Όταν τα βλέμματα πονάνε….

Πλέον βαδίζουμε στο τέλος της Σχολικής Χρονιάς και φέτος το περιμένουμε με μεγάλη ανυπομονησία!

Θέλουμε να ξεκουραστούμε πολύ φέτος το καλοκαίρι!

Θέλουμε να κάνουμε μπάνια , να χαλαρώσουμε γιατί η χρονιά ήταν πολύ φορτωμένη!!
Και ο φετινός χειμώνας προβλέπεται με έντονες και ευχάριστες αλλαγές!
Οπότε θέλουμε να μαζέψουμε δυνάμεις και ενέργεια και ευχάριστη διάθεση!
Ο καιρός είναι βέβαια Ανοιξιάτικος , ενίοτε πολύ καλοκαιρινός θυμίζοντας μας ότι πλησιάζει!!
Και εμείς απλά αναμένουμε!

Αυτό που μου κάνει εντύπωση καθημερινά με τα παιδιά στα σχολεία είναι πόσο έντονα έχουν το θέμα της ενσυναίσθησης!
Το πόσο νοιάζονται ο ένας για τον άλλον.
Το πόσο πολύ εύκολα μοιράζονται πράγματα!
Όσο εύκολα τσακώνονται , την αμέσως επόμενη στιγμή , μοιράζονται!!
Πόσα έχω μάθει αυτά τα δυο χρόνια από αυτά τα παιδιά!

Πέρσι ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά.
Για πολλούς γονείς το αίσθημα της στέρησης προς τα παιδιά τους , η έλλειψη φαγητού , ακόμα και η αίσθηση πείνας….
Το έβλεπες στα μάτια των παιδιών , όταν έβλεπαν άλλα να τρώνε στο διάλειμμα και κάποια άλλα να κοιτάνε…..Και πόσο μεγάλωναν τα μάτια τους…..Πόσο μίκραιναν τα μάτια των άλλων παιδιών που έτρωγαν….Και αμέσως , χωρίς δεύτερη σκέψη , ο ένας έδινε στον άλλον…Αυτός που είχε , έδινε σε αυτόν που δεν είχε.

Χωρίς κουβέντες , χωρίς λόγια , και οι δύο…απλά μοιράζονταν την στιγμή αλλά και τα συναισθήματα τους…Τόσο απλά!
Πόσο με δυνάμωνε αυτή η εικόνα κάθε φορά που ήμουν μάρτυρας μια τέτοιας σκηνής….Πόσο με έκανε περήφανη για τα παιδιά αυτά….Πόσο δυνατά τα έκανε όλο αυτό χωρίς να το ξέρουν ακόμα.
Πόσο ανιδιοτελής η πράξεις τους…..

Η περσινή χρονιά κύλησε πολύ δύσκολα και για τους Γονείς και για τα παιδιά.
Με Γονείς κουρασμένους , εξαντλημένους , αδύναμους να κάνουν κάτι γιατί τους είχαν στερήσει όλη την περηφάνια και τον αυτοσεβασμό.

Εικόνα http://stonipiagogio.blogspot.gr/2012/09/blog-post_7491.html

Και τα παιδιά το ένιωθαν όλο αυτό…Το ζούσαν και εκείνα με τον δικό τους τρόπο….
Με τα μάτια που τους κοιτούσαν έντονα όταν έτρωγαν κάτι , όταν αντί να πάνε εκδρομή εκείνα προφασίζονταν λόγους που δεν ίσχυαν…που απλά όλοι ξέραμε ,όλοι νιώθαμε και δεν μιλούσαμε , δεν μιλούσαμε με λόγια , αλλά με τα μάτια.
Βλέμματα κατανόησης , βλέμματα συμπαράστασης ……

Όμως αυτό το αίσθημα του Γονιού που δεν έχει να δώσει στο παιδί του, είναι απλά τόσο χειμαρρώδες που μπορεί να σε ισοπεδώσει…Και πόσοι γονείς το ένιωσαν αυτό…Και το νιώθουν ακόμη…
Πέρυσι στο άκουσμα ότι η Ελλάδα με την βοήθεια της Ευρώπης θα δίνει γάλα και φρούτα καθημερινά στα παιδιά στα σχολεία , ανακουφιστήκαμε όλοι μας….

Από αυτούς που δεν είχαν μέχρι και εκείνους που είχαν και κατάλαβαν ότι πλέον θα ανακουφιστούν οι πρώτοι και δεν θα υπάρχουν βλέμματα ντροπής και του ενός παιδιού και του άλλου….
Θυμάμαι ότι το είχα ακούσει ένα βράδυ , αφού είχαν βάλει τα παιδιά για ύπνο…..Την επόμενη μέρα τα αποτελέσματα αυτής της είδησης φάνηκαν σε όλους…
Πιο χαμογελαστά πρόσωπα , πιο χαρούμενα βλέμματα .
Βλέμματα ανακούφισης….Απο όλους μας….
Και αισθανθήκαμε ότι κάτι γίνεται , αν όχι για εμάς , για εκείνα!

Εικόνα

http://www.ethnos.gr/summary.asp?catid=23782&subid=2&pubid=3196760

Και περνούσε ο καιρός , και περιμέναμε όλοι μας….
Και περνούσαν οι μήνες και τα βλέμματα προσπαθούσαν να κρατήσουν την αισιοδοξία εκείνης την πρώτης μέρας στο άκουσμα εκείνης της είδησης….
Και προσπαθούσαν , και ρωτούσαν Δασκάλους , άλλους γονείς , και τίποτα….
Και απλά οι μήνες περνούσαν και επέστρεψαν τα βλέμματα που σε πονάνε στην ψυχή σου…μέσα βαθιά….
Και επανήλθαν τα βλέμματα…..

Και τελείωσε η χρονιά και ήρθε η επόμενη…Και εκείνη η είδηση δεν έγινε πράξη ποτέ….
Και τα βλέμματα πια είχαν αλλάξει μορφή….Δεν ήταν απελπισμένα , ήταν όμως κουρασμένα , από την αναμονή και τις υποσχέσεις….
Αλλά είχαν φως πλέον…είχαν μια λάμψη …

http://gr.forwallpaper.com/wallpaper/digital-blasphemy-wallpapers-pictures-spring-flowers-nature-wallpaper-718464.htmlΕικόνα

Και τα βλέμματα των γονιών και των παιδιών…..
Γιατί απλά , μάθαμε όλοι μας να δίνουμε «τροφή» στην ψυχή μας….
Μπολιάσαμε την ψυχή μας με πιο σημαντικές τροφές που τα αποτελέσματα τους θα παραμείνουν για πάντα.
Μάθαμε πολλά ο ένας για τον άλλον , επικοινωνήσαμε , εμείς και τα παιδιά μας μεταξύ τους , νιώσαμε τόσα πολλά , μοιραστήκαμε άλλα τόσα!
Και εμείς οι ίδιοι ανατρέψαμε τα βλέμματα της εξαθλίωσης σε βλέμματα λαμπερά.
Από αυτό το μπόλιασμα που σου δίνει λάμψη….Αγάπη.

