Ένας Άγιος για όλους μας…..


Σε λίγες μέρες , έρχονται  τα Χριστούγεννα!

Από παιδί ήταν η αγαπημένη μου γιορτή  και σε ποιο παιδί δεν είναι!

Θυμάμαι ότι τέτοιες μέρες ανυπομονούσα να κλείσουν τα σχολεία και να έρθουν Χριστούγεννα!

Θυμάμαι ότι αυτό για το οποίο ανυπομονούσα ήταν ότι θα έρθει αυτός ο γελαστός παππούς ,με την άσπρη γενειάδα , την τόσο όμορφη στολή του που και αυτή λόγω των ημερών φαντάζει τόσο γιορτινή , τόσο χαρούμενη!

                            Image

                                           http://www.paramithia-gia-paidia.gr/paramithia/dhmiourghste/grapse-gramma-ston-agio-vasili/

Θα του έγραφα το γράμμα και θα το έβαζα κάτω από το δέντρο για να έρθει να το πάρει ο ίδιος!

Αργότερα , όταν έκανα τα δικά μου παιδιά διάνθισα την ιστορία…την πασπάλισα με πιο πολύ χιόνι , καμπανάκια , χαρούμενες φωνές!

Ακόμα είναι έντονη η χαρά μου καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα!

Ακόμα περιμένω να σταματήσω με την ίδια χαρά την δουλειά μου εγώ και ο Δημήτρης και ο μικρός το σχολείο!

Ακόμα γράφω το γράμμα!…Ναι…Ακόμα!

Και κάθε φορά η χαρά μου είναι η ίδια….

Αλλά πλέον δεν είναι μόνο χαρά , είναι και ανυπομονησία και ενθουσιασμός για τη εκπλήρωση αυτών που ζήτησα από τον παππούλη με την άσπρη γενειάδα!

Όταν γεννήθηκε ο Κωνσταντίνος  και εκεί περίπου στα δύο του χρόνια , αρχίσαμε να του λέμε για τον Άγιο Βασίλη  για τα δώρα που θα του έφερνε για το έλκηθρο , και την μουσική εκείνη τη βραδιά που θα πλανιέται σε όλον τον κόσμο…

Και για πρώτη φορά όλος ο πλανήτης θα προσμένει κάτι τόσο ευχάριστο!

Το προσωπάκι του ήταν τόσο ενθουσιασμένο ακούγοντας όλα αυτά , μάτια ορθάνοιχτα , και αυτάκια γεμάτα από την μουσική που του περιέγραφα!

Είχε τόση χαρά όταν του έφερα το χαρτί που εκεί θα του γράφαμε το γράμμα , δηλαδή εγώ θα το έγραφα , εκείνος θα του ζωγράφιζε μια ζωγραφιά!

Έπρεπε να κάνει κάτι και εκείνος για να αισθανθεί με κάποιον τρόπο ότι το κάνουμε αυτό!

Και η πρώτη μας φορά ήταν για εμένα κάτι μαγικό….Αυτό για το οποίο εγώ σαν παιδί χαιρόμουν τόσο εκείνες τις μέρες , είχε έρθει η  ώρα να το κάνω και εγώ με τη σειρά μου στο δικό μου παιδί!

Πόσο ωραίο είναι αυτό , πόσο συγκινητικό , η πρώτη μου φορά σαν μαμά!

Το βράδυ  που το γράψαμε το βάλαμε σε ένα κλαδί του δέντρου μας και περιμέναμε να το πάρει….

Όταν ο Κωνσταντίνος με ρώτησε ποιος θα έρθει να το παραλάβει το γράμμα από το σπίτι μας , τότε χωρίς καμιά καθυστέρηση  , του απάντησα ότι ο Άγιος δεν μπορεί να έρθει να το πάρει γιατί εκείνος ήταν απασχολημένος εκείνες τις μέρες με την οργάνωση του ταξιδιού του και  την ξεκούραση του…έπρεπε να ξεκουραστεί γιατί είχε μια τόσο μεγάλη αποστολή και δεν έπρεπε να απογοητεύσει κανένα παιδάκι εκείνο το βράδυ!

Οπότε εκείνοι που θα έκαναν εκείνη την δουλειά ήταν τα… Ξωτικά!

                                                    Image

                                                               http://enosigoneon.blogspot.gr/2012_12_01_archive.html

Αχ αυτά τα αγαπημένα τα ξωτικά!

Αυτά κουράζονταν να φτιάξουν τα δώρα για τα παιδιά , έπρεπε να ανταπεξέλθουν στις παιδικές προσδοκίες…είχαν τόση δουλειά!

Εκείνα λοιπόν θα έρχονταν κάποιο βράδυ για να πάρουν το γράμμα του , αλλά επειδή είναι μικρά και πονηρά και άτακτα και φοβούνται και εμάς μην τα δουν , έπρεπε να κάνουμε πολύ ησυχία και να κοιμόμαστε νωρίς για να γίνει αυτό!!!

Με πόση χαρά και ανυπομονησία για το πρωινό ξύπνημα  πέφταμε για ύπνο εκείνες τις μέρες!

Τελικά το γράμμα εξαφανιζόταν κάποιο πρωινό και ήμασταν σίγουροι ότι θα πήγαινε στον παραλήπτη του.

Η χαρά του ήταν τόσο μεγάλη που εκείνη τη  μέρα το είπε σε όλους ότι μας επισκέφτηκαν τα ξωτικά!

