Όταν τα βλέμματα πονάνε….


Πλέον βαδίζουμε στο τέλος της Σχολικής Χρονιάς και φέτος το περιμένουμε με μεγάλη ανυπομονησία!

Θέλουμε να ξεκουραστούμε πολύ φέτος το καλοκαίρι!

Θέλουμε να κάνουμε μπάνια , να χαλαρώσουμε γιατί η χρονιά ήταν πολύ φορτωμένη!!
Και ο φετινός χειμώνας προβλέπεται με έντονες και ευχάριστες αλλαγές!
Οπότε θέλουμε να μαζέψουμε δυνάμεις και ενέργεια και ευχάριστη διάθεση!
Ο καιρός είναι βέβαια Ανοιξιάτικος , ενίοτε πολύ καλοκαιρινός θυμίζοντας μας ότι πλησιάζει!!
Και εμείς απλά αναμένουμε!

Αυτό που μου κάνει εντύπωση καθημερινά με τα παιδιά στα σχολεία είναι πόσο έντονα έχουν το θέμα της ενσυναίσθησης!
Το πόσο νοιάζονται ο ένας για τον άλλον.
Το πόσο πολύ εύκολα μοιράζονται πράγματα!
Όσο εύκολα τσακώνονται , την αμέσως επόμενη στιγμή , μοιράζονται!!
Πόσα έχω μάθει αυτά τα δυο χρόνια από αυτά τα παιδιά!

Πέρσι ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά.
Για πολλούς γονείς το αίσθημα της στέρησης προς τα παιδιά τους , η έλλειψη φαγητού , ακόμα και η αίσθηση πείνας….
Το έβλεπες στα μάτια των παιδιών , όταν έβλεπαν άλλα να τρώνε στο διάλειμμα και κάποια άλλα να κοιτάνε…..Και πόσο μεγάλωναν τα μάτια τους…..Πόσο μίκραιναν τα μάτια των άλλων παιδιών που έτρωγαν….Και αμέσως , χωρίς δεύτερη σκέψη , ο ένας έδινε στον άλλον…Αυτός που είχε , έδινε σε αυτόν που δεν είχε.

Χωρίς κουβέντες , χωρίς λόγια , και οι δύο…απλά μοιράζονταν την στιγμή αλλά και τα συναισθήματα τους…Τόσο απλά!
Πόσο με δυνάμωνε αυτή η εικόνα κάθε φορά που ήμουν μάρτυρας μια τέτοιας σκηνής….Πόσο με έκανε περήφανη για τα παιδιά αυτά….Πόσο δυνατά τα έκανε όλο αυτό χωρίς να το ξέρουν ακόμα.
Πόσο ανιδιοτελής η πράξεις τους…..

Η περσινή χρονιά κύλησε πολύ δύσκολα και για τους Γονείς και για τα παιδιά.
Με Γονείς κουρασμένους , εξαντλημένους , αδύναμους να κάνουν κάτι γιατί τους είχαν στερήσει όλη την περηφάνια και τον αυτοσεβασμό.

Εικόνα http://stonipiagogio.blogspot.gr/2012/09/blog-post_7491.html

Και τα παιδιά το ένιωθαν όλο αυτό…Το ζούσαν και εκείνα με τον δικό τους τρόπο….
Με τα μάτια που τους κοιτούσαν έντονα όταν έτρωγαν κάτι , όταν αντί να πάνε εκδρομή εκείνα προφασίζονταν λόγους που δεν ίσχυαν…που απλά όλοι ξέραμε ,όλοι νιώθαμε και δεν μιλούσαμε , δεν μιλούσαμε με λόγια , αλλά με τα μάτια.
Βλέμματα κατανόησης , βλέμματα συμπαράστασης ……

Όμως αυτό το αίσθημα του Γονιού που δεν έχει να δώσει στο παιδί του, είναι απλά τόσο χειμαρρώδες που μπορεί να σε ισοπεδώσει…Και πόσοι γονείς το ένιωσαν αυτό…Και το νιώθουν ακόμη…
Πέρυσι στο άκουσμα ότι η Ελλάδα με την βοήθεια της Ευρώπης θα δίνει γάλα και φρούτα καθημερινά στα παιδιά στα σχολεία , ανακουφιστήκαμε όλοι μας….

Από αυτούς που δεν είχαν μέχρι και εκείνους που είχαν και κατάλαβαν ότι πλέον θα ανακουφιστούν οι πρώτοι και δεν θα υπάρχουν βλέμματα ντροπής και του ενός παιδιού και του άλλου….
Θυμάμαι ότι το είχα ακούσει ένα βράδυ , αφού είχαν βάλει τα παιδιά για ύπνο…..Την επόμενη μέρα τα αποτελέσματα αυτής της είδησης φάνηκαν σε όλους…
Πιο χαμογελαστά πρόσωπα , πιο χαρούμενα βλέμματα .
Βλέμματα ανακούφισης….Απο όλους μας….
Και αισθανθήκαμε ότι κάτι γίνεται , αν όχι για εμάς , για εκείνα!

