Υπέρ Γονείς…..Υπό παιδιά.


Τρίτη 18 Μαρτίου 2014……

 

…..Έχω καιρό να γράψω εδώ.

Μια η δουλειά πρωί και απόγευμα , μια το να γυρίσω στο σπίτι το μεσημέρι να δω τα παιδιά και να ξανά φύγω και πάλι!!

Το μεσημέρι μέχρι να φάω , γιατί τα παιδιά ήδη έχουν φάει στην γιαγιά , μου λένε τα νέα τους.

Πώς πέρασαν , τι έπαιξαν , τι έγινε στο σχολείο ο Κωνσταντίνος!

Μέχρι να έρθει η ώρα που θα φύγω πάλι και εκείνα θα κατσουφιάσουν!

Και εγώ θα κλείσω πίσω μου την πόρτα με τύψεις και μια ακόμη θλίψη βαριά , γιατί θα συνοδεύεται από την δική τους!

Ουφ…..

Κάθε φορά που φεύγω ή θα αργήσω και τους παίρνω τηλέφωνο , και ακούω την φωνή τους απογοητευμένη , η θλίψη μου μεγαλώνει ακόμα περισσότερο!

Όμως πλέον έχω αρχίσει να το δουλεύω αυτό σε εμένα το τελευταίο διάστημα και νομίζω ότι επειδή έχω ηρεμήσει εγώ σε αυτόν τον τομέα έχουν ηρεμήσει και τα παιδιά!

Τι θέλω να πω?

Πριν λίγους μήνες προσπαθούσα να  «βολέψω» τα πάντα μέσα σε ένα 24ώρο!

Παιδιά , δουλειά , σπίτι , βόλτες , διάβασμα του μικρού , να βάλω για ύπνο τον μικρό το μεσημέρι , να ταχτοποιήσω λίγο το σπίτι μέσα σε…15 λεπτά….

Και όλα αυτά κάθε μέρα επί μήνες!!

Το αποτέλεσμα ήταν ολέθριο….

Κούραση , εκνευρισμός , εξάντληση , και όχι μόνο σε εμένα , αλλά και στους υπόλοιπους στην οικογένεια.

Γιατί ως γνωστόν , όταν δεν είναι καλά η μαμά , κανείς δεν είναι καλά!!

Το τελευταίο διάστημα επίσης έχω παρατηρήσει ότι και πολλές μαμάδες , είτε δουλεύουν είτε όχι είναι σε μια παρόμοια θέση!!

Σε συζητήσεις σε ομάδες , σε ατομικές συνεδρίες έχω παρατηρήσει ότι οι μαμάδες πιο πολύ έρχονται γεμάτες με  τύψεις σε συναντήσεις.

Τύψεις γιατί δεν έχουν χρόνο για τα παιδιά , τύψεις γιατί δεν περνούν ποιοτικό χρόνο με εκείνα , γιατί δεν είναι εκεί πάντα για εκείνα.

Και τελικά δεν ξέρω αν τελικά είναι αυτό για το οποίο βλέπω πολλά θλιμμένα παιδικά πρόσωπα ή ότι υπάρχει κάτι άλλο!

Έρχονται μαμάδες λοιπόν που εκτός από τις τύψεις  τους μαζί φέρνουν και έρευνες που δείχνουν και «προστάζουν κατά κάποιον τρόπο τον δεκάλογο της καλής μαμάς και της πιο πετυχημένης με ευτυχισμένα παιδιά!

Βλέπω λοιπόν μαμάδες που προσπαθούν να τα φέρουν όλα εις πέρας όχι μόνο μέχρι εκεί που μπορούν αλλά υπερβαίνουν τα δικά τους όρια!!!

Και εκεί γίνεται το λάθος!

Κάνουμε πολλή παραπάνω προσπάθεια από ότι πρέπει!

                                 Εικόνα

 

                                                http://kids.in.gr/family/family-life/article/?aid=1231254878

 Αυτό που βλέπω και παρατηρώ είναι ότι τελικά ίσως προσπαθούμε όλοι μας πολύ παραπάνω από όσο πρέπει για το τι πρέπει να κάνουμε και πλέον είμαι βέβαιη ότι χάνουμε τα πιο σπουδαία!

Τις προάλλες έτυχα μπροστά σε ένα περιστατικό καθώς πήγαινα τον Κωνσταντίνο στο σχολείο.

