξε όλα!!!!!!

Παρόλο που είχε μεσολαβήσει ένα περασμένο χαλαρό σαββατοκύριακο την Δευτέρα το πρωί ήταν σαν να μην είχα σταματήσει καθόλου…..

Όμως την Τρίτη το απόγευμα μια βόλτα  σε αγαπημένους δικούς μας ανθρώπους , σε ένα σπίτι που αγαπάμε πολύ  περάσαμε ένα τόσο όμορφο βράδυ…Μας βρήκε να μαγειρεύουμε όλοι μαζί για να φάμε μια καρμπονάρα θεική , σε ένα τραπέζι με γέλια παιδικά , φωνές δικές μας , γέλια  δικά μας και πέρασε ένα βράδυ τόσο χαλαρά…τόσο όμορφα..τα παιδιά πια έπεσαν κατάκοπα στους καναπέδες γιατί πλέον οι μπαταρίες σταμάτησαν…..

Η επόμενη μέρα ήδη φάνηκε πιο ευχάριστη…

Το πρωί ξύπνησα με άλλη διάθεση….Με ένα χαμόγελο!

Ήρθε όμως η Πέμπτη και Παρασκευή με ένα δικό μου πρόγραμμα που πια το βράδυ της Παρασκευής πονούσαν μέχρι και οι τρίχες των μαλλιών μου!

Ομάδες , συνεδρίες , παιδιά, σχολεία , Αγγλικά του μικρού , και εγώ απλά να μην προλαβαίνω!!!Το βράδυ απλά σταματούσα διακόπτες.

Και μέσα σε όλα αυτά να προετοιμάσω ένα σπίτι για τον χειμώνα , ρούχα για τα μικρά και εμάς , και βρέθηκα σε ένα σπίτι με ρούχα παντού , βαλίτσες , και γενικά ένας χαμός…και εγώ στον χαμό δεν μπορώ να ζήσω , δεν μπορώ να λειτουργήσω!

Τρέξιμο χωρίς σταματημο…….Ώρα  για ανάσα που θενά και εγώ να νιώθω ότι δεν προφταίνω , ότι δεν  κάνω κάτι καλά ,ότι χάνω τόσα πολλά τελικά!!!!

Και φτάνουμε στο Σαββατοκύριακο  και  να θέλω να είμαι απλά σ ένα κρεβάτι ξαπλωμένη…..

Και ένα τηλεφώνημα για μια πρόσκληση για μια βραδιά έξω με μια φίλη παιδική και νέους φίλους στην παρέα που το περίμενα καιρό ΄τώρα….Και ήρθε αυτό το Σάββατο έτσι στα ξαφνικά να μας αλλάξει την διάθεση πάλι…..και τόσο ευχάριστα.

Ευχάριστα γιατί είχαμε τόσο καιρό να βγούμε οι δύο μας με τν Δημήτρη…στο ίδιο αυτοκίνητο μόνο εμείς , χωρίς κάποιον στα πίσω καθίσματα.Έτσια απλά εμείς λοιπόν χωρίς να υπάρξει στιγμή να γυρίσω πίσω το βλέμμα μου να τσεκάρω κάποιον από τα μικρά αυτά ανθρωπάκια….Και μου φάνηκε τόσο παράξενο…Είχα να το κάνω και να το νιώσω αυτό. Τόσο πολύ καιρό…..Δεν το μετανιώνω αυτό όμως π[ου έχω καιρό να βγούμε οι δύο μας….δική μας επιλογή είναι…θέλουμε να περνάμε χρόνο όλοι μαζί…ποτέ δεν έχει αφήσει ο ένας τον άλλον…πάμε παντού όλοι μαζί…Όμως η χθεσινή βραδιά μου θύμισε ότι κάπου-κάπου χρειάζεται και αυτό…εγώ και εκείνος μόνοι μας….για λίγες ώρες….να βρούμε πάλι ο ένας τον άλλον….

Η παρέα εκείνο τα βράδυ ήταν τόσο ωραία , ευχάριστη.

