Όταν Μοιράζεσαι , τότε Όλα φαίνονται απλά!


Το τελευταίο διάστημα μιλάμε πολύ στις ομάδες και στις συνεδρίες τις ατομικές για τον Φόβο!

Όσον αφορά τους ενήλικες είναι ένα θέμα που τρομοκρατεί όταν έρχεσαι αντιμέτωπος αλλά σε χαλαρώνει όταν πλέον τον έχει μπροστά σου και προσπαθείς να τον διαχειριστείς.

Όσον αφορά όμως τα παιδιά φαντάζει τρομακτικό και για τον θεραπευτή για το ποια θα είναι η αντίδραση του αλλά και για τα ίδια τα παιδιά!

                        Image

Όμως με μεγάλη μου έκπληξη κάθε φορά , τα παιδιά με εντυπωσιάζουν!

Στην αρχή είναι διστακτικά αλλά όταν νιώσουν ότι είσαι εκεί και νιώθεις τον φόβο τους , τα ακούς τότε εκείνα απλά το μοιράζονται και τότε γαληνεβουν.

Γιατί με τα παιδιά ακόμα και ο φόβος σου δείχνουν ότι είναι κάτι απλό όταν το μοιράζεσαι ή απλά όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με αυτόν!

Ο Κωνσταντίνος είναι μπορώ να πω ένα παιδί θαρραλέο , δεν λέω ότι είναι και ατρόμητος αλλά σίγουρα έχει θάρρος!Το παλεύει , το προσπαθεί όχι μόνο τώρα αλλά από μικρή ηλικία.

όταν ήταν περίπου δύο χρονών και πήγε για πρώτη φορά Παιδικό Σταθμό στην αρχή έκλαιγε όταν τον άφηνα στην πόρτα της τάξης του….χρειάστηκε αρκετό καιρό να προσαρμοστεί με τα παιδιά και τις Παιδαγωγούς!

Τον πρώτο μήνα απλά καθόταν σε μια καρέκλα και παρακολουθούσε τα υπόλοιπα παιδιά…ήθελε τον χρόνο του.και στο τέλος τα κατάφερε!Και τα κατάφερε με το να τα κρατάει το εισιτήριο του Λεωφορείου που μας πήγαινε κάθε μέρα στον Σταθμό!

Αυτό το εισιτήριο λοιπόν του έδινε το κουράγιο που χρειαζόταν εκείνος για να «κρατηθεί» , να ξεχνιέται μέχρι την ώρα που θα πήγαινα να τον πάρω το απόγευμα!

Και  όταν μου το είπαν οι Παιδαγωγοί συγκινήθηκα και για αυτό που εκείνος είχε αποφασίσει να έχει κάτι από την μαμά αλλά και για το ότι βρήκε από μόνος του αυτό που θα του απομάκρυνε τον φόβο του!

Ο Κωνσταντίνος όμως έχει και φοβίες..όχι απο αυτές που θεωρούνται παιδικές…απο τις άλλες…Απο αυτές που έχουν έρθει λόγω καταστάσεων , λόγω κυρίως δικής μου και του πατέρα του αντίδρασης και αντιμετώπισης διαφόρων περιστατικών του μικρού σε πολύ μικρή ηλικία!

Και ναι…το ομολογώ ότι σε αυτό έχω μερίδιο ευθύνης!

Όταν ο Κωνσταντίνος ήταν περίπου 9 μηνών αρρώστησε πρώτη φορά με Λαρυγγίτιδα.

Στην Βάφτισή του  ήταν με σκληρή αγωγή κορτιζόνης και μάσκες!

Η Γιατρός μας είχε πει ότι έχει ευαισθησία στον λαιμό.και όποτε έχει ιώσεις θα τον «χτυπάει» εκεί.Στο άκουσμα αυτό εμείς δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τι μπορεί να είχαμε να αντιμετωπίσουμε.

Ήταν τόσο έντονες οι ιώσεις σε συνδιασμό με την Λαριγγίτιδα που περνούσε κάθε φορά ο μικρός που αναγκαζόμασταν να κάνουμε άπειρες εισαγωγές σε όλα τα εφημερεύοντα Νοσοκομεία της Αττικής!

Εμείς σαν γονείς που ερχόμασταν αντιμέτωποι με όλο αυτό πρώτη φορά , αντιδρούσαμε με έντονο φόβο γιατί όταν βλέπεις το παιδί σου να μην μπορεί να πάρει ανάσα και να μην ξέρεις τί να κάνεις…νιώθεις τόσο αβοήθητος!

Ο φόβος δεν είναι ο μόνος που σε κοντοζυγώνει!

Απόγνωση και φόβος μαζί είναι ένας συνδιασμός που το νιώσαμε για περ΄πιου 5 χρόνια!

Θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα την λέξη από το στόμα του γιατρού» εισαγωγή» , και καθώς πήγαινα στο δωμάτιο του Νοσοκομείου τον μικρό…έκλαιγα!

Όχι για το γεγονός αλλά για το ότι ήξερα ότι εκείνος φοβόταν…και φοβόμουν και εγώ μαζί…και δεν μπορούσα απλά να τον κάνω να νιώσει καλύτερα!

Αυτή η εικόνα συνέβη αρκετές φορές για τα επόμενα χρόνια…

Η Απόγνωση που και που έδινε την θέση της σε άπειρα ερωτηματικά, σε επισκέψεις γιατρών αλλά Εκείνος ήταν εκεί….Παραμόνευε την κάθε στιγμή μας , δεν μας άφηνε να νιώσουμε ξέγνιαστοι , ανέμελοι γιατί Εκείνος βρισκόταν εκεί…

Φοβός….