Μια μαμά έκανε θέμα για κάτι που συνέβη στον παιδί της.

Από ότι κατάλαβα , ένας πιτσιρικάς  , συμμαθητής του πείραξε τον μικρό και μάλλον «έπεσαν» και κάνα δύο.

Ήρθε λοιπόν η μαμά να ζητήσει τον λόγο από τη Δασκάλα γιατί συνέβη αυτό , πως το επέτρεψαν στο δικό της παιδί να συμβεί και πάει λέγοντας και νομίζω ότι όσοι έχουμε παιδιά στο σχολείο μπορούμε να φανταστούμε τι επακολούθησε!!

Ακόμα φέρνω την εικόνα του πιτσιρικά που ήταν δίπλα στην μαμά του…..Ναι…απλά ήταν εκεί….όχι μπροστά της…ούτε δίπλα της….αλλά στο πλάι , και λίγο πίσω….

Με ένα βλέμμα ανέκφραστο , μάτια κολλημένα στο δάπεδο  και χέρια να κρέμονται….

Τι εικόνα , τι θλιβερή εικόνα!!

Μια μαμά να προσπαθεί να βγει μπροστά εκείνη από το παιδί της για τον λόγο βέβαια να το προστατέψει , να το κάνει να αισθανθεί ασφάλεια , να το υπερασπιστεί.

Από τη έκφραση και το ύφος του μικρού όμως δεν νομίζω να πέτυχε πολλά η κατά τα άλλα μανούλα τόσο γλυκιά που απλά προσπαθούσε να κάνει όπως νόμιζε εκείνη το σωστό!

Όταν έρχεται ο Κωνσταντίνος το μεσημέρι και μου λέει τα νέα του με το σχολείο πάντα τον ρωτάω για τους φίλους του , τι έκαναν , πως πέρασαν στο διάλλειμα , με ποιους έπαιξαν.

Όταν εκείνος λοιπόν μου λέει ότι κάποιος από τους συμμαθητές του τον πείραξε , τον νευρίασε , κτλ…και μου το λέει με τέτοιον τρόπο γιατί καταλαβαίνω ότι θέλει να πάω και εγώ εκεί να λύσω το όλο θέμα.

Και αφού τον αφήνω να μου πει , τότε αρχίζω εγώ.

Τον αφήνω να μου εξηγήσει τι έγινε , πως έγινε , πως αντέδρασε και όταν τελειώνει εκείνος , αρχίζω εγώ.

Τον καθοδηγώ στην ουσία για το αν κρίνει το πώς χειρίστηκε μια κατάσταση , αν αντέδρασε καλά , αν σκέφτηκε τελικά τον σωστό τρόπο να λύσει την συγκεκριμένη διαφορά του με τον συμμαθητή του.

Και ευτυχώς καταλήγουμε να σκέφτεται με τον τρόπο που πρέπει και που τον σκέφτηκε μόνος του τελικά και που πλέον εγώ η μαμά θα είμαι σίγουρη ότι θα το κάνει αν ξανά χρειαστεί!

Αυτό που θέλω να πω λοιπόν είναι ότι με αυτόν τον τρόπο του δείχνω ότι εγώ είμαι εδώ…Είμαι εδώ να του πω αυτό που πρέπει και θέλει να ακούσει από εμένα ,  αυτό που πρέπει να τον κάνω να σκεφτεί , αυτό που πρέπει να δει πριν του το πω εγώ ή πριν πάω εγώ στο σχολείο να το κάνω όλο εγώ αντί για εκείνον.

Γιατί το θέμα είναι όχι ότι εκείνος θα αισθανθεί άσχημα αν πάω εγώ να του λύσω το θέμα που αντιμετωπίζει αλλά και η εικόνα που θα έχει ο ίδιος μετά για τν εαυτό του.

Πόσο τον βοηθώ στην αυτοπεποίθηση του τελικά?

Πόσο τον βοηθώ εκείνον γενικά κάνοντας κάτι τέτοιο , παρόλο που κάποιες φορές νομίζω ότι όταν μου λέει κάτι ο μικρός για κάτι που του έτυχε εγώ με βλέπω εικόνα να είμαι ήδη στο σχολείο!!!!

Όμως βάζω φρένο σε όλο αυτό.

Όσο και αν θέλω να πάω….

Πρέπει να καταλάβει ότι εγώ θα είμαι εδώ , δίπλα του, όχι μπροστά του.