Το να είσαι με ανθρώπους  που ξέρεις χρόνια και να τους βλέπεις τόσο καλά πια , τόσο δυνατούς , τόσο γεμάτους από ζωή , διάθεση , ευτυχία είναι πραγματικά τόσο ωραίο…Στο μεταδίδουν και αισθάνεσαι και εσύ έτσαι…Και τους ευχαριστώ για αυτό…..Είναι τόσο ωραίο να βλέπεις ανθρώπους που νοιάζεσαι να είναι πράγματι καλά……

Πήγα όμως και με τα μικρά μου αγόρια μια βόλτα…έτσι για να θυμηθούμε τις βόλτες που καναμε…μόνο εμείς οι τρείς…περπατήσαμε…μπήκαμε σε Βιβλιοπωλεία και χαζέψαμε βιβλία ,πήραμε μολύβια και ότι άλλο μικρό και περιττό , πήγαμε για τη γνωστή τυρόπιτα των παιδιών και τον δικό μου καφεδάκι…..και απολαύσαμε την μέρα…..

Και γυρίσαμε κουρασμένοι από το περπάτημα και απλά πιάσαμε από έναν καναπέ ο καθένας….Αλλάτο χαμόγελο και η πιο ευχάριστη διάθεση φαινόταν από μίλια μακριά!

Δεν θες πολλά πράγματα από την ζωή…λίγα και ουσιώδη….

Ένα βιβλίο που σε συγκλονίζει ίσως , όπως εμένα αυτήν την περίοδο αυτό που διαβάζω….»Στις στάχτες»…..και πραγματικά δεν θέλω να το τελειώσω…Μεθυστικό….Αγωνιώδες…..Γλυκόπικρο , πάντα διαβάζω και μετά νιώθω αυτό το γλυκόπικρο….Η μάνα σε όλο της το μεγαλείο…Ύμνος για την αγάπη…των παιδιών…του συντρόφου…..του φίλου.

Ένα μήνυμα από ένα δικό μου πλάσμα που αγαπώ τόσο πολύ…..που το ξέρω ότι με αγαπάει και εκείνη ,,που «μιλήσαμε» έστω και μέσω των Κοινωνικών Δικτύων , αφού η απόσταση μας χωρίζει….Άτιμη Όμορφη Θεσσαλονίκη…….Που ξέρεις ότι κάποιος είναι εκεί μακριά και σε περιμένει….Γλυκό μου αγαπημένο κορίτσι!

Απλές γλυκές κουβέντες από τα στεριά μου…»μαμα ,είσαι η πιο όμορφη στον κόσμο…όταν μεγαλώσω θέλω να σε παντρευτώ»!!!!!!….»Μαμά…δεν θέλω να σου αφήσω το χέρι ποτέ…σε αγαπώ πιο πολύ και από ότι εσύ εμένα…»….Μικρά μου αγόρια…το βλέμμα αυτό στα μάτια σας να μπορούσα να κρατήσω για πάντα……

Και σήμερα το πρωί με τον καφέ μου και ενώ ο Δημήτρης ετοιμαζόταν για να φύγει για την δουλεία του , το κατάλαβα!

Το ένιωσα και πάλι και πιο χαλαρή πλέον από μια τόσο γεμάτη βδομάδα αισθάνθηκα ότι επανήλθα…..ότι εδώ είμαι….ότι συμμετέχω σε όλο αυτό και δεν είμαι απλά παρατηρητής…και μου άρεσε που το αισθάνθηκα και πάλι γιατί μου έδειξε ότι όταν έχεις κοντά σου ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπάνε , όταν έστω μικρά πράγματα σου φτιάχνουν την διάθεση ,όταν μια παιδική κουβέντα σε απογειώνει , όταν σου πιάνει το χέρι ο σύντροφός σου και πάλι , τότε καταλαβαίνεις ότι είσαι εδώ , συμμετέχεις και εσύ απλά μπορεί η ζωή να τρέχει λίγο παραπάνω από ότι εσύ θες…

Αλλά αρκεί το χέρι του , μια καλή φίλη , ένα χάδι από τα μικρά σου αστεράκια και τότε ναι…τα προφταίνεις όλα και πάλι….

Καλή Βδομάδα…..

Γεμάτη και πάλι…χωρίς φόβο  πλέον γιατί τα μικρά και ουσιώδη είναι εκεί…αρκεί να τα δούμε.!!

……………………………….Αφροδίτη………………………

Advertisements

About afroditi22

Μαμά...full time....!!!!!
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s