Φοβόμασταν να μην τρέξει πολύ και αρχίσει ο βήχας , να μην ιδρώσει , να πέσει για ύπνο και να κοιμηθεί χωρίς να ξυπνήσει απο τον βήχα που μα έκανε να κοιταζόμαστε με τον Δημήτρη ….

Το άγχος και ο φόβος του μικρού βέβαια γινόταν έντονο σε καθε τέτοιο περιστατικό γιατί εμείς κυρίως αντιδρούσαμε έτσι!

Εμείς φοβόμασταν τόσο πολύ για εκείνον , εμείς δεν ξέραμε τί να κάνουμε , πώς να αντιδράσουμε και έτσι μεταφέραμε τον φόβο το δικό μας σε εκείνον!Και όταν βλέπεις τους μοναδικου΄ς ανθρώπους που έχεισ στον κόσμο να φοβούνται , τότε και εσύ θα φοβηθείς….

Τόσο απλό!

Όταν περνούσε ο καιρός και ο Κωνσταντίνος κάθε δορά που άρχιζε να βήχει μας κοιτούσε να δει πώς θα αντιδράσουμε εμείς για να δει και εκείνος τί θα  κάνει , όταν πλέον κατάλαβα ότι κάθε φορά που είχε βήχα ήθελε να κομηθεί στο σαλόνι για να έχει γρήγορη πρόσβαση στην έξοδο του σπιτιού για να μπορεί να αναπνεύσει , τότε κατάλαβα ότι κάτι δεν έχουμε κάνει σωστά εμείς!

Όταν λοιπόν σκέφτηκα ότι εκείνος έχει εμάς για να νιώσει ασφάλεια και εμείς δεν του το προσφέρουμε αυτό , όταν εκείνος έβηχε και μας κοιτούσε για να πάρει κουράγιο και το μόνο που έβλεπε ήταν τρόμος και απόγνωση στα μάτια μας ώσπου κάποια στιγμή σταμάτησε να μας κοιτά…τότε συνειδητοποίησα τί έπρεπε να κάνω!

Αυτό που ήδη έπρεπε να είχα κάνει….

Να πιάσω τον δικό μου Φόβο , να τον εξημερώσω για να γαληνεύσω εκείνον!

Το πάλεψα λοιπόν την επόμενη φορά όταν είχαμε πάλι περιστατικό παρόμοιο!

Και ήμασταν μόνο εμείς οι δύο…εγώ και ο Κωνσταντίνος….

Και έβηχε πολύ και αυτό που έκανα ήταν απλά να είμαι εκεί , να του μιλώ ήρεμα , να του λέω ότι δεν είναι τίποτα , ότι θα περάσει….Και δεν του το έλεγα μόνο…το πίστευα…Και το πίστεψε και εκείνος…Και φάνηκε στα μάτια του….

Όπως φαίνεται στα μάτια του κάθε παιδιού….

Και η ανάρρωση ήρθε πιο γρήγορα αυτήν την φορά , χωρίς νοσηλείες.

Και όχι δεν έγινε το θαύμα…απλά διώξαμε τον Φόβο!

Τον έδιωξα πρώτη εγώ και μετά εκείνος.

Και απλά αντιμετωπίσαμε το περιστατικό σαν κάτι απλό….κάτι που το ξέρεις δεν το φοβάσαι.Απλά το φέρνεις εις πέρας!

Και αυτό κάναμε.

Και από τότε κάθε φορά που περνάμε κάτι παρόμοιο , κοιταζόμαστε στα μάτια αλλά πλέον αυτό που λέμε είναι , «θα το ξεπεράσω»…»δεν φοβάμαι»….γιατί έτσι είναι.

Ο φόβος πια δεν υπάρχει!

Του το δείξαμε και το ένιωσε…και το νιώσαμε πρώτα εμείς…γιατί έτσι έπρεπε να γίνει!

Πρώτα πρέπει να φοβηθείς , μετά να το δεχτείς ότι  Ναι…Φοβάσαι και μετά τον διώχνεις μακρυά!

Και αυτό είναι κάτι που το μάθαμε παρέα με τον μικρό….Και εγώ δεν φοβήθηκα να το παραδεχτώ και σε εκείνον….του το είπα…του το έδειξα και μετά το αντιμετωπίσαμε μαζί…

Γιατί αυτό που μου έμαθαν τα παιδιά μου είναι ότι όταν κάτι το μοιράζεσαι, τότε δεν φοβάσαι τίποτα!

 

Προχθές ο Κωνσταντίνος ήρθε ξαφνικά και μου είπε...

«Μαμά….όταν φοβάσαι κάτι απλά το δέχεσαι και μετά φεύγει…έτσι όπως ήρθε φεύγει!»….

Για να μην φοβάσαι, αντιμετωπίζεις τον φόβο κατάμουτρα!

                           Image

Καλό υπόλοιπο λοιπόν….Καλό Σαββατοκύριακο με ή χωρίς φόβο αλλά πάντα μαζί!

……………………………Αφροδίτη………………….

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

About afroditi22

Μαμά...full time....!!!!!
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Όταν Μοιράζεσαι , τότε Όλα φαίνονται απλά!

  1. Ο/Η lona λέει:

    gia sou afroditi mou aresoun poli ta kimena sou giati kai ego ime poli evestitopiimeni me ta pedia megalosa oso mporousa kalitera ta pedia mou kai sinexizo na asxoloume me ti diapedegogisi alon pedion ,den exo stamatisi stigmi omos na diavazo opio thema exi sxesi me psixologia kai diapedagogisi giati panta kati akoma pernis i epeveveonis oti exis xiristi oso kalitera ginetaoti exi sxesi me to pedi giatiemis imaste auti pou tha plasoume asfalis kai olokliromenous enilikes pou kai auti me tis siratous tha megalosous sostous kai propanton eutixismenous anthropous

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s