Θα είμαι δίπλα του τώρα και θα τον κάνω να νιώσει την ασφάλεια με αυτόν τον τρόπο!

Θα τον κάνω να νιώσει κύριος του εαυτού του από νωρίς γιατί έτσι ξέρω ότι ίσως προλάβω αρκετά.

Αλλά ακόμα και αν δεν προλάβω εγώ και πάλι  θα είμαι εκεί να του δείξω , ή να του λέω από τώρα καταστάσεις που να ξέρει πώς να τις χειριστεί.

Αυτό που βλέπω λοιπόν είναι μανούλες που προσπαθούν να είναι σε 1000 σημεία και απλά δεν τα καταφέρνουν…

Και έτσι γεμίζουν εκείνες τύψεις και τα παιδιά με θλίψη…..

Πονεμένες καρδιές και οι δύο.

Αν όμως πάψουμε για αρχή να διαβάζουμε δεκάλογους ευτυχίας για τα παιδιά μας και για εμάς που στο τέλος καταλήγουν δυστυχίας , και αν τότε οι μανούλες ακολουθούσαν το ένστικτό τους για το δικό τους παιδί , τότε θα είχαμε παραπάνω ευτυχισμένα παιδιά και πιο γαληνεμένες μανούλες…οπότε και πιο χαμογελαστά παιδιά

Όταν μια μαμά νιώθει φορτωμένη από τις τύψεις της , από τις ευθύνες τις προς εκείνα , νομίζοντας ότι εκείνα τα μικρά πλασματάκια δεν το καταλαβαίνουν , τότε δυστυχώς δεν είναι έτσι τα πράγματα…

Τα παιδιά όχι μόνο καταλαβαίνουν αλλά κυρίως νιώθουν!

Μια μαμά όταν είναι εκεί πριν από εκείνα , όταν προσπαθεί πιο πολύ από όσο πρέπει  , όταν εκείνη δεν είναι καλά , πόσο τα βοηθάμε να μεγαλώσουν συναισθηματικά?

Υπέρ γονείς θα τους ονόμαζα….

Και εγώ ανάμεσα τους.

Όμως το δουλεύω καθημερινά.

Προσπαθώ να είμαι δίπλα τους , να το νιώσουν ότι είμαι εδώ χωρίς η παρουσία μου να είναι πάντα εκεί….

                   Εικόνα

 

 

http://gr.dreamstime.com/%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BA-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1-%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B7-image6414104

 

Δεν πετυχαίνει πάντα αλλά όταν πετυχαίνει είναι η πιο ευτυχής συγκυρία και για τους δύο μας.

Γιατί ξέρω καταρχήν εγώ το πόσο ενίσχυσα την συναισθηματική του ισορροπία και το πόσο περήφανος ένιωσε εκείνος με τον εαυτό του και πόσο ασφαλής  ένιωσε που με αισθάνθηκε δίπλα του….και όχι μπροστά του!

Καλή και χαλαρή Βδομάδα σε όλους μας….

 

………………………Αφροδίτη………………….

Advertisements

About afroditi22

Μαμά...full time....!!!!!
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Υπέρ Γονείς…..Υπό παιδιά.

  1. Ο/Η Αγριμιώ λέει:

    Όσο σε διάβαζα, τόσο αγχωνόμουν. Νομίζω ότι κυρίως οι Ελληνίδες μαμάδες το έχουν αυτό, στο εξωτερικό δεν αγχώνονται και τόσο πολύ. Είναι και θέμα κουλτούρας λοιπόν. Σημαντικός παράγοντας. Άλλο Βαλκάνια και Μεσόγειος, άλλο Αγγλοσαξονικές χώρες. Δεν νομίζεις;

    Σωστή η οπτική σου γωνία – τα παιδιά πρέπει να μάθουν ότι είμαστε δίπλα τους, όχι ότι κάνουμε τα πάντα για αυτά. Πολλά πολλά φιλιά από Μελβούρνη

    • Ο/Η afroditi22 λέει:

      Agrimov moy!!!!
      Πως εισαι???
      Ετσι ειναι….οι ελληνιδες μαμαμδες και κυριως η ελληνικη κουλτουρα….Φιλια πολλα πολλα και ενα ηλιο ελληνικο σου στελνω!!!
      Να εισαι καλα σε φιλω

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s