Και πριν λίγες μέρες , πέντε μέρες πριν την Κυριακή των Εκλογών, ο Κωνσταντίνος γύρισε από το σχολείο με μια σακούλα φρούτα…..

Πέντε μήλα!
Και την επόμενη μέρα άλλα πέντε , και την επόμενη άλλα τόσα…και ο Μικρός αυτός με πόση περηφάνια είπε…
»Μαμά , μην ανησυχείς…Εγω θα φέρνω φρούτα από εδώ και πέρα…..»
Και εκείνα τα βλέμματα αυτές τις μέρες , δεν ενθουσιάστηκαν , δεν έλαμψαν πιο πολύ…

«Γελούσαν» με μια πικρή αίσθηση…
Και τα παιδιά ακούγονταν πολύ δυνατά από τον ενθουσιασμό τους που εκείνα έφεραν τα μήλα στους γονείς τους….Που θα χαρούν ίσως και οι γονείς , και έβλεπες τα βλέμματα των παιδιών να ψάχνουν βλέμματα ανακούφισης και χαράς στα βλέμματα αυτού του εξαθλιωμένου γονιού…..
Και πάλι οι γονείς δεν μιλούσαν….Μόνο τα μάτια μιλούσαν….Και το νιώθαμε όλοι μας….

Ένας κόμπος….
Μπορεί να μην έδωσαν τα φρούτα στα παιδιά να μην έδωσαν το γάλα που είχαν υποσχεθεί , μπορεί να ήμασταν μάρτυρες σε στιγμές τραγικές αλλά όμως τελικά «πήραμε» ο ένας από τον άλλον…Τα παιδιά μας «πήραν» πολλά το ένα από το άλλο.
Οι σκηνές που έβλεπα πέρσι δεν θα φύγουν ποτέ από το μυαλό μου.
Από την ψυχή μου….Αυτό το έντονο συναίσθημα που ένιωθες σε όλα τα βλέματα…στα παιδιά….
Δεν θα ξεχάσω αυτά που είδα , και κυρίως αυτά που ένιωσα.

Ούτε τα παιδιά ….
Όμως ξέρω ότι μάθαμε ο ένας πιο πολλά για τους εαυτούς μας , για τις αντοχές μας , για τον αυτοσεβασμό μας….
Και αυτό μας το έμαθαν τα παιδιά….

Εικόνα

http://www.osmelhores.net/%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CF%84%CF%85%CE%BF-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%AD/

.Και νιώθω τόσο περήφανη που το έκαναν εκείνα που μας έμαθαν αξίες ,που μας τις θύμισαν έστω.

Καλό Σαββατοκύριακο….με βλέμματα και καρδιές «φρουτένιες»!!

……………Αφροδίτη…..,

 

 

Advertisements
Posted in Uncategorized | 1 σχόλιο

Ένα πλάσμα , πολλές μορφές!…Μαμά….

Εδώ και μια βδομάδα διαβάζω σε blogs και άλλες διάφορες αναρτήσει στο Διαδίκτυο αναρτήσεις για την χθεσινή μέρα!
Μαμάδες δυνατές , μαμάδες χαρούμενες , μαμάδες που τα καταφέρνουν όλα , μαμάδες που έχουν ανεξάντλητη δύναμη και αντοχές!
Και εγώ είμαι μία από αυτές!
Και χαίρομαι τόσο που είμαι μαμά , που έχω δυο παιδιά τόσο ευτυχισμένα!
Όμως υπάρχουν και στιγμές που μια μαμά δεν είναι όλα αυτά!

Υπάρχουν στιγμές που μια μαμά δεν είναι τόσο γελαστή…

Υπάρχουν στιγμές που μια μαμά δεν είναι τόσο δυνατή……..

Υπάρχουν στιγμές που εκείνη δεν θέλει να είναι τόσο ξεκούραστη γιατί απλά είναι …κουρασμένη….

Υπάρχουν στιγμές που θυμώνει….

Στιγμές που φωνάζει….

Στιγμές που έχει άδικο….

Στιγμές που θέλει να είναι μόνη της…..

Στιγμές που έχει τύψεις για το ότι τελικά άδικη προς τα παιδιά της γιατί απλά δεν είχε άλλες αντοχές!

Στιγμές που ίσως πει πράγματα που δεν τα εννοεί…..

Στιγμές που δεν θέλει να πάει βόλτες…..

Στιγμές που ψάχνει τελικά να βρει για εκείνη την ίδια μόνο και να μην βρίσκει….

Γιατί μαμά δεν είναι μόνο μια ευτυχισμένη μαμά…Είναι ένα κράμα από όλα αυτά.
Γιατί μαμά είναι και εκείνη που έχει άδικο , που φωνάζει σε εκείνα , τα πλάσματα που την έκαναν αυτό που είναι αλλά στο τέλος της ημέρας ξέρει να ζητάει συγνώμη.

Μα είναι όλα αυτά…..
Και εγώ είμαι μια από εκείνες!

Εικόνα

https://www.goldenbuy.gr/?item/29940

Και χαίρομαι που τα αισθάνομαι όλα αυτά , που έχω και τις καλές μου τις στιγμές αλλά και τις άσχημες.
Γιατί μαθαίνω και εγώ μαζί τους πως πρέπει να είμαι , ποιο είναι το σωστό…..

Γιατί η ζωή της μαμάς είναι αυτό!!!
Με τα καλά αλλά και τα άσχημα!

Γιατί μπορεί τα παιδιά της να της έδωσαν το ρόλο αυτό αλλά ξέρει και εκείνη ότι δεν πρέπει να χάσει τον εαυτό της μέσα σε αυτόν τον ρόλο…
Πρέπει να αποδεχτεί η ίδια τον εαυτό της πρώτα για να την αποδεχτούν και τα πλάσματα τα δικά της…το άλλο της μισό .
Όμως όλα μπορούν εύκολα να αλλάξουν …η άσχημη διάθεση , η κούραση , τα νεύρα , η εξάντληση , με την βοήθεια εκείνων.
Αλλάζει με το χαμόγελο τους , με την αγκαλιά τους , με τα αστεία τους με το να της πουν ένα «μαμά σε ευχαριστώ για την βόλτα σήμερα»

Πρώτα μια μανούλα πρέπει να αποδεχτεί τον ίδιο της τον εαυτό…ότι δεν είναι ένα ρομπότ , ότι είναι μια ψυχή που έχει όλα αυτά , και τα θετικά και τα αρνητικά!
Να αγαπήσει τον εαυτό της….να αγαπήσει τις αρετές της , τα αρνητικά της!

Γιατί έτσι και εκείνοι θα την αγαπήσουν ακόμα πιο πολύ.
Αυτό είναι μια μαμά…..
Αυτό είμαι εγώ….

