Οι Μέρες με τους Δράκους….


Πριν λίγες μέρες έγραφα για την ζωή που είναι τόσο ωραία….

Το έγραψα σκεπτόμενη τα δυο μου αγόρια και το νόημα την ευτυχίας που μου δίνουν και οι δύο τους!!

Μετά από λίγες μέρες ένα απρόσμενο γεγονός…άσχημο βέβαια σε ένα πολύ κοντινό μου άνθρωπο , με ταρακούνησε!

Ουσιαστικά όχι απλά με ταρακούνησε , ήταν σαν να ζούσα μηχανικά τις επόμενες μέρες , σαν να ήμουν εγώ παρατηρητής της δικής μου ζωής!Περιμένοντας τα αποτελέσματα για να μπορέσουμε να αναπνεύσουμε….

Τόσο απλά ,τόσο ξαφνικά , λίγο πριν τις μέρες του Βαλεντίνου…..Τις μέρες που γιορτάζαμε την Αγάπη….Τον Έρωτα…την Συντροφικότητα τελικά!

Πόσο όμως ένα γεγονός ξαφνικό που έρχεται από την μια μέρα στην άλλη σε επηρεάζει τόσο πολύ στην ζωή σου και πόσες μνήμες ξεθάβονται επίσης….

Άσχημες μνήμες και κυρίως θρηνείς και πάλι την απώλεια ενός άλλου αγαπημένου προσώπου…τόσο δικού σου….

Οι μέρες που ακολούθησαν μετά από όλο αυτό ήταν άσχημες…άδειες….μετέωρες.

Προσπαθούσα να συμμετάσχω στην δική μου ζωή τις επόμενες μέρες με πολύ προσπάθεια και σχεδόν τα κατάφερα.

Σχεδόν….

Προσπαθούσα να πάρω την ενέργεια από τα μικρά πλασματάκια μου γεμίζοντας την αγκαλιά μου και προσπαθώντας να γαληνέψω μέσα εκεί….

Σχεδόν τα κατάφερνα….

Έβαζα το ραδιόφωνο το πρωί για να κάνω φασαρία στις σκέψεις που με επισκέπτονταν το πρωί…..

Χαμογελούσα με κάθε αστείο που άκουγα προσπαθώντας να ξεχαστώ…..

Παίρνοντας άδεια απ τον εαυτό μου μια μέρα κάνοντας τίποτα και απλά πηγαίνοντας βόλτα το πρωί για καφέ…..

Σχεδόν στο στόχο όμως να τα καταφέρω…..

Όταν πήραμε τις απαντήσεις που ήταν θετικές όμως , με χαροποίησε , με ηρέμισε αλλά δεν με γαλήνεψε …….

Ήταν τόσο έντονο όλο αυτό επί τρείς μέρες που χρειαζόμουν πολύ καιρό για να γαληνέψω εγώ η ίδια την ψυχή μου.

Οι απαντήσεις ήταν θετικές…ήταν αυτό για το οποίο προσευχόμουν όλη την μέρα συνειδητά και ασυνείδητα όταν προσπαθούσα σχεδόν μόνη μου….

Γιατί όμως δεν μπορούσα να ηρεμίσω ::

Γιατί ενώ όλα ήρθαν έτσι όπως περιμέναμε όλοι μας τελικά εγώ δεν μπορούσα να βρω την ψυχική μου ηρεμία::

Πόσο απλά είναι όμως όλα?

Πόσο μπροστά μας είναι όλα , όλα όσα έχουμε θάψει εμείς οι ίδιοι μέσα στην ψυχή μας , ή έτσι νομίζουμε τουλάχιστον…..

                                                             Εικόνα

 

                                                                 http://www.greecelands.com/category/sevntas/page/98/#.UwvcpeN_uSo

Πόσο εύκολα βγαίνουν όλα στη επιφάνεια και πάλι με ένα απλό άνοιγμα αυτής της μικρής πόρτας που νομίζουμε ότι την έχουμε κλειδώσει τόσο καλά?

Πόσο εύκολα μπορούν να βγουν όλα από μια μικρή χαραμάδα τελικά?

Τον μπαμπά μου τον έχασα σε πολύ μικρή ηλικία….ακόμα θυμάμαι εκείνες τις μέρες..πως να τις ξεχάσεις άλλωστε τις στιγμές που χάνεις τον Βασιλιά σου…..

Χάνεις εκείνον που σε κάνει να αισθάνεσαι μοναδική , που ξέρεις ότι θα σου πει αυτό που πρέπει να ακούσεις , χάνεις τον μοναδικό άνθρωπο που είσαι και εσύ τόσο μοναδική για εκείνον….

Χάθηκε τόσο νέος από μια νόσο που φεύγουν πλέον όλοι…

Μια νόσο που πλέον είναι τόσο κοντά μας….

Τόσο κοντά μας που δεν μπορείς να φανταστείς ότι θα χάσεις έναν τόσο δικό σου άνθρωπο…Τόσο κοντά σου που σε φοβίζει….

