Ρομαντισμός σε λάθος Εποχή…..


Διακοπές , μπλε της θάλασσας , γέλια , παιχνίδια με τα παιδιά , το μυαλό να φεύγει….

ΠΑΣΧΑ2014 061

Έτσι περνάμε , αυτό είναι ξεκούραση.

Να μην σε ενοχλεί τίποτα , να μην νευριάζεις με τίποτα , να «φεύγει» το μυαλό…..
Να ξεφεύγει η ψυχή μαζί με το μυαλό…
Για αυτό μας αρέσει εδώ….για αυτό ζητάνε τα παιδιά να έρχονται εδώ…
Ξεφεύγουν και εκείνα και εμείς μαζί τους…

ΠΑΣΧΑ2014 053
Και όμως…ειδήσεις που δεν θα ήθελες ποτέ να ακούσεις , γεγονότα που απλά νόμιζες ότι δεν θα γίνουν ξανά ποτέ γιατί η παραλογία έχει σταματήσει….

Γιατί η λογική θα είχε υπερισχύσει….
Γιατί πίστευες ότι η ίδια Ανθρωπότητα θα έχει αλλάξει…θα έχει πάρει το μάθημα της μετά από τόσους πολέμους , μετά από τόσες ψυχές που είχαν χαθεί , για το τόσο αίμα που είχε χυθεί.

Και όμως…τελικά το πάθημα δεν έγινε μάθημα….
Η Ανθρωπότητα δεν άλλαξε…
Δεν κυριάρχισε η ανθρωπιά και η λογική….
Εμείς αλλάξαμε , εμείς ίσως τελικά ήμασταν λίγο παραπάνω ρομαντικοί….

Όλο το καλοκαίρι διαβάζουμε τα γεγονότα που συμβαίνουν στην Γάζα , για τους συνεχείς βομβαρδισμούς εκεί….

Διαβάζουμε , βλέπουμε εικόνες που δεν περιμέναμε να δούμε , και μια παραλογία μέχρι εκεί που δεν πιστεύαμε ότι μπορούμε να δούμε …
Πόσο αίμα έχει χυθεί , πόσος φόβος υπάρχει εκεί κάτω….

Πόσες ψυχές έχουν φύγει με το πιο άδικο τρόπο , με τον πιο απάνθρωπο τρόπο….
Το μωρό που γεννήθηκε από μια μητέρα νεκρή έδειξε το πόσο ήθελε να ζήσει , πόσο δυνατό ήταν τελικά να τα καταφέρει μέχρι να γεννηθεί….
Η μάνα χάθηκε τόσο άδικα…μικρή ίσως και εκείνη…
Όμως αυτό το πλάσμα ήρθε στο κόσμο αυτό , σε αυτόν το τόσο άσχημο τόπο , σε ένα τόπο κατεστραμλενο για να δείξει την ζωή….

Την ζωή μέσα σε αυτήν την ασχήμια…

Και πόσο τραγικό όμως ήταν όλο αυτό??
Η απόφαση που είχε πάρει αυτό το δυνατό μωρό ήδη μέσα από την κοιλιά της μάνας του για να ζήσει , το δικαίωμα για να ζήσει , του το άρπάξαν μέσα από τα ίδια του τα μικρά , αδύναμα χεράκια…..
Ειχαν δώσει λένε εντολή να σταματήσουν την παροχή ρεύματος στην Γάζα….
Και μαζί σταμάτησαν όλα…για την Shaima….
Και το άσχημο , το τραγικό είναι ότι αυτό το μικρό πλάσμα είχε την δύναμη να το παλέψει , απλά του πήραν το δικαίωμα να ζήσει….

Παιδιά σε σχολεία που «φεύγουν» έτσι απλά,,,ως μια είδηση σε site και Social Media….
Και μετά μια θλίψη….μόνο θλίψη….

Εικόνες που θα ξεχαστούν σίγουρα γρήγορα στην αμέσως επόμενη βουτιά σε αυτό το μαγευτικό μπλε….
Αυτό που σε κάνει να νιώθεις ανήμπορος τελικά δεν είναι ότι δεν μπορείς να κάνεις κάτι σε όλο αυτό…ότι ο απλός λαός είναι απλά θεατής….

Δεν το πιστεύω αυτό…ποτέ δεν το πίστεψα….Ποτέ δεν θα το πιστέψω…Ο Λαός είναι ξάγρυπνος….Βλέπει και αισθάνεται….

Θλίβεται….