Και χθες δεν κάναμε κάτι ιδιαίτερο…

Δεν πήγαμε βόλτα από το πρωί , δεν χορέψαμε όλη μέρα σε τρελούς χαρούμενους ρυθμούς….
Όμως όλες τις προηγούμενες μέρες κάναμε πράγματα που τα ευχαριστήθηκαν και εκείνα και εγώ….
Και η αγκαλιά που πήρα από εκείνα προχθές το βράδυ και τα φιλιά γιατί περάσανε τόσο ωραία , ήταν και το δώρο μου.
Και χθες το βράδυ ζήτησα και ένα συγνώμη γιατί δεν ήμουν και τόσο καλή μαμά…

.Όπως θέλω να τους ζητάω ενίοτε για τον χρόνο που δεν τους αφιερώνω όσο θα μου άρεσε και θα ήθελα ή για την κούραση που έχω ή ακόμα και την δική μου ένταση και νεύρα….
Και αυτό θα τους ζητήσω να καταλάβουν…ότι αυτό είναι μια μαμά…ένα πλάσμα που τα έχει όλα , που τα αισθάνεται όλα.
Ευχαριστώ αγόρια μου , μικρά κου θαυματάκια που με δέχεστε έτσι όπως είμαι , που με αγαπάτε που με κάνατε αυτό που είμαι τελικά!

Εντάξη…και τα λουλούδια που έπαιρνα όλη μέρα χθές….Και το πρωινό που μου έφτιαξαν το Σάββατο με τοστ και καφέ….Και τις αγκαλιές  τις χθεσινές….

Εικόνα

Εικόνα

Αυτό κάτι λέει…
Έτσι δεν είναι?
Χρόνια Πολλά σε όλες μας λοιπόν….
Να είμαστε όπως θέλουμε να είμαστε και όχι όπως πρέπει….Μανούλες!
Καλή Βδομάδα!

………..Αφροδίτη……….

 

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Μαγιάτικες Μέρες!!

Τι μέρα και η σημερινή!!
Ξέραμε ότι ο μπαμπάς θα έλειπε από κοντά μας λόγω δουλειάς!
Δεν ήξερα τι να κάνω σήμερα με τα παιδιά…Αυτό που ήξερα όμως ήταν ότι δεν ήθελα να κάτσω σπίτι σήμερα…Μια μέρα τόσο ζεστή , με έναν τόσο λαμπερό ήλιο.
Από προχθές σκεφτόμουν που να πάμε οι τρείς μας.
Οι επιλογές μας ήταν λιγοστές λόγω του ότι δεν οδηγώ.
Όμως αυτό δεν με πτοεί.
Έχω γυρίσει μαζί με τα παιδιά πολλά μέρη , με την συγκοινωνία!!
Και το κάνουμε σαν εκδρομή , γελάμε τόσο πολύ.Μέχρι και παιχνίδι έχουμε βρει να παίζουμε μέσα στις συγκοινωνίες έτσι ώστε να μην βαρεθούν!
Έτσι σήμερα το πρωί ενώ εκείνα έτρωγαν το πρωινό τους και εγώ τον καφέ μου , τους λέω , «ετοιμαστείτε , σε λίγο φεύγουμε!!»….
Φύγαμε βέβαια αργά το μεσημέρι γιατί θέλανε να φάνε πρώτα το….μεσημεριανό τους!
Ξεκινήσαμε παίρνοντας το λεωφορείο!
Στον δρόμο η χαρά τους ήταν τόσο μεγάλη γιατί θα πήγαιναν με τα μέσα που τους αρέσει και το βλέπουν παιχνίδι!
Η διαδρομή με το τρένο ήταν ακόμα πιο διασκεδαστική!

Εικόνα
Η χαρά τους ήταν τόσο μεγάλη βλέποντας τα τρένα , λες και δεν είχαν ξαναδεί τρένο στην ζωή τους!!
Στην διαδρομή λοιπόν πηγαίνοντας για την Πλάκα , είχα πει στον Κωνσταντίνο για το τι θα δει εκεί , για την Ακρόπολη , για την Αγορά , για το πώς κτίστηκαν όλα αυτά!!!!
Η αγωνία του να μάθει και άλλα , ο ενθουσιασμός του να τα δει ακόμα και να επισκεφτεί την Ακρόπολη σήμερα κιόλας!!!!
Πραγματικά η επιλογή μας για σήμερα ήταν σωστή.!
Φτάνοντας εκεί , στο Μοναστηράκι , γέμισαν τα μάτια μας τόσο κόσμο , τόσο χρώμα , ακούσματα από διάφορες γλώσσες , μυρωδιές από την Αρχαία Αθήνα που την ξεχνάμε.

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα
Μια ομορφιά!!
Γυρίσαμε όλη την Πλάκα….Ούτε εγώ το πίστευα ότι θα μπορούσαν να περπατήσουν τόσο…όμως τελικά εγώ ήθελα να κάτσω εδώ και εκεί και εκείνοι θέλανε να συνεχίσουν!!!
Ρωτούσαν συνέχεια για ότι έβλεπαν , μίλησαν με τους πλανόδιους πωλητές για το τι πουλούσαν , μέχρι και έναν πλανόδιο ζωγράφο θέλανε να δουν , ο οποίος ήταν τόσο γλυκός που τους άφησε μέχρι και να βάλουν και εκείνοι την δική τους πινελιά σε ένα πίνακα που ζωγράφιζε!!!

Εικόνα

Εικόνα

Φάγανε το παγωτάκι τους , θαύμασαν την Παλιά Αθήνα , που πραγματικά είναι τόσο πανέμορφη πόλη!!

Εικόνα

Εικόνα

Γελάσαμε πολύ κιόλας!

Εικόνα

Εικόνα
Ο Βαγγελίνος μας κάνει και γελάμε τόσο πολύ.
Έχει χιούμορ απίστευτο και μας μεταδίδει την χαρά του , την διάθεση του.
Και μπορώ να πω και στους γύρω του!!!
Πόσο γελούσε και ο κόσμος μαζί μας σήμερα ακούγοντας μας!!
Κάποια στιγμή είδαμε το τρενάκι που μεταφέρει όποιον θέλει γύρω από τη Πλάκα.
Το κοιτούσαν και θέλανε να μπούμε μέσα αλλά είχε τόσο κόσμο…Ξαφνικά εκεί που μιλούσα με το Οδηγό για να δω πότε θα έχει πάλι δρομολόγιο…ακούμε όλοι έναν θόρυβο από …κλάξον!!!!!Ο Βαγγελίνος είχε βρει μια παλιά κόρνα στο τρενάκι και την πατούσε!!!!!

Εικόνα

Μέσα στη ησυχία  στον κόσμο που απολάμβανε τον χώρο , που ήταν σοβαρός βλέποντας αυτά τα αξιοθέατα…ακούγεται Αυτό!!!!
Μέχρι και φωτό τον βγάζανε!!!!
Ο δε Κωνσταντίνος από την άλλη ξαφνικά γυρίζει και μου λέει , «ποπό…περπάτημα…..φαντάσου να κουβαλούσα και πέτρες στην πλάτη…..»!!!!!!!!
Όπως ξέρουμε όμως εκεί κοντά στον Σταθμό του τρένου έχει πάντα υπαίθριες Μπάντες….που παίζουν τα πάντα!!!!
Είχαν ξεσηκώσει όλους όσους ήταν εκεί!!