Εικόνα

http://www.ethnos.gr/summary.asp?catid=23782&subid=2&pubid=3196760

Και περνούσε ο καιρός , και περιμέναμε όλοι μας….
Και περνούσαν οι μήνες και τα βλέμματα προσπαθούσαν να κρατήσουν την αισιοδοξία εκείνης την πρώτης μέρας στο άκουσμα εκείνης της είδησης….
Και προσπαθούσαν , και ρωτούσαν Δασκάλους , άλλους γονείς , και τίποτα….
Και απλά οι μήνες περνούσαν και επέστρεψαν τα βλέμματα που σε πονάνε στην ψυχή σου…μέσα βαθιά….
Και επανήλθαν τα βλέμματα…..

Και τελείωσε η χρονιά και ήρθε η επόμενη…Και εκείνη η είδηση δεν έγινε πράξη ποτέ….
Και τα βλέμματα πια είχαν αλλάξει μορφή….Δεν ήταν απελπισμένα , ήταν όμως κουρασμένα , από την αναμονή και τις υποσχέσεις….
Αλλά είχαν φως πλέον…είχαν μια λάμψη …

http://gr.forwallpaper.com/wallpaper/digital-blasphemy-wallpapers-pictures-spring-flowers-nature-wallpaper-718464.htmlΕικόνα

Και τα βλέμματα των γονιών και των παιδιών…..
Γιατί απλά , μάθαμε όλοι μας να δίνουμε «τροφή» στην ψυχή μας….
Μπολιάσαμε την ψυχή μας με πιο σημαντικές τροφές που τα αποτελέσματα τους θα παραμείνουν για πάντα.
Μάθαμε πολλά ο ένας για τον άλλον , επικοινωνήσαμε , εμείς και τα παιδιά μας μεταξύ τους , νιώσαμε τόσα πολλά , μοιραστήκαμε άλλα τόσα!
Και εμείς οι ίδιοι ανατρέψαμε τα βλέμματα της εξαθλίωσης σε βλέμματα λαμπερά.
Από αυτό το μπόλιασμα που σου δίνει λάμψη….Αγάπη.

Και πριν λίγες μέρες , πέντε μέρες πριν την Κυριακή των Εκλογών, ο Κωνσταντίνος γύρισε από το σχολείο με μια σακούλα φρούτα…..

Πέντε μήλα!
Και την επόμενη μέρα άλλα πέντε , και την επόμενη άλλα τόσα…και ο Μικρός αυτός με πόση περηφάνια είπε…
»Μαμά , μην ανησυχείς…Εγω θα φέρνω φρούτα από εδώ και πέρα…..»
Και εκείνα τα βλέμματα αυτές τις μέρες , δεν ενθουσιάστηκαν , δεν έλαμψαν πιο πολύ…

«Γελούσαν» με μια πικρή αίσθηση…
Και τα παιδιά ακούγονταν πολύ δυνατά από τον ενθουσιασμό τους που εκείνα έφεραν τα μήλα στους γονείς τους….Που θα χαρούν ίσως και οι γονείς , και έβλεπες τα βλέμματα των παιδιών να ψάχνουν βλέμματα ανακούφισης και χαράς στα βλέμματα αυτού του εξαθλιωμένου γονιού…..
Και πάλι οι γονείς δεν μιλούσαν….Μόνο τα μάτια μιλούσαν….Και το νιώθαμε όλοι μας….

Ένας κόμπος….
Μπορεί να μην έδωσαν τα φρούτα στα παιδιά να μην έδωσαν το γάλα που είχαν υποσχεθεί , μπορεί να ήμασταν μάρτυρες σε στιγμές τραγικές αλλά όμως τελικά «πήραμε» ο ένας από τον άλλον…Τα παιδιά μας «πήραν» πολλά το ένα από το άλλο.
Οι σκηνές που έβλεπα πέρσι δεν θα φύγουν ποτέ από το μυαλό μου.
Από την ψυχή μου….Αυτό το έντονο συναίσθημα που ένιωθες σε όλα τα βλέματα…στα παιδιά….
Δεν θα ξεχάσω αυτά που είδα , και κυρίως αυτά που ένιωσα.

Ούτε τα παιδιά ….
Όμως ξέρω ότι μάθαμε ο ένας πιο πολλά για τους εαυτούς μας , για τις αντοχές μας , για τον αυτοσεβασμό μας….
Και αυτό μας το έμαθαν τα παιδιά….

Εικόνα

http://www.osmelhores.net/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CF%84%CF%85%CE%BF-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%AD/

.Και νιώθω τόσο περήφανη που το έκαναν εκείνα που μας έμαθαν αξίες ,που μας τις θύμισαν έστω.

Καλό Σαββατοκύριακο….με βλέμματα και καρδιές «φρουτένιες»!!

……………Αφροδίτη…..,

 

 

Advertisements

About afroditi22

Μαμά...full time....!!!!!
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Όταν τα βλέμματα πονάνε….

  1. Ο/Η Αγριμιώ λέει:

    Δεν θέλω να σχολιάσω, γιατί στα πλήκτρα ματώνουν τα δάχτυλα.. Θα προσπαθήσω να μην επιστρέψω ποτέ στην ανάρτησή σου αυτή, αλλά ξέρω πως το χέρι θα πηγαίνει από μόνο του, εθισμένο πλέον στο «μοίρασμα» και το.. «άδειασμα». Σ’ευχαριστώ για το πρώτο.. 🙂
    Νοερές αγκαλιές από Μελβούρνη 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s