Οργίζεται….
Όμως εμείς όλοι τελικά ίσως είμαστε πολύ πιο λίγοι από αυτό το μεγάλο θεριό….

Ίσως είμαστε πολύ πιο ρομαντικοί ότι θα το σταματήσουμε όλο αυτό όλοι μαζί με μια γροθιά….
Βλέποντας όλα αυτά , διαβάζοντας άλλα τόσα , σαν αυτό της Shaima δεν μπορεί παρά να νιώσεις έναν  κόμπο στο λαιμό , και πόνο σε όλο σου το κορμί….

Πονάς γιατί αισθάνεσαι το πόνο που νιώθει εκεί αυτός ο πονεμένος λαός , της μάνας που έχει στα χέρια της κάποιο άψυχο κορμί….

Και γιατί νιώθεις και εσύ ίσως όχι τον ίδιο πόνο αλλά την συμπονάς και αυτό έχει την ίδια περίπου σημασία….
Και μετά εύχεσαι , χωρίς να θέλεις να το ομολογήσεις στον ίδιο στο τον εαυτό , να μη συμβεί κάτι τέτοιο στα δικά σου τα παιδιά…

Να μην βρεθείς ποτέ σε αυτήν την θέση εκείνης της μάνας…..
Και τότε έρχονται οι τύψεις , που εσύ είσαι σε ένα σκηνικό , που αντί για βόμβες να πέφτουν ακούς τζιτζίκια παιδικά γέλια και φωνές χαρούμενες , που ακούς μουσική στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας για μπάνιο….
Και έτσι ξαφνικά σε «χτυπάει» και εσένα μια βόμβα….εκεί που κάθεσαι και χαζεύεις τα δικά σου πλάσματάκια , εκεί που απολαμβάνεις τον παγωμένο σου καφέ….

Σε χτυπάνε εκατοντάδες βόμβες…..και ίσως αυτές είναι οι χειρότερες τελικά…..

Είμαστε μήπως θεατές όλοι σε μια τραγική παράσταση??
Μήπως είμαστε παρατηρητές σε μια Παγκόσμια τραγωδία χάνοντας το πιο σημαντικό…την εμπιστοσύνη που έχουμε εμείς οι ίδιοι στους εαυτούς μας…?

Όχι….Τίποτα από αυτά….

χερια
Είμαστε όλοι τελικά πολύ Ρομαντικοί….Νομίζουμε ότι το τέλος δεν θα είναι αυτό που βλέπουμε να έρχεται…δεν το πιστεύουμε…..Δεν θέλουμε ίσως να το παραδεχτούμε….
Να παραδεχτούμε την ασχήμια αυτού του κόσμου…

.Αυτής της ανθρωπότητας….
Χάνονται ψυχές άδικα….Κάπου εκεί υπάρχει ένας λαός που υποφέρει που πονάει , που χάνεται….

Που όμως είμαι σίγουρη ότι παρόλα αυτά δεν έχει χάσει το κουράγιο του….

Που παρόλα αυτά ίσως και εκείνοι είναι Ρομαντικοί….
Που ίσως τελικά η Ελπίδα δεν θα πεθάνει τελευταία….

Ελπίζω!….Ναι!!!

Ο ρομαντισμός δεν είναι απλά μια δικαιολογία για να νιώσουμε καλύτερα…Ο ρομαντισμός μέσα του έχει συναισθήματα πιο πολλα…έχει και ανθρωπιά….Και για αυτό νιώθω καλά…Γιατί δεν έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας…
Απλά έχουμε χάσει λίγη από την δύναμη μας….

Ελπίζω….!
Σε εμάς ελπίζω και στον Ρομαντισμό που έχουμε όλοι μας…Γιατί τελικά…
Και ο πόλεμος ένα πάθος είναι…ίσως το χειρότερο…
Όπως και ο Ρομαντισμός…. Ένα πάθος….που όμως μέσα του έχει πίστη και ελπίδα…
Και με αυτά ίσως εμείς οι ίδιοι ίσως πολεμήσουμε καλύτερα….

Καλημέρα σε όλους….
Ας είμαστε ρομαντικοί…Αυτό τουλάχιστον δεν πονάει τόσο….Οι εικόνες του και το αποτέλεσμα του είναι λιγότερο φρικιαστικό….http://elitedaily.com/life/culture/night-owls-creative-intelligent/686025/
Δεν είναι τόσο άσχημο….

………………………….Αφροδίτη…………

Advertisements

About afroditi22

Μαμά...full time....!!!!!
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s