Εικόνα
Αρχικά όλοι τους άκουγαν….μετά απλά σε παρασέρνει η Μουσική τους , το κέφι που είχαν οι ίδιοι….Τρελό κέφι!!!
Και ξαφνικά χάνουμε τον Βαγγελίνο από κοντά μας και τον βλέπουμε….μαζί με τους υπόλοιπους να χορεύει!!
Εγώ τραβούσα φωτό και να γελάμε ταυτόχρονα , να χορεύουμε , …ένας χαμός!!!!

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Εικόνα

Περάσαμε τόσο όμορφα τελικά σήμερα!!
Όσο μεγαλώνει και ο μικρός είμαστε ένα παρεάκι τόσο ωραίο.
Κάνουμε πολύ καλή παρέα οι τρείς μας!!!
Το απολαύσαμε σήμερα τόσο πολύ!
Και φάνηκε αυτό από το χαμόγελο τους απόψε , και τις αγκαλιές τους πριν κοιμηθούν!!
«Μαμά…περάσαμε τόσο ωραία σήμερα!!!»
Η Πλάκα είναι γειτονιά…Μια γειτονιά που διατηρεί το άρωμα της Παλιάς Αθήνας!
Με τα σοκάκια της , τους πλανόδιους πωλητές που πιάνεις κουβεντούλα μαζί τους , που είναι τόσο γελαστεί , όχι γιατί πρέπει αλλά γιατί πραγματικά το αισθάνονται…Που μπορείς να πιάσεις κουβέντα με τον διπλανό σου που περπατάει μαζί σου….

Εικόνα

Εικόνα
Που επικοινωνείς με τον άλλον , από όποια χώρα και αν είναι….τα μάτια , το χαμόγελο , η ωραία διάθεση , το Κέφι!!
Αυτό σου δίνει η Πλάκα…Και από αυτό γεμίσαμε και εμείς σήμερα…Από καλή διάθεση , γέλιο , ήλιο…
Την παρέα την είχα , το κέφι το είχα , η διάθεση υπήρχε και απλά….Ξεκινήσαμε!!!
Πήραμε και τον Μάη μας…δύο μικρά στεφανάκια!!!
Η μέρα δεν χρειάζεται να είναι ωραία…Την φτιάχνεις εσύ!!

Καλό Μήνα λοιπόν…
Ήρθε ο πιο αγαπημένος μου Μήνας!!
………….Αφροδίτη…………..

 

Posted in Uncategorized | 2 Σχόλια

Μέρες γεμάτες απο μια Μαγεία!

Πέρασαν κιόλας τόσο γρήγορα οι διακοπές του Πάσχα!
Δυο βδομάδες που το ευχαριστηθήκαμε τόσο πολύ και εμείς και τα μικρά.
Τις περιμέναμε τόσο ανυπόμονα αυτές τις διακοπές.
Αναζητούσαμε την ξεκούραση , την διασκέδαση , το ότι θα πάμε στο σπίτι μας στην εξοχή που πάντα περνάμε τόσο ωραία , που πάντα έχουμε παρέα , που είμαστε σε ένα σπίτι που βρίσκεται σε μια τοποθεσία που από μόνη της κάθε φορά που πάμε μας Καλωσορίζει τόσο εγκάρδια!

Εικόνα

Εικόνα
Φύγαμε την Μεγάλη Πέμπτη το απόγευμα.
Ο Κωνσταντίνος έφυγε με την γιαγιά και την ξαδέλφη του πρώτοι!
Τέτοια ανυπομονησία!!
Ο καιρός δεν ήταν καλός βέβαια και μας έδειχνε ότι δεν ήταν έτσι μόνο γιατί ήταν Μεγάλη Βδομάδα αλλά ότι κάπως έτσι θα ήταν το φετινό Πάσχα….Χειμωνιάτικο και βροχερό!
Εμάς δεν μας πτόησε όμως τίποτα!
Ξεκινήσαμε κάπως έτσι…..

Εικόνα

Στην διαδρομή κάναμε σχέδια τι θα κάνουμε εκεί , που θα πάμε , και μήπως κάνουμε καμιά μέρα σκασιαρχείο εμείς οι μεγάλοι από τις δουλειές μας για να κάτσουμε λίγο παραπάνω.
Φτάνοντας στην Εύβοια , σταματήσαμε σε μια Εκκλησία για να προλάβουμε την Σταύρωση….

Πόσο διαφορετικά είναι όλα στην εξοχή….
Μια ατμόσφαιρα γεμάτη συγκίνηση , κατάνυξη , σε μια βραδιά που από μόνη της είναι τόσο βαριά.
Θέλαμε λίγο ακόμα για να φτάσουμε σπίτι…με παίρνει ο μικρός τηλέφωνο και με ρωτάει ανυπόμονα πότε θα φτάσουμε γιατί μου έχει μια έκπληξη…..

Πόσο χαρούμενος ακούγεται….πόσο χαίρομαι και εγώ που είναι τόσο ενθουσιασμένος που θα είμαστε τόσες μέρες μαζί!
Φτάνοντας λοιπόν εκεί με περίμενε αυτό…..

Εικόνα
Και αγκαλιές και ακόμα πιο πολλά σχέδια για τις μέρες που θα είμαστε εκεί!
Οι επόμενες μέρες κύλισαν τόσο ωραία παρόλες τις δυσκολίες που συναντήσαμε.
Κάναμε όμως τη περιφορά του Επιταφίου σε ένα πανέμορφο χωριό που ενώ πριν λίγη ώρα ψιλόβρεχε , την ώρα εκείνη που θα έβγαινε ο επιτάφιος γαλήνεψε και ο καιρός!

Εικόνα
Και ήταν τόσο μαγικά όπως κάθε χρόνο.
Το βράδυ της Ανάστασης γυρίζοντας από την Εκκλησία ο μικρός ανέβασε πυρετό τόσο που βάζαμε κομπρέσες και κουβέρτες γιατί έτρεμε!
Η επόμενη μέρα με βρήκε εμένα και τον Βαγγελίνο να κοιμόμαστε μέχρι αργά το μεσημέρι….

Είχαμε ξενυχτίσει λόγω του πυρετού…..Όμως όταν θες να περάσεις καλά , όταν έχεις καλή διάθεση ακόμα και όταν αντιμετωπίζεις κάτι άσχημο , τότε όλα φαίνονται πολύ απλά ,χωρίς πανικό , χωρίς στεναχώρια.
Το καλό την ημέρα του Πάσχα ήταν ότι ήταν τόσο ηλιόλουστη μέρα , χωρίς μια στάλα βροχή , χωρίς ένα σύννεφο , σουβλίζοντας το αρνί , ντόπιο της περιοχής , μέχρι αργά το μεσημέρι!!!
Ο Βαγγελίνος δεν βγήκε έξω καθόλου εκείνη την μέρα…

Δεν είχε κουράγιο από την εξάντληση του πυρετού της προηγούμενης.
Είχε όμως τα ξαδέλφια του παρέα ποτ μόλις ξύπνησε ήρθαν όλα κοντά του και κάθισαν μαζί του για να μην νιώθει μόνος του επειδή δεν μπορούσε να βγει και εκείνος έξω….