Και η πρώτη φορά που εκείνος άνοιξε τα δώρα του , αυτά που του έφερε ο Άγιος ήταν μέσα σε φωνές χαράς  που δεν σταματούσαν για όλη την μέρα!

Και εγώ μαζί του χαιρόμουν γιατί πήρε λίγο από τη  μαγεία αυτή του Άγιου Βασίλη!

Τα τελευταία χρόνια που πλέον είναι μαζί μας και ο Βαγγελίνος οι φωνές χαράς και η ανυπομονησία διπλασιάζεται!

Ο Βαγγελίνος την πρώτη φορά που άκουσε την ιστορία είχε τόσε απορίες για τα ξωτικά…

Πώς θα χωρέσουν από το τζάκι,?

Μήπως πάρουν και εκείνο μαζί τους φεύγοντας?

Και αν δεν το πάρουν το γράμμα?Θα προλάβουν τα ξωτικά?

Το στόμα του ήταν ορθάνοιχτο!

Και εγώ να συμπληρώνω κάθε φορά και από κάτι καινούριο…..Κάτι που θα τους  έκανε την φαντασία τους ακόμα πιο ζωηρή , την χαρά τους πιο μεγάλη , τις γιορτές πιο φωτεινές!

Και πέρυσι ξύπνησαν από πολύ νωρίς για να δουν τα δώρα τους , να δουν αν ο Άγιος έφαγε τελικά τα γλυκά και ήπιε και το γάλα….

Και είναι νομίζω το μόνο πρωινό που μπορεί να έχουμε κοιμηθεί αργά εμείς αλλά ξυπνάμε μαζί τους με την ίδια ανυπομονησία!

Μοιραζόμαστε μαζί τους και εμείς αυτήν την χαρά , αυτήν την εκπλήρωση των επιθυμιών τους και ζούμε λίγο αυτό που ζούσαμε και εμείς σαν παιδιά….

Πόσο μαγικά μπορούν να γίνουν τα Χριστούγεννα όταν έχεις παιδιά!

Πόσο μοιράζεσαι μαζί τους , πόσα νιώθεις και εσύ σκεφτόμενη τα δικά σου Χριστούγεννα , του γράμματος  που εσύ έστελνες σε εκείνον τον Άγιο .

Πέρσι ο Κωνσταντίνος αφού έγραψε το γράμμα το είπε την επόμενη μέρα στον φίλο του.

Εκείνος του απάντησε ότι ο Άγιος δεν υπάρχει και η μαμά του και ο μπαμπάς του του φέρνουν τα παιχνίδια……

Ήρθε σπίτι και μου το είπε….

Χωρίς μανικό και φόβο στα δικά μου μάτια , του απάντησα αν ο φίλος του είχε γράψει γράμμα στο Άγιο….γιιατί αν δεν γράψεις γράμμα εκείνος δεν μπορεί να σου φέρει κάτι γιατί μπορεί να μην χρειάζεσαι κάτι…

Ζητάμε από εκείνον αυτό που χρειαζόμαστε , αυτό που έχουμε ανάγκη και εκείνος μας το εκπληρώνει!

Ότι και να είναι αυτό….

Το έλεγα και το πίστευα και το πίστεψε και εκείνος!

Φέτος ο Μάνος , το παιδί που πέρυσι δεν πίστευε , φέτος έγραψε παρέα με τον Κωνσταντίνο το γράμμα του!

Και αυτό με συγκίνησε ακόμα πιο πολύ…

Γιατί αυτό το μικρό πλάσμα που πιστεύει σε αυτόν τον παππού , το πιστεύει τόσο πολύ που κατάφερε να πιστέψει και τον φίλο του…και γράψανε μαζί το γράμμα….

Τα Χριστούγεννα δεν είναι έτσι απλά Μαγικά…Η γέννηση του θεανθρώπου , ο Άγιος Βασίλης που εκπληρώνει τις επιθυμίες των μικρών παιδιών , η ανάγκη όλων μας να πιστέψουμε σε κάτι τόσο μαγικό….Να πιστέψουμε σε κάτι που να μας δείχνει ότι υπάρχει κάποιος εκεί έξω που αν δεν μας ακούσει φέτος…του χρόνου θα το κάνει σίγουρα..και θα το κάνει!

Ο Κωνσταντίνος είναι 8 χρόνων….και είμαι σίγουρη ότι θα συνεχίσει να πιστεύει σε αυτόν τον παππού με την άσπρη γενειάδα και την κόκκινη στολή…γιατί και εγώ πιστεύω σε εκείνον , στον Άγιο με την ίδια πίστη και ελπίδα όπως το δικό μου μικρό πλάσμα…Και εγώ περιμένω αυτήν την γαλήνη , την αναμονή ότι θα γίνει αυτό που χρειάζομαι , αυτό που έχω ανάγκη…και κάθε χρόνο πραγματοποιείται…..

Αυτό που ζητάω κάθε χρόνο , εδώ και δέκα περίπου χρόνια , πραγματοποιείται…και είμαι ευγνώμον για αυτό…

Και ξέρω ότι όταν έρθει η στιγμή να αναρωτηθεί και ο μικρός μου για το αν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης ή ένας φίλος τους και πάλι τους πει το αντίθετο , είμαι σίγουρη ότι θα σκεφτούν ότι αφού η μαμά το πιστεύει…

Υπάρχει εκείνος!!!!

Καλή βδομάδα….

Λίγες μόνο μέρες από την πιο αγαπημένη γιορτή του Χρόνου!

………………………………………………………Αφροδίτη……………………………………..

Advertisements

About afroditi22

Μαμά...full time....!!!!!
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s