Το περιστατικό αυτών των ημερών λοιπόν δεν ήταν τόσο έντονο τελικά….οι Μνήμες που ξύπνησαν , οι μνήμες που ξετρύπωσαν από την χαραμάδα ‘ήταν έντονες….

Οι μέρες που έζησα σαν παιδί , τα χρόνια που βλέπεις τον Βασιλιά σου να σβήνει γύρισαν με τέτοιο ξεδιάντροπο τρόπο που ήταν σαν να τα  ξαναζούσα……

Σε όλους ήρθαν αυτές οι μνήμες τελικά….Και για μια ακόμη φορά τις ξανά έζησα…και αυτήν την φορά θρήνησα με τον δικό μου τρόπο….

Για εκείνον που χάθηκε…για εμάς που τον χάσαμε και μας λείπει τελικά καθημερινά…

Μας λείπει και αυτή η απουσία είναι τόσο αισθητή…τόσο δίπλα μας…που πορευόμαστε μαζί της….

Που νομίζουμε ότι την έχουμε αμπαρώσει τόσο καλά…τόσο σφυχτοκλειδωμένη που τελικά οι μνήμες ξετρυπώνουν γελώντας ειρωνικά.

Δεν ήταν το γεγονός που συνέβη…δεν ήταν η αγωνία των ημερών.

Ήταν η απουσία τελικά.

Ήταν η απουσία που βγήκε στη επιφάνεια και που για μια ακόμη φορά θρηνήσαμε….

Αισθανθήκαμε την απουσία του , γευτήκαμε τις μέρες που έφυγε από εμάς και «γυρίσαμε» πάλι πίσω πιο ήρεμοι…πιο γαληνεμένοι.

Και έγινε έτσι γιατί το νιώσαμε ότι ήταν αυτό για το οποίο νιώθαμε μετέωροι…

Αυτό για το οποίο ένιωσα άδεια….Γιατί έλειπε εκείνος…..

Γιατί λείπει εκείνος…..

Όταν όμως τελικά βρίσκεις αυτό που φοβάσαι να παραδεχτείς , όταν έρχεσαι αντιμέτωπη με τις μνήμες και παλεύεις με αυτές…όταν δεν φοβάσαι να παραδεχτείς ότι φοβάσαι , ότι θρηνείς ακόμα , ότι νιώθεις καθημερινά πιο έντονο το κενό , τότε και μόνο τότε έρχεται η Γαλήνη και η Ηρεμία…..

Και έτσι έμαθα ότι πρέπει να παλέψεις με εσένα τον ίδιο τελικά…με τον εαυτό σου , με τα συναισθήματα σου , με την καρδιά σου…Ξεγυμνώνεσαι μέχρι εκεί που είσαι υποχρεωμένη και πρέπει να αντέξεις…

Και στο τέλος η δική σου δύναμη σε βγάζει νικητή….

Και όχι τελικά ο Χρόνος δεν είναι Γιατρός….Και ευτυχώς που δεν είναι….Γιατι οι μνήμες είναι εκεί και περιμένουν να ξετρυπώσουν και να γελάσουν ειρωνικα…Και στο τέλος να παλέψεις για τον εαυτό σου.

 

Και έτσι για μια ακόμη φορά λείπεις τις αξίες της ζωής σου , το νόημα της ζωής σου και λες και πάλι πόσο όμορφη είναι η ζωή…ακόμα και αν παλεύεις με τους δικούς σου δράκους…Και όσο εκείνοι θα είναι εκεί…Θα παραμονεύουν, Εκεί θα είμαι και εγώ…Περιμενονας τους και πάλι.

Μπαμπά μου….μας λείπεις….

 

…………Αφροδίτη……….

 

.

 

Advertisements

About afroditi22

Μαμά...full time....!!!!!
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

6 Responses to Οι Μέρες με τους Δράκους….

  1. Ο/Η katerina KaPa λέει:

    Αγάπη μου…με συγκίνησες. Πόσο υπέροχα το έγραψες…Η απουσία είναι που ξύπνησε, το κενό!!!Πόσο περήφανος θα είναι για εσένα και για αυτά τα μαγικά λόγια που έγραψες για εκείνον!!!!Να προσέχεις αγάπη εσένα και τα ζουζούνια….Σε σκέφτομαι και τέλος καλό…όλα καλά!!!!

  2. Ο/Η Tzina λέει:

    Οι μνήμες καλά κρυμμένες ξετρυπώνουν εκεί που δεν το περιμένεις…
    Καλό.. και κακό!
    Υπέροχη αποτύπωση συναισθημάτων!!!
    Φιλιά Αφροδίτη μου 🙂

  3. Ο/Η Αλεξανδρα λέει:

    Τα γραφεις τόσο παραμυθενια ρεαλιστικα.
    Αχ αυτα που κρυβουμε κατω απο το χαλί, το κανουμε για να προχωρησουμε μπροστα και τελικα μας στελνουν τόοοσο πίσω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s