Πόση αγάπη , πόσο ενωμένα είναι αυτά τα παιδιά!
Παίξανε ένα παιχνίδι που γελάμε πάντα τόσο πολύ , ενώ περιμέναμε να ετοιμαστεί το αρνί!

Εικόνα
Και ξαφνικά ακούμε….»ΈΤΟΙΜΟ!!!!!!!»……

Και αυτό ήταν…..άρχισαν όλοι να τρώνε πριν βγει το αρνάκι από την σούβλα!!!!!
Και ενώ οι μισοί τρώγανε έξω στον κήπο…οι άλλοι μισοί περίμεναν μέσα!!!!!

Εικόνα
Τι στιγμές….
Οι επόμενες μέρες κύλησαν χαλαρά….Πάντα εκεί χαλαρώνουμε!
Είναι ένας τόπος μαγικός.

Εικόνα

Εικόνα
Εκεί μπορώ να διαβάσω το βιβλίο μου τόσο γρήγορα που απορεί και η πωλήτρια του Βιβλιοπωλείου της περιοχής.
Εκεί είμαστε όλοι μέρα όλοι μαζί κάνοντας κάτι , και ώ! Πόσο περίεργο…Δεν κουραζόμαστε!
Κάτσαμε άλλη μια μέρα παραπάνω αλλά δεν γινόταν …έπρεπε να γυρίσουμε πίσω στην Αθήνα.
Φεύγαμε κάνοντας την υπόσχεση ότι θα έρθουμε πιο σύντομα!

Γυρίζαμε πίσω κάνοντας σχέδια για το καλοκαίρι!

Εικόνα

Εικόνα
Και δεν φύγαμε λυπημένοι γιατί ξέρουμε ότι η επιστροφή μας σε αυτό το μαγικό μέρος θα είναι τόσο σύντομη!
Τις επόμενες μέρες που είχαν απομείνει μέχρι να ανοίξουν τα σχολεία τις περάσαμε με βόλτες ,!

Δεν καθίσαμε καθόλου μέσα στο σπίτι!
Βρίσκαμε την ευκαιρία και βγαίναμε έξω για οτιδήποτε!
Κάποια στιγμή ο Κωνσταντίνος μού ρωτούσε γιατί πρέπει να πάμε στην δουλεία και εγώ και ο Πατέρας του…γιατί να μην μπορεί να είμαστε έτσι όλοι μαζί….
Και μέσα μου ρωτούσα και εγώ τον εαυτό μου το ίδιο!
Και έδωσα την υπόσχεση τώρα που ανοίγει ο καιρός με την πρώτη ευκαιρία που θα έχουμε ή θα την εφευρίσκουμε εμείς τη ευκαιρία , θα είμαστε συνέχεια έξω!
Και το καλοκαιράκι είναι τόσο κοντά.
Σε ένα μήνα και κάτι σταματάει το σχολείο , σε δυο μήνες σταματάω εγώ την δουλεία , έχουμε πολλά σχέδια για τον επόμενο μήνα που θα φέρει μια μεγάλη αλλαγή στην ζωή μας , και θα απασχολήσουμε πολύ τους εαυτούς μας μέχρι να έρθει η στιγμή που θα πάμε διακοπές!
Το φετινό Πάσχα ήταν το πιο χειμερινό Πάσχα που είχαμε περάσει…

Τζάκι , καλοριφέρ , ούτε ένα κοντομάνικο δεν φορέσαμε.
Είχαμε το μικρό με πυρετό , βροχή , συννεφιά πολύ.!
Όμως πόσο αλλάζουμε εμείς τελικά την κατάσταση που μας δίνεται….από εμάς εξαρτώνται όλα…Από τη δική μας ματιά.Αν θες να το δεις μαύρο , τότε θα το κατάμαυρο.Αν θες να το δεις άσπρο…θα το δεις πιο άσπρο από αυτό που ακόμα και εσύ περίμενες!

Εικόνα Εικόνα

Εικόνα

Το φετινό Πάσχα θα μου μείνει αξέχαστο…Ναι!
Γιατί έβλεπα χαμόγελα , γέλια πολλά , κάναμε αγκαλιές , πολύ παιχνίδι , απολαύσαμε ο ένας τον άλλον!
Καθώς πηγαίναμε στην Εύβοια , ο Δημήτρης σκέφτηκε πόσα Πάσχα έχουμε περάσει….

Πόσα οι δύο μας , πόσα με τα παιδιά μας.
Και συνειδητοποιώντας τα χρόνια αυτά που έχουμε περάσει μαζί , τα πόσα χρόνια είμαστε μαζί εμείς οι δύο και τι έχουμε καταφέρει μαζί , ευχήθηκε κάτι που εύχομαι και εγώ κάθε φορά…..

»Να περάσουμε έτσι μαζί όλοι και άλλα τόσα Πάσχα!
Χρόνια Πολλά σε όλους μας λοιπόν!
Η δική μας Ανάσταση ήρθε και την Καλωσορίσαμε τόσο ζεστά!
Καλή Βδομάδα….Λίγο έμεινε μέχρι το καλοκαιράκι!!
……………….Αφροδίτη…….

Posted in Uncategorized | Tagged , | 2 Σχόλια

Μια Γιορτή γεμάτη…..Μια Εποχή άλλο τόσο!

Όταν ήμουν παιδί μου άρεσαν και ανυπομονούσα για τις Γιορτές των Χριστουγέννων!
Η εξήγηση νομίζω ότι είναι ολοφάνερη…όλοι ήμασταν κάποτε παιδιά!
Τώρα που είμαι και εγώ μια μαμά βλέπω πως ανυπομονούν τα παιδιά μου για αυτήν την γιορτή.
Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι η κάθε εποχή έχει την δική της ομορφιά και η κάθε γιορτή το ίδιο!
Το Πάσχα μου αρέσει για την όλη ατμόσφαιρα που έχει η Μεγάλη Βδομάδα.

Εικόνα

http://hqwallbase.com/121254-beautiful-spring-birds/

Για την κατάνυξη που νιώθεις τούτες τις μέρες , για το ότι βάφουμε τα αυγά μας , στολίζουμε τα κλαδάκια μας με αβγουλάκια πλέον , για τα όμορφα στεφάνια από τον κήπο μας στη Εύβοια που φτιάχνουμε.

Η Μεγάλη Βδομάδα έχει από μόνη της ένα μυστήριο , μια γαλήνη , μια συγκίνηση , και γεμίζεις και εσύ άλλο τόσο!
Στην Εκκλησία δεν πηγαίνω τόσο συχνά.όχι γιατί δεν θέλω απλά γιατί δεν υπάρχει ο χρόνος.
Όμως αυτήν τη βδομάδα νομίζω ότι όλα τα συναισθήματα είναι σε υπερθετικό βαθμό.
Όλη η ατμόσφαιρα για τα Πάθη του Χριστού και για τη Ανάσταση , την λύτρωση!

Το βράδυ της Ανάστασης πάντα με πιάνει και με κυριεύει η συγκίνηση.
Εύχομαι και αγκαλιάζω με έναν κόμπο στον λαιμό μου πάντα.
Το μήνυμα το παίρνω κάθε χρόνο και είναι το ίδιο.

Λύτρωση και Γαλήνη!

Εικόνα

http://pix.com.ua/el/nature/flowers/flowers2/00000044-upsee.html

Και οι ψυχή μου πόσο ευχαριστιέται που και φέτος είμαστε όλοι καλά και είμαστε όλοι μαζί και γιορτάζουμε!
Εδώ και χρόνια το Πάσχα έχει για εμένα μεγάλη σημασία.
Τα πιο σημαντικά γεγονότα στην ζωή μου συνέβησαν τότε.
Η γνωριμία μου ένα Πάσχα που έτυχε να έρθω Ελλάδα και να γνωρίσω τον άντρα μου.
Ο αρραβώνας μας μετά από λίγα χρόνια.
Η ετοιμασία του γάμου μου….
Η γέννηση του Βαγγελίνου μου.
Τα πιο όμορφα και τα πιο σημαντικά γεγονότα.
Από τότε που ήμουν παιδί οι προτεραιότητες μου άλλαξαν…τα σημαντικά πράγματα που καθόριζα άλλαξαν…..όμως οι ευχές μου πάντα παρέμειναν οι ίδιες.
Να είμαστε όλοι καλά και του χρόνου όλοι μαζί πάλι!!

Λίγο πριν φύγουμε Εύβοια , εύχομαι και πάλι το ίδιο.
Λύτρωση στις ψυχές μας , αγάπη απλόχερα σε όλους , να γευτούμε τις χαρές τις πιο απλές χαρές.!!!

Εικόνα

http://www.otherside.gr/2009/04/kalo-pasxa/

Καλό Πάσχα , Καλή Ανάσταση

……………….Αφροδίτη………….

Posted in Uncategorized | Tagged , , | 2 Σχόλια

¨Ενα πολύτιμο Γράμμα!

Την προηγούμενη βδομάδα ο Κωνσταντίνος είχε μια εργασία.

Μάθαιναν για το πώς στέλνουμε γράμμα σε κάποιον.

Ποιος είναι ο αποστολέας , ο παραλήπτης , που γράφουμε την διεύθυνση , που βάζουμε το γραμματόσημο…

Η δασκάλα τους , τους είχε δώσει την διεύθυνση της για να της γράψουνε ένα γράμμα και να της το στείλουν οι ίδιοι , αφού πρώτα ένα φάκελο και το πάνε και στο….Ταχυδρομείο!!

                      Εικόνα

 

 http://teachingtherapy.com/2013/07/21/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%B1%CF%87%CF%85%CE%B4%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CE%BF/

Ο μικρός είχε ενθουσιαστεί από την όλη ιδέα , και κυρίως ότι θα γράψει μόνος του το γράμμα στην δασκάλα του!!

Πήραμε φακέλους  και οι δικές μου αναμνήσεις γύρισαν πίσω 10 χρόνια περίπου….τότε που μου έστελναν αυτούς τους φακέλους με το μπλε συριτάκι γύρω από τον φάκελο που μύριζε Ελλάδα!

Με γύρισε πίσω στην μυρωδιά του Φακέλου , ενός φακέλου που ξεχείλιζε από τις σελίδες που είχε μέσα…..Φίλοι , Οικογένεια!

Ακόμα τα έχω τα γράμματα αυτά…όλα!!

Γράμματα 10 χρόνων!!!

Πολύτιμα , γιατί τα συναισθήματα του κάθε αποστολέα για εμένα ήταν μέσα σε κάθε γράμμα ξεχωριστά!

Και τα γραπτά πάντα μένουν!

Και είναι εκεί να σου θυμίσουν αυτά που ίσως έχεις ξεχάσει!

Με την εργασία του μικρού λοιπόν δεν χάρηκε μόνο εκείνος….χάρηκα και εγώ!

Ενθουσιάστηκα που θα τον πήγαινα στο Ταχυδρομείο για να στείλει το πρώτο του Γράμμα!!!!

Όμως πρώτα έπρεπε να το γράψει!

                       

                                                                   Εικόνα

 

                                                        http://photosfrases.blogspot.gr/2013/11/wallpaper-vintage.html

Στην αρχή ήθελε να γράψει…

»Γεια σας Κυρία….Είμαι καλά…εσείς καλά??»………

Του εξήγησα όμως τι πρέπει να γράψει και τον άφησα να το γράψει μόνος του.

Και το έκανε πράγματι!

Το έγραψε!!

Αλλά βγαίνοντας από το δωμάτιο του μου έφερε 3 φακέλους!

Μου έδωσε τον πρώτο που είχε πάνω το όνομα της Δασκάλας του….και είχε δύο ακόμα….τα οποία δεν μου τα έδειξε….

Αλλά όμως …Ήξερα!!

Μου ζήτησε να μην τα δώ , ακόμα και αν φύγει για το σχολείο.

Τήρησα την υπόσχεση μου αν και κόντεψα να φάω τα νύχια μου!!

Την επόμενη μέρα πήγαμε…του έδωσα το γράμμα για την δασκάλα και εκείνος κρατούσε σφιχτά τα άλλα δυο…..

Όταν επέστρεψε σε εμένα που καθόμουν και του ζήτησα αν θα μου έλεγε που τα έστειλα τα άλλα δυο…και πάλι δεν μου έλεγε.

Το μόνο που με ρωτούσε ήταν…»μαμα…πότε θα φτάσουν σε αυτόν που τα έστειλα…??»…..

΄Ηξερα όμως σε ποιον θα τα είχε στείλει…και με συγκινούσε όλο αυτό που ήθελε να εκφράσει κάτι….Και απλά η αγωνία μου όλο και μεγάλωνε!

Και την επόμενη μέρα ξύπνησα με την αγωνία να δώ αν ήρθε το γράμμα….Αν θα παραλάβω τελικά κάτι…Αν αυτός ο φάκελος με το μπλε σκούρο συριτάκι θα ερχόταν στην πόρτα μου…Είχα την ίδια αγωνία που είχα και τότε στο Λονδίνο περιμένοντας κάθε πρωί αυτό το γράμμα από Ελλάδα!

 

Όμως εκείνη την ημέρα δεν ήρθε τίποτα….

Τη επόμενη μέρα και αφού τον είχα πάει στο σχολείο γυρίζω να ετοιμστώ για δουλειά.

Βγαίνοντας λοιπόν μετά από καμιάώρα….το είδα!

Ο φάκελος που περίμενα….το γράμμα που ήθελα να δω τι έγραφε για εμένα…Και ξαφνικά έμεινα ακίνητη!

Αν ήταν κάτι που θα με στεναχωρούσε??

Αν ήταν κάτι σαν παράπονο από εκείνον?

Αν μου έγραφε κάτι που το γνώριζα αλλά δεν ήθελα να το παραδεχτώ γιατί δεν μου άρεσε?

Δευτερόλεπτα όλες αυτές οι σκέψεις αλλά όμως με κράτησαν ακίνητη για να μεγαλώσει η αγωνία μου ακόμα πιο πολύ.

Το πήρα στα χέρια μου και η αίσθηση του φακέλου με γέμισαν τόσες αναμνήσεις.

Γλυκές αναμνήσεις που ήταν η μόνη μου συντροφιά , όταν το βράδυ πριν κοιμηθώ ήταν η αγαπημένη μου συνήθεια.

Και να τώρα που έλαβα από το μοναδικό πλάσμα που είναι ολο δικό μου…κομμάτι μου.

Ένα γράμμα από εκείνον σε εμένα…και το μόνο που με κυρίευσε ήταν μήπως αυτό που προμηνήσει κάτι για το μέλλον….

Να φύγει και εκείνος μακριά όπως έκανα και εγώ….

Και τότε το άκουσα αυτό το κρακ που ακούω κάθε φορά που με φοβίζει κάτι για εκείνους.

Όμως τελικά άνοιξα το γράμμα αχόρταγα αλλά τόσο προσεκτικά για να μην σκίσω τίποτα από το πρώτο του αυτό γράμμα…..

Το άνοιγα σαν να άνοιγα κάτι το τόσο πολύτιμο….

Μα ήταν όμως!!

Το άνοιξα και ήταν μόνο δύο γραμμές…, δυο γραμμές που ο γραφικός τους χαρακτήρας δεν ξεχνιέται…

Γραφικός χαρακτήρας που θα αναγνώριζα ανάμεσα σε δεκάδες άλλους!

Τρέμουλο στα χέρια , γρήγορη αναπνοή , σκίρτημα , και συγκίνηση σκεφτόμενη εκείνον την ώρα που το έγραφε….για εμένα και τον για τον πατέρα του το άλλο!!!!

Γιατί και τα δυο γράμματα ήρθαν μαζί.Τα έστειλε και στους δυο μας  , ξεχωριστά  , αλλά τα έστειλε μαζί…

.Όπως μας έχει μέσα του!

Και δεν το άφησα από τα χέρια μου όλη την μέρα….

Δούλευα μέχρι το μεσημέρι αλλά αυτό το κρατούσα στα χέρια μου….Η δύναμη  που είχε αυτό το γράμμα πάνω μου….

Απίστευτη!

Μοναδική!

Λυτρωτική….

Και ‘ήξερα ότι και ο άλλος φάκελος που ήταν για τον μπαμπά θα ήταν ο ίδιος….

Δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικός γιατί και εγώ και ο μπαμπάς του είμαστε ένα!

Λόγια λίγα , αλλά όχι ανούσια ,με νόημα , λίγα και καλά που έλεγαν και παλιά!

«Μαμά , σε αγαπώ πολύ πολύ και θέλω πάντα να είσαι δίπλα μου»…….

Γυρνώντας από το σχολείο το μόνο που του είπα ήταν αυτό που είχα στο μυαλό μου να του πω όταν τον έβλεπα…και το επαναλάμβανα όλο το πρωί…λες και θα το ξεχνούσα , λες και δεν ήταν έτσι ούτως η άλλως!

Μόλις τον είδα του είπα…»πάντα θα είμαι δίπλα σου…πάντα θα είμαι εδώ…..»

Πολλές φορές λοιπόν το να γράφεις κάτι σου είναι πιο εύκολο για να το πεις στον άλλον….και αυτό το έχω καιεγώ….το γράφω για να το εκφράσω…Και το νιώθουμε πάντα…το νιώθουμε ότι αγαπάμε κάποιον αλλά είναι ωραίο να το γράψεις σε ένα μικρό χαρτάκι….να το βάλεις σε ένα φάκελο…αυτό!..με το μπλε συριτάκι που θυμίζει Ελλάδα , και να το στείλεις….Έτσι για να το θυμηθούμε και εμείς αλλά κυρίως για να το έχει τυπωμένο και ο παραλήπτης…

Όχι μόνο στο χαρτί…Αλλά κυρίως στην καρδιά του!!

                                                                       Εικόνα

 

                                                             http://www.123rf.com/clipart-vector/joy.html

Καλή Βδομάδα σε όλους!

Μια βδομάδα γεμάτη!!!

Αφροδίτη……..

 

 

Posted in Uncategorized | Tagged , | 2 Σχόλια

Ένα μικρό Χαμογελάκι….

Πόσο δύσκολο είναι να γράψεις κάτι για το παιδί σου!

Να γράψεις για τα συναισθήματα σου για το παιδί σου εννοώ….

Δεν ξέρω αν υπάρχουν λέξεις που μπορούν να περιγράψουν όλο το μεγαλείο αυτής της αγάπης!

Σήμερα το μικρό μου αγόρι…το πιο μικρό μου γιατί και το άλλο μου είναι μικρό….μπήκε στα 4!!!!!

4 χρόνια ζωής γιορτάζουμε σήμερα!!

                        Εικόνα

 

                                                http://www.pinterest.com/pin/13510867602532957/

 

Εικόνα +

Μιας ζωής που ήρθε στην ζωή μας ένα Μεγάλο Σάββατο του 2010!

Με έναν ερχομό που δεν θα ξεχάσω στη ζωή μου.

Με πόνους ίδιους σαν αυτούς που πέρασαν οι μαμάδες μας πριν ανακαλυφθεί η Επισκληρίδιος!

Μια γέννα τόσο έντονη , από συναισθήματα , από πόνους , από χαρά , από αγάπη!

Δεν θα περιγράψω  την ημέρα εκείνη σήμερα.

Δεν θα το κάνω γιατί και οι δυο τους ξέρουν τόσο καλά την δική τους ιστορία του πως γεννήθηκαν γιατί τους την έχω πει από την πρώτη στιγμή που κατάλαβα ότι θα ήταν έτοιμοι να καταλάβουν αλλά κυρίως να νιώσουν λιγάκι το πώς αισθάνθηκα εκείνη την μαγική στιγμή που τους έφερα στην ζωή!

Και κάθε φορά που τελειώνω την ιστορία του καθένα , ξέρω τι θα ακούσω…

«Μαμά…πες την μου πάλι!!».

Εκείνα δεν συνειδητοποιούν γιατί τους αρέσει ακόμα…

Εγώ όμως ξέρω ότι πέτυχα αυτό που ήθελα…

Να νιώσουν μοναδικοί , όπως ήταν η κάθε στιγμή του καθένα για εμένα ξεχωριστή…

Και το μοιράζομαι κάθε φορά με έναν-έναν ξεχωριστά για να νιώσουν αυτήν την μοναδικότητα ακόμα πιο πολύ!!

Και πόσο μου αρέσει να βλέπω στα μάτια τους αυτήν την γλύκα όταν τους το διηγούμαι.

Σήμερα πάλι ξανά έζησα την στιγμή εκείνη που έφερα στον κόσμο τον Βαγγελίνο!

Εδώ και μέρες ξέρει και ο ίδιος ότι είναι τα γενέθλια του.

Μας ρωτάει συνέχεια πότε θα κάνει το πάρτι του , μας λέει ποιους φίλους θα καλέσει και ανάμεσα τους βάζει και εμένα  , τον μπαμπά του και τον αδελφό του , τι παιχνίδια θα παίξουν με τους φίλους του , και το πρόσωπο του φωτίζεται!!!

Και πραγματικά αυτό το παιδί όταν γελάει φωτίζεται ολόκληρο!!!

Γελάνε τα χείλη του αλλά τα μάτια του ακόμα πιο πολύ!!

Και νομίζω ότι δικαίως μένει στο μυαλό μας πάντα ως το γελαστό παιδί!

Θυμάμαι τόσο έντονα την δεύτερη μέρα στο μαιευτήριο που μου τον είχαν φέρει για να θηλάσει….Ήταν μόνο δυο ημερών μικρουλάκι.

Και καθώς μου τον έφερε η μαία εγώ άρχισα να του μιλάω με το που τον είδα….Και τότε το είδα….

Χαμογέλασε!!

Τότε σκέφτηκα να μην παρασυρθώ , είμαι μαμά ήδη και ξέρω ότι τα μωράκια κάνουν μυϊκούς σπασμούς στο πρόσωπο…οπότε αυτό δεν ήταν χαμόγελο επειδή με άκουσε!

Περνώντας οι πρώτες 40 μέρες εκεί περίπου στους δυο πρώτους μήνες το είδα πάλι αλλά δεν ήταν για εμένα το χαμόγελο του.

Ήταν ανάσκελα στο κρεβάτι μας και του έκανα μασάζ για να ξεπιαστεί….Ξαφνικά στο δωμάτιο μπαίνει ο αδελφός του , και ακούγοντας την φωνή του άνοιξε ορθάνοιχτα τα μάτια του και  κινούσε αριστερά και δεξιά το κεφαλάκι του για να δει που είναι εκείνος!

Και όταν ο Κωνσταντίνος πια ήρθε δίπλα του  και του μίλησε , εκείνος γύρισε να τον κοιτάξει και τότε του χαμογέλασε!!Ένα χαμόγελο που δεν νομίζω να το ξεχάσω για την ζωντάνια που είχε αυτό το χαμόγελο , την ένταση , την αγάπη , την αδελφική αγάπη.

Μετά , καθώς περνούσαν οι μήνες και μέχρι σήμερα πια , είμαι βέβαιη πλέον ότι εκείνο το πρώτο χαμόγελο στο μαιευτήριο δεν ήταν σπασμός μυικός…Ήταν χαμόγελο γιατί όντως κατάλαβε την φωνή μου!!

Ο Βαγγελίνος είναι ένα χαρούμενο παιδί.

Είναι ένα πλάσμα που θα σου μιλήσει ευγενικά , θα σου πει ευχαριστώ χωρίς να χρειαστεί να του το υπενθυμίσω εγώ , θα χαιρετήσει όποιον γνωστό συναντήσει στο δρόμο όταν πάμε βόλτα , θα πάρει τον Νονό του και την Νονά του γιατί θυμήθηκε ότι θέλει να τους ευχαριστήσει για το δώρο που του έκαναν τις γιορτές…για μία ακόμη φορά…

Είναι ένα πλάσμα που θα έρθει από μόνος του να σου πει πόσο σε αγαπάει , να σου κάνει αγκαλιές.

Ένα πλάσμα που το αισθάνεται θα το πει…καλό ή κακό!

Είναι δίκαιος στο παιχνίδι του , προσπαθεί να βρει την λύση από μόνος του και μόνο όταν πια θα έχει εξαντλήσει όλα τα περιθώρια θα σου ζητήσει βοήθεια…

Μια μέρα ήρθε και μου ζήτησε τον φακό….Ήθελε να τον πάρει για να ψάξει κάτω από τον καναπέ ένα παιχνίδι του…αφού τελικά είδε ότι αυτό ήταν εκεί…πήρε μια κουτάλα από την κουζίνα και με πολύ υπομονή…το έβγαλε!!!!

Και όταν του είπα να τον βοηθήσω η απάντηση του ήταν…»
ΌΧΙ…ΌΧΙ…άστο μαμά…θα τα καταφέρω μόνος μου»

Ένα πλάσμα λοιπόν που δεν θέλει να βλέπει στεναχωρημένα πρόσωπα , κυρίως αυτών που αγαπάει…..Όταν σε βλέπει κουρασμένο θα έρθει να σου κάνει τα αστεία του , να βάλει τα γυαλιά μου και να έρθει με σοβαρός ύφος να με κοιτάξει χωρίς να πει τίποτα άλλο…Γιατί το ξέρει ότι στο τέλος θα γελάσεις….

                      Εικόνα

                         Εικόνα

Γιατί αυτός είναι ο σκοπός του και το πετυχαίνει!

Ένα χαρούμενο παιδί…ένα πλάσμα όλο ζωντάνια , αστεία , ένα μικρό αγόρι που έρχεται και μου λέει κάθε φορά…

»Μαμάς  λατρεύω…είσαι η καλύτερη μανούλα όλου του κόσμου…και θέλω να είσαι ευτυχισμένη πάντα και να γελάς!

Σήμερα λοιπόν γιορτάζω και εγώ μαζί του…

Γιορτάζω την ευλογημένη μέρα που έγινα μαμά ενός υπέροχου αγοριού , γιορτάζω την μέρα που εκείνος διάλεξε να έρθει σε εμάς!

Και κάθε φορά που έχουμε τα γενέθλια είτε του ενός είτε του άλλου , εγώ γιορτάζω διπλά…Γιορτάζω τις δύο μοναδικές στιγμές στην ζωή μου που μου έδωσαν αυτά τα δυο πλάσματα…Την ευκαιρία και το δώρο του να είμαι μαμά!

Και απόψε που η μέρα των γενεθλίων του φτάνει στο τέλος της. Με μια εκκρεμότητα για το πάρτι ου τόσο θέλει , εγώ θα του επαναλάβω τα λόγια που μου λέει εκείνος , έχοντας αυτά τα τόσο μικρά ακόμα χεράκια γύρω από τον λαιμό μου!!!

 

Το Πάρτι που θα κάνουμε θα γιορτάσουμε τα γενέθλια και των δύο….Γιατί είπαμε….Γιορτάζουμε διπλά!!

 

Χρόνια Πολλά και Ευτυχισμένα Μωρό μου…..Να χαμογελάς πάντα  και όλοι δίπλα σου!

 

…..Η μαμά.

 

Posted in Uncategorized | 5 Σχόλια